Allah-Las - Allah-Las (2012)

Λίγες φορές μου συμβαίνει να μην μπορώ να διαλέξω τραγούδι μέσα απο ένα δίσκο για παρουσίαση. Τις λίγες φορές που αυτό θα συμβεί, θα συμβεί οχι επειδή το άλμπουμ πλησιάζει τα όρια του κλασικού δημιουργήματος αλλά επειδή όλα τα κομμάτια σε αυτό το δίσκο είναι τόσο αρμονικά δεμένα μεταξύ τους, που διαλέγοντας ένα και «απομονόνωντας» το για σχολιασμό, θα χαλάσω μια πανέμορφη αλυσίδα. Ένα υπέροχο πάζλ του οποίου η συνεκτικότητα δεν πρέπει να σπάσει. Αν φυσικά το ακούσεις μονορούφι με όλα του τα κομμάτια μαζί, θα πιάσεις τους ήχους και τα νοήματα που ο καλλιτέχνης θέλει να περάσει. Μικρός πρόλογος για ένα άλμπουμ που ανέλπιστα με έκανε να επαναφέρω στο νού μου ευχάριστες εικόνες απο Αμερικάνικες ταινίες. Με σκηνές από κατακόκκινα ηλιοβασιλέματα, απέραντες αμουδιές, σέρφερς και μουσική της δεκαετίας των 60's, όταν οι σκονισμένες μπότες, το Electro Folk και το Psych / Surf Rock ήταν στα καλύτερα τους. 

Δεν θα προσπαθήσω αυτή τη φορά να είμαι αφοριστικός ως προς τις συγκρίσεις με άλλους καλλιτέχνες. Οφείλω ότι μου φέρει στο μυαλό αυτό που ακούω, να το μεταφέρω, να το αξιολογήσω, να θέλω να μάθω και τη δική σου γνώμη. Καλώς ή κακώς η μουσική είναι μία και πολλοί οι μνηστήρες της για τα είδη και τις παραλλαγές της. Οι Allah-Las θυμίζουν Kinks, Zombies και Bob Dylan (ιεροσυλία;). Το τραγούδισμα του Miles Michaud που επίσης κρατά και κιθάρα, μου θύμησε σε αρκετές στιγμές τον θρύλο των Stones, Mick Jagger όταν τότε άφηνε παρακαταθήκες. Κάθε εποχή έχει τις δικές της μυρωδιές όμως και φαίνεται πως ήρθε η σειρά του τετραμελούς συγκροτήματος απο την California να σκορπίσει μουσικές ευωδίες. H πρώτη σοβαρή επαφή με τις μουσικές τους έγινε με ένα Single ονόματι "Tell Me (What's on Your Mind)" που ήρθε σε κυκλοφορία στις αρχές του 2012. Το κομμάτι αν και άφηνε μια ευχάριστη ηχητικά γεύση, ζητούσε με στιχουργικό παράπονο να μάθει τι υπάρχει στο μυαλό του, στο μυαλό της.

Έτσι λοιπόν και η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά που ήδη έχουμε στα χέρια μας. Ένα φαινομενικά χαρμόσυνο σύνολο, αφού το άλμπουμ τελικά συνδυάζει στιγμές αγάπης αλλά και λύπης. Στιγμές όπως στο "Catalina" που κρατά μέσα του σημεία μιας ελκυστικής θλίψης και απελπισίας που η μπάντα δε θα μπορέσει να μην εξωτερικεύσει. Ίσως να θέλουν να δείχνουν ρομαντικοί και ονειροπόλοι όμως αυτό δεν γίνεται να κρατήσει περισσότερο, με σιγουριά θα κούραζε. Τόσο προφανές και τόσο εύκολο να το καταλάβεις, τέσσερις Καλιφορνέζοι που θέλησαν να γράψουν μουσική για την αγάπη. Όμορφα ειλικρινείς και ευάλωτοι, οι Allah-Las παραδίδουν ένα άλμπουμ που ακούγεται συνολικά, με όλα του τα κομμάτια μαζί χωρίς να λείπει κανένα απο αυτό το ταξίδι που μας ξαναγυρνά στα 60's. Eίμαι σίγουρος πως προσπαθώντας να φέρουν μαζί τους μία αύρα απο τις αξέχαστες εποχές των Beach Boys, σήμερα θα τους έκαναν υπερήφανους για αυτό που τελικά καταφέρνουν με τις δικές τους πινελιές.

ENJOY
M.A.

Apes & Horses - The Fields

Η αλήθεια είναι πως όσα χρόνια ασχολούμαι με την Indie Rock σκηνή, τα Γαλλικά συγκροτήματα του είδους που ήρθαν δυναμικά στο προσκήνιο, ήταν ελάχιστα. Μιλαώ πάντα για αυτά που ήταν ευρέως γνωστά στο κοινό και αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν για τη Χώρα, παρόλο που συνήθως ο στίχος τους ήταν ξενόγλωσσος και δη Βρετανικός. Πέρα λοιπόν απο τους Phoenix τους οποίους αγαπώ πολύ, τον Manu Chao που λίγοι γνωρίζουν οτι είναι Γάλλος ασχέτως αν εκείνος τραγουδά Ισπανικά, πορτογαλλικά και αράβικα και τους Tahiti 80 που είναι αρκετά παλιοί στο είδος και αξιολογότατοι, η Γαλλική Indie Rock σκηνή δεν έχει να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο. Όπως όμως θα έχεις πολλάκις διαπιστώσει, αν είσαι συχνός επισκέπτης της σελίδας αυτής αλλά και ακροατής του W Music Radio, μας ελκύουν νέοι καλλιτέχνες και γενικότερα ότι καινούργιο γίνεται και δημοσιοποιείται κυρίως μέσω διαδικτύου. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκεται μια νεότατη μπάντα απο το Παρίσι με το όνομα Apes & Horses. 

Η πρώτη τους εμφάνιση γίνεται στις αρχές του τρέχοντος έτους περίπου, με ένα κομμάτι που δεν αποτέλεσε, πάντα εκφράζοντας προσωπική εκτίμηση, κάτι το αξιοσημείωτο απο πλευράς καινοτομιών ήχου. Το "Miracle" λοιπόν ήταν αυτό που τους «έφερε» σε περιοδεία μαζί με τους Wu Lyf (indie rock συγκρότημα απο το Manchester). Η περιοδεία τελειώνει και οι Apes & Horses κυκλοφορoύν στο διαδίκτυο ένα καταπληκτικό δίδυμο κομματιών κάνοντας δικαιολογημένα τους σχετιζόμενους με το είδους να ρωτούν για αυτούς. Τα "Magenta" και "The Fields" αποτελούν την αιτία της σημερινής μας αναφοράς. Δικαίως βέβαια αφού όλα πάνω τους είναι αξιοπρόσεκτα όμορφα, κινούμενα πάντα μέσα σε ένα Lo-Fi αισθητικά «δωμάτιο». Η σύνθεση, η ενορχήστρωση, τα τύμπανα, το μπάσο και φυσικά τα υπέροχα φωνητικά που εναρμονίζονται απόλυτα με το μαλακό παίξιμο της κιθάρας. Το "The Fields" που είναι και το κομμάτι τίτλος του άρθρου, θα το αφήσω στη κρίση των δικών σου αυτιών γιατί καμιά φορά η πολλή προσπάθεια για ανάλυση αποσπά τη προσοχή απο τη μουσική. Να επισημάνω εδώ τον κίνδυνο, το γκρούπ ηχώντας ήδη εξαιρετικά ποιοτικά και έχοντας υπόψη οτι κάνει μόλις τα πρώτα του βήματα, να μην είναι το ιδανικότερο ξεκίνημα για μια μετέπειτα εξελικτική πορεία καθώς θα του μένουν μικρά περιθώρια ανέλιξης. Για τη περίπτωση που δεν πρόβλεπω σωστά, νιώθω ήδη τυχερός και ικανοποιημένος για το οτι τους ανακαλύψαμε.

ENJOY 

M.A.

Liphemra - Young (TATF remix)

Θα θυμάσαι όταν οι γονείς σου, σου διηγούνταν για τα βιώματα και τις ζωές τους ξεκινώντας με τη γνωστή κλισέ φράση "Όταν εμείς είμασταν νέοι, η ζωή ήταν πολύ πιο σκληρή απο το σήμερα.." Εκείνο στο οποίο στόχευε τότε μια τέτοια φράση, ήταν η συμπάθεια που επιδίωκε ο γονιός να κερδίσει απο τον εκάστοτε νέο που την άκουγε σε μια προσπάθεια να συγκρίνει το παρελθόν με το τώρα. Στόχευε δηλαδή στο συγκινησιακό συναίσθημα. Στη περίπτωση της μουσικής, οι Liphemra, για να μπώ εν τέλει στο σημερινό μας θέμα, χρησιμοποιούν με τον καλύτερο τρόπο τη φράση, "When We Where Young.." που εδώ έχει σκοπό επίσης το συναίσθημα. Κατά παράξενο τρόπο θα έλεγα, είναι σαν οι Liphemra να στέκονται απο πάνω μας ως άλλοι πανταχού παρόντες γονείς εκμεταλευόμενοι τα συναισθήματα που δημιουργούνται εντός μας δημιουργώντας στίχους όπως "Our parents always told us life would be no fun"..

Το όνομα Liphemra ακούγοντας ή βλέποντας το κάπου γραμμένο δε θα σου θυμήσει τίποτα. Τη δική μου περιέργεια ικανοποίησε ο ίδιος τους ο ατζέντης όταν σε mail τον ρώτησα για την καταγωγή του ονόματος. "Ephemera is the mother word" μου απάντησε. Εννοώντας έναν αναγραμματισμό -  μπλέξιμο που έκανε η τραγουδίστρια στην Ελληνική λέξη "εφήμερος". Δε μπορώ να πώ οτι με άφησε αδιάφορο όλο αυτό, αντιθέτως. Με έκανε να ασχοληθώ με περισσότερη προσοχή με την ιδιότροπη σόλο καλλιτέχνιδα και δημιουργό  Liv Marsico απο το Λος Άντζελες των Η.Π.Α. Ο ήχος της, γιατί αυτό μας ενδιαφέρει περισσότερο, μου θύμησε το Reckoner του 2007 απο Radiohead. Κατά τα άλλα, πολλά τα κινηματογραφικά στοιχεία ενώ όσο το κομμάτι ξετυλίγεται, η σκοτεινή του ατμόσφαιρα αναδεικνύεται όλο και περισσότερο. Oι στίχοι προτρέπουν "Come on, alright, lets go, gotta work a little harder.." μέχρι το ξέσπασμα των φωνητικών που με το στίχο "When we where young, our parents always told us.." κάνει το γύρισμα και αιτιολογεί την πηγή της καταπίεσης που μέχρι τότε κρατούσε μέσα της.

Το πιο εντυπωσιακό είναι οτι οι Liphemra καταφέρνουν τόσα πολλά διαθέτοντας τόσα λίγα. Αναμφισβήτητα τα φωνητικά της Liv είναι το μυστικό όπλο τους αφού είναι τόσο σωστά τοποθετημένα ώστε να παίρνουν όλο το ενδιαφέρον πάνω τους. Η μπάντα δεν έχει υπογράψει ακόμη σε κάποια ετικέτα ενώ δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πληροφόρηση επί μελλοντικών κυκλοφοριών κρατώντας ένα μυστικιστικό ύφος όπως και στα τραγούδια της άλλωστε. Προσωπικά, θέτω σε πρώτο πλάνο και στην κρίση σου το remix που επιμελήθηκαν οι TAFT παίρνοντας όλα τα δυναμικά στοιχεία του "Young" και προσθέτοντας περισσότερο ρυθμό και λούπες που έδωσαν μια ηλεκτρονική υφή, ξαναχτίζοντας το κομμάτι απο την αρχή σε νέα Electro-Pop θεμέλια.

ENJOY

M.A.

TOP 10 Μιχάλης Αποστόλου, LOVED TRACKS / SEPT. 2012

Ομολογώ πως δυσκολεύτηκα αρκετά να διαλέξω τα καλύτερα για τον μήνα Σεπτέμβριο. Δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός των παραγωγών που μας έκαναν εντύπωση, ήταν η ποιότητα και η διαφορετικότητα τους. Καλή ακρόαση.

1) Richard Hawley - Don't Stare at the Sun
2) The Raveonettes - Observations
3) King Creosote - Ankle Shackles
4) Father John Misty - Hollywood Forever Cemetery Sings
5) Woolfy vs Projections -  Chameleons Tale
6) Liphemra - Young (TATF remix)
7) Halona King - Overgrown Hearts
8) Ms Mr - Bones
9) Dream Panther - Fuck all Laker Haters, Kobe Time to Metta World Peace
10) Lilacs & Champagne - Listener X

The Raveonettes - Observations

Η μουσική είναι φασαρία. Πως άλλωστε θα γινόταν να καταλάβεις οτι "κάτι τρέχει" αν δεν γινόταν φασαρία; Πως θα μπορούσες να τραβήξεις τη προσοχή κάποιου που  είναι απορροφημένος απο κάτι ; Μόνο με φασαρία. Θα διαφωνήσω λοιπόν με αυτούς που υποστηρίζουν ότι απο το ραδιόφωνο μερικά κομμάτια θα πρέπει να αποκλείονται γιατί είναι «φασαριώζικα». Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης, οχι τρόπος σιωπής και μέτρησης Decibel. Και οι Raveonettes, σε αυτό το άλμπουμ κάνουν φασαρία, κυριολεκτικά φασαρία. Ο νέος τους δίσκος ακολουθεί όσα ξέρεις για εκείνους εδώ και 9 συναπτά έτη, δηλαδή απο το 2003. Γρατζουνάνε ηλεκτρικές κιθάρες με περίτεχνο τρόπο κουβαλώντας ήχους απο τις δεκαετίες του 60 και του 70, μαζί με αρκετό θόρυβο και επιρροές απο Ροκ μπάντες όπως οι Velvet Underground. 

Σήμερα, το κομμάτι "Observations" που σου παρουσιάζω, είναι ίσως το κορυφαίο κατά τη γνώμη μας, για το νέο τους άλμπουμ που σύντομα φτάνει στα δισκοπωλεία. Ο καινούργιος αυτός δίσκος είναι ο έκτος κατά σειρά και έρχεται να μας υπενθυμήσει πως δεν έγιναν τυχαία πασίγνωστοι. Κομμάτια σφραγίδες για το ύφος τους όπως τα "Love in a Trashcan", "Heart of Stone", "I Wanna Be Adored" και πολλά άλλα, ήδη αποτελούν την μουσική τους ταυτότητα. Το δίδυμο των Sharin Foo και Sune Rose Wagner απο τη Δανία μας παραδίδει ένα πλούσιο σε ήχους άλμπουμ με τη γνωστή και απαραίτητη  ζοφερή θλίψη που τους χαρακτηρίζει, ενώ είναι ηχογραφημένο στο Los Angeles σε παραγωγή Richard Gottehrer των Blondies. Για πρώτη φορά όπως λένε οι ίδιοι σε συνεντεύξεις τους, χρησιμοποιούν πιάνο στις ηχογραφήσεις τους και ανακαλύπτουν πόσο πολύ τους ταιριάζει ο μελαγχολικός του ήχος. Παρόλα αυτά, η "πρωτοκαθεδρία" της κιθάρας παραμένει και είναι αυτή που διαμορφώνει και πάλι ένα πανέμορφο ύφος για το δίσκο. Ασαφή κιθαριστικά Reverb, βιαστικά αλλά απόλυτα εναρμονισμένα τύμπανα και όλα αυτά μαζί λαχταρούν να εκπέμψουν μια μελωδική νοσταλγία. "Observator", μια συλλογή παρατηρήσεων για όσα συμβαίνουν γύρω μας, γιατί η ζωή συμβαίνει παντού.

ENJOY

M.A.

Grizzly Bear - Yet Again

Το τελευταίο διάστημα δεν είναι τυχαίο το ότι ασχολούμαστε τόσο συχνά με Indie μπάντες και Alternative Rock συγκροτήματα. Κυκλοφόρησαν ήδη πολλά και εντυπωσιακά άλμπουμ μέσα στο τρέχον έτος. Ένα άλμπουμ από μία μπάντα με μικρή σχετικά προϊστορία είναι και αυτό στο οποίο ανήκει το κομμάτι που ακούς στην αρχή του άρθρου. Οι Grizzly Bear έρχονται ξανά από το Brooklyn των Η.Π.Α με νέα συλλογή, ακολουθώντας τα δύο Singles που η μπάντα είχε δώσει σε κυκλοφορία πριν λίγους μήνες. Αυτή θα είναι και η τέταρτη κατά σειρά απο το 2004 που ξεκίνησαν να δισκογραφούν σε Indie, Folk-Rock και Lo-Fi ύφος.

Είναι γεγονός πως η προηγούμενη τους δουλειά του 2009, πέρα από το απίστευτα όμορφο "Ready, Able" που ακούς στο τέλος του άρθρου, θα μπορούσε να σε κουράσει πολύ. Η  προσοχή σου θα έπρεπε να είναι συνεχώς τεταμένη έτσι ώστε να καταφέρεις να μην χάσεις την δύσκολη ομολογουμένως αύρα των περισσότερων απο τα κομμάτια της. Συγκρίνοντας το τελευταίο άλμπουμ "Veckatimest" με το επερχόμενο "Shields" που βγαίνει σε κυκλοφορία την ερχόμενη εβδομάδα, θα βρείς την ίδια πολυπλοκότητα και τις ίδιες καθαρές σε ηχόχρωμα κιθάρες. Θα βρείς όμως και περισσότερη μελωδία. Μέσα στο χάος των ήχων που συνήθισες να ακούς απο την τετραμελή παρέα, θα δείς τελικά μια αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια για εμβάθυνση στη μελωδία και τελικά χρησιμοποίηση της ενέργειας των φωνητικών του Ed Droste στην κατάλληλη ένταση. Αν και το τραγούδι κλείνει με έναν οχι ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο, αναβλύζοντας παραμορφωμένους ήχους και Delay ψυχεδελικής κιθάρας, αφήνει πίσω του ακριβώς αυτό που οι Grizzly Bear ήθελαν, έναν πιο up-tempo ρυθμό και μια πιο χαρακτηριστική μελωδία. Βάλε τα πάντα στην άκρη και με καθαρό νου άκουσε επίσης και το πρώτο Single "Sleeping Ute" που είναι απο τις κορυφαίες επίσης στιγμές αυτού του δίσκου.

ENJOY,

M.A.

The Heavy - Be Mine

Μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις αυτής της χρονιάς είναι  και το νέο άλμπουμ των The Heavy που κινούμενοι στα μουσικά άκρα της Ninja Tune, όσο αφορά το είδος της κυκλοφορίας και του τι κυκλοφορεί συνήθως το Label, παρουσιάζουν ίσως την πιο μεστή τους δουλειά μέχρι τώρα. Ξεκινώντας απο το 2007 και με τον πρώτο τους δίσκο «Great Vengeance And Furious Fire», οι The Heavy καθόρισαν τα δεδομένα για αυτούς. Η χαρισματική φωνή του Kelvin Swaby, εναλλάξ κινούμενη μεταξύ Marvin Gaye και Curtis Mayfield, αποτελεί τη σφραγίδα και το υπερόπλο της μπάντας. Δεν είναι τυχαίο οτι βρίσκουν τρόπο να παρουσιάζουν μπροστά απο όλα, πέρα από την σωστότατη ενορχήστρωση, τα φωνητικά του έγχρωμου τραγουδιστή τους. Παρόλα αυτά, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, το άλμπουμ πάει μέτρια και ο λόγος  ήταν το οτι παρόλο που η μπάντα έπαιζε μια Funk-Rock με αξιώσεις, επαναπαύθηκε στο όνομα και μόνο της μεγάλης Ninja Tune. 

Ήταν φανερό ότι οι Βρετανοί δεν είχαν πεί την τελευταία τους κουβέντα και ας μην είχαν λάβει τότε επαρκή χρόνο προβολής στα τηλεοπτικά δίκτυα των Η.Π.Α που κατά κόρον  προβάλουν αυτά τα είδη της μουσικής. Το 2009 λοιπόν, επανέρχονται με 10 καινούργια κομμάτια σε ένα άλμπουμ με τίτλο «The House That Dirt Built». Εκπληκτικό ! Κριτικοί μουσικής και ειδήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν πως το συγκρότημα καταφέρνει να συνδυάσει τόσα είδη και επιρροές σε ένα στύλ και έναν δίσκο. Soul, Garage, Punk, James Brown, Hendrix και ροκαμπιλιές είναι οι διαδρομές που ακολουθούν για να σχηματίσουν το σύνολο και την εικόνα τους με κορυφαία κομμάτια αυτή τη φορά το «How You Like Me Now?» που γίνεται επιτυχία και το «Short Change Hero» που κατά τη γνώμη μας είναι ίσως το peak αυτού του δίσκου. 

Δεν θα σε ταλαιπωρήσω όμως άλλο με διήγηση. Σήμερα ακούς το «Be Mine» και οι The Heavy έχουν νέα δουλειά. Θα πάω κατευθείαν στο "ζουμί" αφήνοντας πίσω τα singles που κυκλοφόρησαν πριν την πρώτη επίσημη στα δισκοπωλεία. Φαίνεται πως η μπάντα δε χρειάζεται πλέον, ή δεν έχει την ανάγκη της δισκογραφικής, ο ήχος ολοκληρώνεται μεγαλοπρεπώς με κορυφαίες στιγμές περισσότερες απο όσες θα περίμενες. Πιο ραδιοφωνικοί και  με τη καθαρή Soul φωνή απο τον συνήθη ύποπτο Kelvin είναι μια ομάδα πλήρως συνειδητοποιημένη για το τι κάνει. Για την Hip Hop, την Funk, τη Rock και τα Blues που μιξάρει καταθέτοντας ψυχή. Λίγες Βρετανικές μπάντες κατόρθωσαν να μιμηθούν τόσο καλά μουσικές του Νοτιοαμερικάνικου Rock. Το πάρτυ με το τσάι έχει τελειώσει και τη θέση του πήρε το πάρτυ με τις ροκιές και τις αλητίες των λυκειόπαιδων. Τραγούδια που μας άρεσαν και ξεχωρίσαμε είναι τα «Curse me Good», «Blood Dirt Love Stop» και «Be Mine» το οποίο ακούς στην αρχή του άρθρου. Καθόλου άσχημα αλλά αντίθετα πολύ σοφά φέρνει πολύ στο μυαλό μου εικόνες απο Amy Winehouse που συμπληρώνουν άριστα το σκηνικό για τους The Heavy. Φαντάσου να μπορούσες να έχεις όλες τις αγαπημένες σου μπάντες σε μία, οι The Heavy είναι αυτό ακριβώς.

ENJOY

M.A.

TOP 10 Μιχάλης Αποστόλου, LOVED TRACKS / AUG. 2012

Άλλο ένα καλοκαίρι μας άφησε αναμνήσεις, στιγμές, ήλιους, θάλλασες, νύχτες.. Για τον μήνα Αύγουστο, όσα μας έκαναν εντύπωση είναι εδώ για'σένα.


1) Ghost Loft - Seconds
2) Jmsn - Runaway
3) Gabriel Bruce - Only One
4) Wild Nothing - Nocturne
5) Beacon - Feeling's Gone
6) King Krule - Rock Bottom
7) Night Moves - Headlights (2011)
8) Yeaseyer - Henrietta
9) Outfit - Everything All The Time (Amateur Best Remix)
10) Worst Friends - Short Stopped (Original Mix)

Wild Nothing - Shadow

Η τελευταία εμφάνιση τους ήταν το 2010 όταν με το άλμπουμ τους "Gemini", άφησαν συγκεχυμένες εντυπώσεις, τουλάχιστον σε όσους περίμεναν κάτι παραπάνω απο μια μπάντα με Indie προσανατολισμό και Dream Pop ύφος. Απο εκείνο το δίσκο τα κομμάτια που ξεχώρισαν απο τον μέτριο ομολογουμένως ήχο του, ήταν το "Confirmation" και το "Our Composition Book" που κατάφερναν να σου μείνουν για ώρες αφού τα είχες ακούσει. Ο καιρός πέρασε και όπως συνήθως γίνεται με τις μπάντες που δεν θέλουν να μένουν στο περιθώριο, οι Wild Nothing επανήλθαν. Αυτή τη φορά έρχονται με έναν ήχο που τους ταιριάζει περισσότερο, με περισσότερα synths, όμορφα τύμπανα, φυσικά όργανα και λιγότερο απροσδιόριστες γραμμές στη σύνθεση που είναι πλέον μετρημένη και έχει σκοπό. Σκοπό να σε παρασύρει στην Dream Pop που τώρα πια γράφουν με αξιώσεις.

Οι Wild Nothing οφείλουν την ύπαρξη τους σε έναν εικοσιενάχρονο Αμερικάνο απο τη Virginia των ΗΠΑ, τον Jack Tatum. Η ιστορία τους μέχρι στιγμής μικρή, αφού υπάρχουν απο το 2009 και απο τις τότε προσπάθειες του Jack να διασκευάσει Kate Bush με έστω και μικρή αναγνώριση. Μια αναγνώριση που έφερε συμβόλαιο με την Captured Tracks με την οποία συνεργάζονται μέχρι και σήμερα. Το "Nocturne" δεν είναι ένα βαρετό και easy listening άλμπουμ. Η νέα δουλειά της μπάντας απέχει πολύ απο τον εαυτό που παρουσίασαν πριν 3 χρόνια. Εκτός του ότι ο δίσκος περιέχει τουλάχιστον 5 κομμάτια που αξίζουν της προσοχής σου, πλέον εδώ κατά τη γνώμη μας, οι Wild Nothing βρίσκουν τον πραγματικό τους εαυτό. Μια υποτονική, συγκρατημένη ατμόσφαιρα που έχοντας και τον παραπλανητικό τίτλο Nocturne, δηλαδή νυχτερινός και με κομμάτια όπως το Shadow (αυτό που θα ακούσεις στην αρχή του άρθρου) και το Midnight Song παραπέμπουν σε εντελώς διαφορετικές εικόνες απο αυτές που τελικά σου δημιουργεί ο δίσκος. Το κομμάτι που αποτέλεσε την αφορμή της αναφοράς μας είναι το Shadow που ενώ ξεκινά νωχελικά, μεταπηδά απότομα σε ένα δυνατό Pop κομμάτι με ισπανικές κιθάρες, χαρακτηριστικά κρουστά και τα βελούδινα φωνητικά του Tatum που αφήνουν τα απαραίτητα κενά για να ξετυλιχθεί η μελωδία. Ένα βαθιά συναισθηματικό τραγούδι που δεν ακολουθεί την τυπική δομή αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και παράδειγμα ενορχήστρωσης. Σίγουρα ένα θαυμάσια γραμμένο κομμάτι που ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο ένα άλμπουμ που στο σύνολο του αξίζει να σε σηκώσει για να το ακούσεις.

ENJOY
M.A.

Cayetano - Once Sometime

Ο σκοπός και προορισμός κάθε καλλιτέχνη θα πρέπει να είναι μια διαρκής μετάλλαξη μέχρι να προσεγγίσει την τελειότητα. Την κάθε είδους τελειότητα, είτε αυτή είναι η κατάκτηση της πνευματικής σοφίας είτε η κατάκτηση στόχων που ετέθησαν απο τον ίδιο κατά τη διάρκεια  της πορείας του. Και λέμε μετάλλαξη γιατί καλλιτέχνης σημαίνει συλλογή εμπειριών και όχι ευθεία ανιαρή πορεία. Προλογίζοντας λοιπόν έναν δίσκο στον οποίο είδα να συμβαίνει «μπροστά» μου μια τόσο απλή αλλά συνάμα και τόσο θαυμαστή μετάλλαξη, τη μουσική μετάλλαξη του Γιώργου Μπρατάνη ή αλλιώς "Cayetano". Και χωρίς υπερβολή ήταν η κατάλληλη στιγμή βάζοντας το δισκάκι να παίξει, να ακούσεις κάτι διαφορετικό απο τα τόσα κατά τα άλλα ομορφά άκουγες μέχρι σήμερα απο τον συγκεκριμένο Καλλιτέχνη, με όλη την έννοια που περικλείει ο όρος «Καλλιτέχνης».

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη είχε απο πολύ μικρός το μικρόβιο που μεταδίδει μέχρι σήμερα μέσα απο Κυκλοφορίες, Ρεμίξ, DJ Sets και πρόσφατως με την άκρως επιτυχημένη Cayetano Live Band που όντως σαρώνει όπου και αν βρεθεί επι σκήνης. Το 1999 και μετά απο ένα ατύχημα που έχει με τη βέσπα του, γλυτώνει κυριολεκτικά απο του χάρου τα δόντια και βλέπει τα πράγματα γύρω του διαφορετικά. Και δεν εννούσε μόνο τη μουσική. Το 2000, με αφορμή ένα καυγαδάκι με το έτερον ήμισυ, αντί να αναζητήσει παρηγοριά στο σπίτι του κολλητού του, αναζητά ανάταση πνεύματος και φεύγει για Ολλανδία. Μουσικός δραπέτης, ταξιδευτής και λάτρης της Dub, της Trip - Hop και της Electronica, το 2001 μετακομίζει στη Βαρκελώνη όπου και ξεκινά το project "Cayetano". Έκεί γράφει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες και ρεμιξάρει γνωστούς μουσικούς παραγωγούς. Το 2003 επιστρέφει στη Πατρίδα και κυκλοφορεί την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά "Focused" στη Γερμανική "Kinky Lounge".

Ακολουθούν δύο δίσκοι σταθμοί για την καριέρα του στην Etage Noir του Αυστριακού Parov Stelar. "Up and  Down" (2008) και "The Big Fall" (2009) δεν τον κάνουν απλά γνωστό εντός και εκτός συνόρων αλλά φτάνει να θεωρείται τουλάχιστον ανενημέρωτος και εκτός μουσικής πραγματικότητας οποιοσδήποτε ραδιοφωνικός σταθμός του είδους δεν έχει "ψαρέψει" ακόμα τις μουσικές του Cayetano. Τα είδη της μουσικής του εμπλουτίζονται διαρκώς με μελωδίες που δένουν τη συνταγή όπως η Jazz, Funk, Break Beat, Down Tempo και Latin με αποκορύφωμα το δισκάκι "Back Home" στην Klik Records το 2010 που έρχεται να θυμίσει σε όσους ασχολούνται με το "Freestyle" είδος πως ο Γιώργος περπατά σε έναν δρόμο που φτιάχνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Έναν πολύχρωμο ακουστικά δρόμο όπου δεν χρειάζονται πεπατημένες και οδηγίες χρήσης και πάνω απο όλα τον ορίζει ο δημιουργός με μόνο του όπλο την ποιότητα των τραγουδιών και όχι την κοινώς αποδεκτή ρυθμολογία που οι περισσότεροι ακολουθούν σχεδόν τυφλά. 

Αξίζουν άραγε τόσα ιστορικά στοιχεία για τον Cayetano ; Ναι, αξίζουν! Παρότι αρκετά, είναι χρήσιμα για να καταλάβει κανείς το σήμερα του εν λόγω παραγωγού. Στο τελείωμα του καλοκαιριού είμαι εδώ για να σου μιλήσω για τον νέο του δίσκο και πάλι απο την Klik Records αυτή τη φορά μέσα απο το Sublabel (Θηγατρική) της "Pale Sounds" που πρόκεται να "τρέξει" υπο την επίβλεψη του ίδιου. H καταξιωμένη ετικέτα, την οποία ευχαριστούμε πολύ, μας έδωσε τη δυνατότητα να το ακούσουμε και να το προλογήσουμε. Μεταλλαγμένος πια σε έναν Uptempo και χαρούμενο ήχο, ο Cayetano αφήνει πίσω την εντελώς Dub πλευρά των όσων ηχογραφούσε μέχρι σήμερα, κρατώντας όμως δείγματα της όπως με το μεθυστικό "Never Gonna Happen Twice". Στα τραγούδια που ξεχωρίσαμε βρίσκεται τo ανεβαστικό "Fire On Babylon" που ίσως θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει και ως Single πριν την επίσημη κυκλοφορία αφού είναι ένα άκρως καλοκαιρινό χορευτικό κομμάτι. Επίσης, το "There is a Sky Now" που παρότι Downtempo το διαπερνά η ελπίδα και ο μεσημεριανός ήλιος απο τον οποίο λέει ο ίδιος οτι το εμπνεύστηκε. Κατά τη γνώμη μας, οι κορυφαίες στιγμές του άλμπoυμ είναι δύο κομμάτια. Αυτά που θα βρείς στο 10 και 12 του δίσκου αντίστοιχα. Το "Night Without Stars"  με τα φωνητικά του George Perin μου θύμισε πολύ έντονα τις κιθάρες των Smokie των 70's στο We're Flying High μπλέκοντας Pop και Rock σε μια καθαρή σειρά απο νότες που γρήγορα σου δίνουν να καταλάβεις πως στο κομμάτι έχει γίνει πολλή δουλειά. Το "Cirlcle Of Life" με παρέσυρε οχι μόνο με τον έξυπνο στίχο αλλά και με την υπέροχη γλυκιά μουσική του.  Ίσως όσα διαβάζεις να σου φαίνονται κενό γράμμα χωρίς να έχεις στα χέρια σου και τα αυτιά σου τον δίσκο, θα συμφωνήσω. Δε μένει παρά να τα επιβεβαιώσεις ή να διαφωνήσεις στις 17 Σεπτεμβρίου που πλέον θα μπορείς να το βρείς στα δισκοπωλεία. Ένας νεός Cayetano, πιο προσιτός αλλά όχι απομακρυσμένος απο την ποιότητα και τη σκληρή δουλειά που μας είχε συνηθίσει. Ένας Cayetano που δεν αφήνει αμφιβολία σε κάποιον που ξέρει να διακρίνει το πυροτέχνημα απο την σταθερή αξία, ότι είναι ένας άριστος επαγγελματίας που καταλήγει κάθε φορά σε θετικό πρόσιμο ξεπερνώνας τον μέσο όρο που άλλοι καλλιτέχνες αδυνατούν να αντιληφθούν πως παραμένουν εκεί γιατί επιμένουν να αναμοχλεύουν τα ίδια και τα ίδια υλικά.

ENJOY
M.A

TOP 10 Μιχάλης Αποστόλου, LOVED TRACKS / JULY 2012

1) Hidden Orchestra - Vorka 
2) The XX - Chained
3) Ralph Myerz feat. Cookie of Le BLORR - Closing My Eyez 
4) Mark E - Call Me (Tensnake remix) (2011)
5) Matthew Dekay & Lee Burridge - Lost In A Moment
6) Shawn Lee - Riders In Space
7) Quattro - Last Dance (Museum of Bellas Artes remix)                 
8) Saschienne - Unknown
9) Erika Spring - Happy at Your Gate
10) Jessie Ware - Wildest Moments

Quattro - Last Dance (Museum of Bellas Artes remix)

Απο τις περιπτώσεις κομματιών που η πηγή δεν έχει καμία σχέση με το αποτέλεσμα της διασκευής. Σπάνιο αλλά συμβαίνει και αυτό, όπως στο τραγούδι που θα σου παρουσιάσω. Ομολογώ πως παρόλο που ενώ χρόνια τώρα Ιάπωνες καλλιτέχνες όπως ο Hiroshi Watanabe, o Satoshi Fumi ή ο Satoshi Tomie μας έχουν χαρίσει φοβερές ηλεκτρονικές μουσικές, δεν περίμενα με τίποτα να ακούσω Indie παραγωγές απο Ιαπωνικά συγκροτήματα που μάλιστα βγαίνουν και εκτός συνόρων. Δύσκολο εδώ που τα λέμε να βρείς ακόμη και πληροφορίες στο διαδίκτυο για εκείνους. Η αφορμή για μεγαλύτερη δημοσιότητα για τους "Quattro" δεν ήταν φυσικά το Original του "Last Dance", ήταν η πανέξυπνη διασκεύη απο τους Σουηδούς "Museum of Bellas Artes". Να σου πώ εν τάχει λοιπόν οτι οι "Quattro" που δεν θα πάρουν τα εύσημα σήμερα καθώς δεν βρίσκω κάτι ιδιαίτερο στη μουσική τους, είναι μια τετραμελής κολεγιακή Indie Rock μπάντα που δημιουργήθηκε το 2005 με ήχο και επιρροές από είδη όπως η Country, τα Blues και η Pop-Rock.

To Last Dance είναι λοιπόν απλά μια ευχάριστη Indie Pop Funky μελλωδία της σειράς, για όσους φυσικά έχουν συνηθίσει τα αυτιά τους σε παρόμοιες δημιουργίες. Την έκπληξη θα κάνουν οι Σουηδοί Museum of Bellas Artes που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως ρεμίξαραν το ίδιο κομμάτι ή ο τίτλος είναι απλή συνωνυμία. Πραγματικά, ακούγοντας τα το ένα μετά το άλλο, δεν θα βρείς κάτι στο ρεμίξ που να σου θυμίσει τo original. Οι Σουηδοί για τους οποίους οφείλω μερικά λόγια παραπάνω, γράφουν δροσερές και εθιστικές μουσικές όπως το "Bear Clubs" που μπορείς να ακούσεις στο τέλος του άρθρου και φέρνει αρκετά σε Florence & The Machines. Δεν κάνουν όμως μόνο αυτό καλά, ξέρουν και πώς να διασκευάζουν κομμάτια δίνοντας τους τη μαγική δημιουργική «κλωτσιά». Το γενικό ύφος του κινείται σε Downtempo ρυθμό με τα αυξομειούμενης έντασης φωνητικά της Alice Luther Näsholm, να έρχονται απο τα βάθη του κομματιού αντηχώντας πλάι σε μια Reggae Dub ροή. Μαεστρία ; Επιδίωξη ; Τύχη και συγκυρία ; Ονόμασε το όπως θέλεις αφού όπως και να'χει, το αποτέλεσμα σε αφήνει άναυδο. Σε τραγούδια σαν και αυτό, τα πρώτα 4-5 δευτερόλεπτα φτάνουν οχι για να αποφασίσεις αν σου αρέσουν, αλλά για να μπούν στα 4-5 αγαπημένα που έχεις στο μυαλό σου αυτόν τον καιρό.

ENJOY

M.A

Jessie Ware - Wildest Moments

Το να είσαι απλός τελικά σώζει απο πολλές κακοτοπιές. Αρχικά βέβαια απο τη κακοτοπιά του να είσαι υπερβολικός ή να παρεξηγηθείς και δευτερευόντως απο την κακοτοπιά να χάσεις τον στόχο σου. Εκπληκτικά απλό και στοχευμένο λοιπόν το Video Clip της Jessie Ware όπου μια κάμερα περιστρέφεται γύρω της πιάνοντας κάθε λεπτομέρεια των εκφράσεων της.  Έτσι, βρίσκει έναν πολύ όμορφο τρόπο για να προωθήσει σιγά σιγά το πρώτο της Album που έρχεται μέσα στον Αύγουστο, με γενικό τίτλο "Devotion". Λονδρέζα και με «προυπηρεσία» στους συμπολίτες της και λάτρεις της Electronica, της Garage και του Dubstep "SBTRKT" ή αλλιώς Subtract. Η Jessie δεν είναι καινούργια στον χώρο. Μια χούφτα διαφορετικές συμμετοχές της σαν δεύτερη φωνή αλλα και μερικά σόλο, έφταναν για να την κατατάσουν και να την συγκρίνουν σήμερα με καλλιτέχνες όπως η Tracey Thorn, η Sade, και η Lisa Stansfield. Μεγάλη διάκριση σαφώς αλλά όχι άδικα, θα το καταλάβεις άλλωστε ακούγοντας την. Η 27χρονη Jessie ξεκίνησε τις σπουδές της στη δημοσιογραφία ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα της, ενώ γρήγορα την εγκατέλειψε για να συμμετάσχει σε περιοδεία μαζί με τον καλό της φίλο Jack Penate, όπου και αποκαλύφθηκε το πλούσιο ταλέντο της.


Είναι φανερό πλέον, η καλλιτέχνιδα έχει αφήσει πίσω της το style των SBTRKT και απο το Dub step και το καθαρά ηλεκτρονικό ύφος, περνά στην διάσταση του συναισθήματος. Η φωνή της απο μόνη της είναι ένας επαρκής λόγος για να της δώσεις σημασία και ας μην ξέρεις για καριέρα και συνεργασίες. Στο "Wildest Moments" που σήμερα σου παρουσιάζω το σκηνικό στήνεται με λεπτές πινελιές πιάνου και μεγαλοπρεπή κρουστά. Το κομμάτι είναι μια μαγευτική Pop - Electronica μπαλάντα, που συμπληρώνεται με την εικόνα της Jessie ως μια καλλιτέχνιδα που φαίνεται πως έχει τον πλήρη έλεγχο των ικανοτήτων της. Αφού απολογηθώ για την καθυστέρηση στο να γράψω εγκαίρως για εκείνη θα κλείσω λέγοντας οτι πρόκειται σίγουρα για μια φωνή εκφραστική, μελαγχολική και αβίαστα κομψή. Η Ware έχει ήδη στεριώσει για τα καλά ως μια από τις λαμπρότερες ελπίδες για κάτι δισκογραφικά αξιόλογο μέσα στο 2012. 


You and I look like
We come together every time
Do wrongs, no rights
We lose ourselves tonight...


ENJOY
M.A

Top 10 Μιχάλης Αποστόλου, LOVED TRACKS / JUNE 2012

1) Kollektiv Turmstrasse - Grillen im Garten

2) Tube & Berger & Robert Owens - Slipknot (Original Mix)

3) Yast - Believes

4) Urban Chill - New Beginning (2003)

5) The Pierces - You'll Be Mine (2011)

6) Goldroom - Fifteen

7) Great Elk - I'm Going to Bend 

8) The Temper Trap – Trembling Hands (Chet Faker Remix)
9) Bodies Of Water - Open Rhythms (Mudd remix)
10) Monsieur Minimal - Digital Love

Tube & Berger - Introlution

Τώρα που καλοκαίριασε και οι διαθέσεις γίνονται όλο και πιο χορευτικές και ευχάριστες, θα μου επιτρέψεις να κάνω κι'εγώ σαν Blog μία παρασπονδία, μουσική παρασπονδία. Αν και δε σε έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους μουσικές, σήμερα επιβάλεται να γίνει μια αναφορά στο γεμάτο ποιοτική House άλμπουμ των Tube & Berger που μόλις κυκλοφόρησε. Είναι Γερμανοί και πίσω απο το project τους κρύβονται τα ονόματα των Arndt Roerig και Marko Vidovic που ειδικεύονται σε Dance Electronica παραγωγές. Αυτή τη φορά η καταγωγή έχει τη δική της σημασία. Και οι δύο τους μεγάλωσαν στο Solingen της Βορειοδυτικής Γερμανίας. Μια περιοχή που έχει δώσει καλλιτέχνες και ταλαντούχους DJs του επιπέδου του Marc Romboy, του Robert Babizc και του Timo Maas. Ασχολούνται με τη μουσική και πιο συγκεκριμένα με την Punk Rock απο τα 15 τους, το μεγάλο βήμα τους όμως προς τη δημοσιότητα έρχεται το 2003 με την επιτυχία τότε "Straight Ahead" που κυριολεκτικά τους εκτίναξε στα μουσικά πράγματα των ημερών. Σήμερα; Σήμερα χρησιμοποιούν ακουστικά και vintage όργανα για να δημιουργήσουν ένα ζεστό και πλούσιο ήχο. Είναι πάντα δύσκολο να περιγράψει κανείς τον ήχο ενός DJ αλλά οι ίδιοι οι Tube & Berger, θα περιγράψουν το μοναδικό τους στύλ ως αρχέτυπη Deep και Tech House με μια γεύση μουσικής των 60's που σφύζει απο θετικά vibes."


Το δίδυμο, έχοντας υπό την ιδιοκτησία του την "Kittball Records" είναι έτοιμo για μια πολυποίκιλη κυκλοφορία, το πρώτο άλμπουμ τους "Introlution". Πολυποίκιλο αφού η πλοκή αλλά και η άκρως ποιοτική κατασκευή του, φαίνεται απο την ικανότητα του στο να σου μεταφέρει τη διάθεση μέσα απο τα πολύ όμορφα φωνητικά και το άφθονο συναίσθημα. Είναι σίγουρα κάτι περισσότερο από μια απλή συλλογή από χορευτική μουσική, σχεδιασμένο να μεταφέρει στον ακροατή έναν αριθμό μουσικών επιλογών. Μέσα στο "Introlution" μπορείς να βρείς σοβαρές παραγωγές όπως αυτή στην οποία συμμετέχει ο θρύλος Robert Owens, το Slipknot δηλαδή με Balearic ύφος, πιάνο και oldschool τύμπανα που κατά τη γνώμη μας, ίσως να αποτελεί την κορυφαία στιγμή του δίσκου. Κομμάτια όπως το "Surfin" δίνουν την πινελιά του υψηλού ποιοτικού επιπέδου που οι δύο καλλιτέχνες επιθυμούν να προσδώσουν, ενώ το "Jam Word Up" και το "Soulgood" που samplάρει Jolene απο Dolly Parton, άνετα τα ακούς να σπάζουν ηχεία σε Beach Bar και Clubs. Μια φρέσκια κυκλοφορία εμπνευσμένη απο Clubiσιες μουσικές με 15 κομμάτια έτοιμα να σφραγίσουν με τον καλύτερο τρόπο το 2012 για τους Tube & Berger.

Άκουσε το ολόκληρο ΕΔΩ.

ENJOY

M.A

Απάντηση σε mail ακροάτριας

Το παρακάτω κείμενο είναι η επίσημη θέση του σταθμού όσο αφορά mail που λάβαμε απο ακροάτρια και οφείλαμε να δώσουμε ορισμένες διευκρινήσεις. Σας το παραθέτουμε αυτούσιο καθώς η διεύθυνση mail που δηλώθηκε δεν ήταν πραγματική και δεν καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με την ακροάτρια. 


Mail ακροάτριας:


Απο: maritsa
Θέμα: "Klopi Moysikis"


 "giati klevete moysiki apo alla radio gia sas parakalo paixte thn dikia sas moysiki"


Αγαπητή "Μaritsa",

αναφορικά με mail σας που λάβαμε στις 19/6 θα θέλαμε να αναφερθούμε στα σxετικά με τον υπαινιγμό σας περί κλόπης μουσικής. Αρχικά θα πρέπει να σας ευχαριστήσω που ακούτε τον W Music Radio αλλά και για το mail σας. Ο W Music Radio συμπλήρωσε επιτυχημένα 1 μισή χρόνο ζωής και οποιαδήποτε επαφή του κοινού μαζί μας, μας βοηθά να γίνουμε καλύτεροι και να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τις απαιτήσεις σας. Παρόλα αυτά πιστεύουμε πως θα ήταν πιο δεοντολογικό για την μεταξύ μας επικοινωνία να γνωρίζαμε με ποιά ακροάτρια μιλάμε. Το "Μαρίτσα" δε νομίζω οτι είναι το πλήρες ονομά σας. Θα θέλαμε λοιπόν να το μάθουμε σε μελλοντική σας επικοινωνία μαζί μας καθότι το mail σας είχε καταγγελτικό ύφος και κατά τα γνωστά διαδικαστικά της επισήμης αλληλογραφίας θα έπρεπε να είναι επώνυμο και υπεύθυνο. Παρόλα αυτά, Ο W Music Radio οφείλει να κάνει σαφή τα παρακάτω για αποφυγή μελλοντικών παρεξηγήσεων και παρανοήσεων με τους ακροατές και το κοινό του.

α) Αναφερθήκατε σε κάποιους "άλλους σταθμούς". Θα μπορούσατε να γίνεται πιο συγκεκριμένη για ποιούς σταθμούς μιλάτε ; Το W Music Radio όπως θα γνωρίζετε αν είστε τακτική ακροάτρια μας, είναι απο τα ελάχιστα ιντερνετικά ραδιόφωνα που μεταδίδουν μουσική χωρίς την παρεμβολή διαφημήσεων και καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα μουσικής με κύρια έμφαση στα είδη της Jazz, Soul, Funk, Electronica, Ambient, Lounge, Trip-Hop, Indie, Alternative κ.α. Είναι επομένως λογικό και καθόλου αντιδεοντολογικό να μεταδίδονται και μουσικές που συμπίπτουν με αυτές που κατά πάσα πιθανότητα μεταδίδουν και άλλοι σταθμοί παρόμοιου περιεχόμενου. Οι παραγωγοί του σταθμού έχουν την ελευθερία επιλογής των δικών τους μουσικών ο καθένας, χωρίς ο σταθμός να επεμβαίνει σε αυτό τους το δικαίωμα. Τις ώρες που δεν μεταδίδονται μουσικά Set απο παραγωγούς, το πρόγραμμα του σταθμού συνεχίζεται μεταδίδοντας οτιδήποτε απο τα είδη που σας ανέφερα προηγουμένως. Η επιλογή της υπόλοιπης μουσικής ανήκει σε εμένα και στον Δημήτρη Μασούρα που είναι και ο Διευθυντής προγράμματος του σταθμού. Η μουσική που διαλέγουμε γίνεται με αναζήτηση της απο πηγές όπως μουσικά sites, επίσημα sites πώλησης μουσικής όπου ανιχνεύονται καινούργιες κυκλοφορίες για να αναδειχθούν και να προωθηθούν απο το σταθμό αλλά και απο μεμονωμένες παραγωγές καλλιτεχνών που έρχονται στα χέρια μας ώς promotional πακέτα μαζί με αυτά των δισκογραφικών που συνεργαζόμαστε.

β) Όσο αφορά τα περί κλόπης μουσικής, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν εσείς γνωρίζετε την ύπαρξη κάποιας ειδικής άδειας για τη μετάδοση συγκεκριμένων μουσικών κομματιών, πέρα απο την επίσημη ΑΔΕΙΑ της ΑΕΠΙ. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν γνωρίζουμε αν κάποιος σταθμός απο αυτούς που εσείς δεν διευκρινήσατε, έχει εξασφαλίσει αποκλειστικότητα στη μετάδοση κάποιων τραγουδιών και απαγορεύει συνεπώς τη μετάδοση τους απο άλλη πηγή πέραν των ιδίων. Σε κάθε περίπτωση και αν εσείς γνωρίζετε κάτι αντίστοιχο, θα θέλαμε να μας πληροφορήσετε για ποιά συγκεκριμένα κομμάτια που μεταδόθηκαν απο το σταθμό μας έχει γίνει κάποια παρατυπία σε σχέση με πνευματικά δικαιώματα. Θα πρέπει να σας θυμίσω πως σύμφωνα με τα όσα ισχύουν περί πνευματικών δικαιωμάτων που οι καλλιτέχνες έχουν εξασφαλίσει για τις παραγωγές τους, όσοι σταθμοί έχουν την ειδική άδεια της ΑΕΠΙ, έχουν δικαίωμα να τις μεταδίδουν ελεύθερα και ανεμπόδιστα εφόσον αυτές έχουν αποκτηθεί με νόμιμα μέσα και εφόσον έχουν κυκλοφορήσει επίσημα στους τόπους πώλησης μουσικής (Δισκοπωλεία - Sites πώλησης). Το να ομιλεί λοιπόν κανείς για κλοπή είναι ένα άκρως σοβαρό θέμα και κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή σε θέματα που θίγουν πρόσωπα, εταιρίες και πνευματικά δικαιώματα. Αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνον για τον σταθμό μας, ισχύει και για κάθε άλλο σταθμό που μεταδίδει παράνομα μουσικά κομμάτια.

γ) Απαντώντας στην παράκληση σας στο να μεταδίδουμε δικές μας μουσικές και σε συνδυασμό και με όσα ήδη σας ανέφερα παραπάνω, θα καταλήξω λέγοντας σας πως η μουσική δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στους δημιουργούς της και μόνον απο εκείνους μπορεί να παρασχεθεί άδεια για αναμετάδοση της. Άρα, τα περί "δικών μας και δικών τους μουσικών" δεν έχουν βάση και υποθέτω πως εννοείτε την όποια ομοιότητα διαπιστώσατε ακούγοντας τον W Music Radio σε σχέση με άλλα ραδιόφωνα. Η μουσική δεν ανήκει σε κανέναν ραδιοφωνικό σταθμό που ίσως έτυχε να έφερε πρώτος στον αέρα και δεν αποτελεί ιδιοκτησία του ή αποκλειστικότητα εκτός αν ο εκάστοτε καλλιτέχνης διέθεσε σε αυτόν με αποκλειστικότητα ένα δημιούργημα του. Να σας πώ λοιπον ότι ο W Music Radio επιλέγει τις "δικές" του μουσικές χωρίς να επηρεάζεται ή να έχει την ανάγκη καμίας άλλης πηγής μετάδοσης μουσικής, ραδιόφωνικούς σταθμούς (FM - Internet) καθώς διαθέτει 

έμπειρους μουσικά παραγωγούς και προσωπικό έτσι ώστε να έχει τη δική του αίσθηση για το τι θα επιλέξει να βγεί στον αέρα. Αυτό αποδεικνύεται απο τις πολυάριθμες μουσικές που μεταδίδουμε πρώτοι και έπειτα ακούγονται απο σταθμούς παρόμοιου μουσικού περιεχόμενου, κάτι που μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας αν είναι τακτικά συντονισμένος στην ιντερνετική μας "συχνότητα". Επίσης, απο την επίσημη σελίδα μας στο facebook (https://www.facebook.com/Wmusicradio.gr) και απο το Blog (www.wmusicradiohellas.blogspot.com) που διατηρούμε και μέσω αυτού παρουσιάζονται και προωθούνται καινούργιες μουσικές που έρχονται στα FM ραδιόφωνα, μήνες μετά την δική μας πρώτη παρουσίαση. Λυπούμαστε αν κάποιοι μας αντιγράφουν αλλά συγχρόνως χαιρόμαστε που ο κόπος μας βρίσκει μιμητές που άθελα τους τον αναγνωρίζουν και τον τιμούν.

Ευχαριστούμε για το mail σας και περιμένουμε τυχόν αντιρρήσεις σας στα όσα σας γράφουμε, ελπίζοντας να καλύψαμε τις όποιες απορίες - παρερμηνίες σας.

Με τιμή,

Μιχάλης Αποστόλου
Παραγωγός W Music Radio.