Παρεξηγημένος ή διαφορετικός αισθάνεται κανέις όσο τον αφήνουν στο "περιθώριο". Δεν φταίει όμως πάντα εκείνος που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν την αξία του. Ίσως να φταίνε οι άλλοι που δεν έβαλαν το αυτί τους να ακούσει και ύστερα να αποφασίσουν. Έτσι συμβαίνει και στις μέρες μας με την neo-psyrock ή την psyrock σκέτο, αν θέλεις. Μουσικές που δύσκολα τολμούσε κανείς να παίξει σε dj set, πόσο μάλλον σε ραδιόφωνα και εκπομπές μουσικού περιεχομένου, τώρα φαίνεται πως δεν ήρθαν απλά στη μόδα αλλά εκτιμώνται και ως δημιουργήματα περιοπής. Ήταν θέμα χρόνου να γίνει η μετάλλαξη και μεταφορά των επιτευγμάτων των 60's στην ψυχεδελική μουσική. Οι Beatles και οι Byrds απο πλευράς Μ. Βρετανίας και συγκροτήματα όπως οι Jefferson Airplane, οι Pink Floyd και οι Doorsαπο πλευράς Η.Π.Α, μεταλαμπάδευσαν τα 60's στα χρόνια μετά το 1970 αλλά και στο σήμερα. Περνώντας απο τη μεταβατική περίοδο όπου το Post Punk Rock είχε την τιμητική του στη δεκαετία του 80' με πολυάριθμα συγκροτήματα απο το Heavy Metal μέχρι και τη Soul, φτάσαμε στα 90's και το σήμερα με τη Shoegaze και τη neo-psyrock που εκπροσωπείται επάξια απο συγκροτήματα όπως οι Temples που σου παρουσιάζω σήμερα.
Η μπάντα που μας τράβηξε τη προσοχή αριθμεί μόλις δύο μέλη, τον James Bagshaw στη φωνή και τον Thomas Warmsley στο μπάσο. Ορμώμενοι απο το Λονδίνο, μέσα στο 2012 πρωτοπαρουσίασαν μια πεντάδα τραγουδιών απο τα οποία περιέργως άφησαν τελικά στη δημοσιότητα μόνο τα τρία. Επίσημη κυκλοφορία τους είναι το Shelter Song EP ενώ το κομμάτι που ακούς στην αρχή του άρθου είναι ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι τους, που μαζί με τα υπόλοιπα που όπως προανέφερα κράτησαν στην αφάνεια, πρόκειται να κυκλοφορήσουν επίσης ως EP σύντομα. Ο ήχος τους, ρετρό αλλά μαζί και ήχος φερμένος απο τα 60's με σύγχρονο ένδυμα. Όλα αυτά με τη κιθάρα που υπάρχει ως στήριγμα των παραγωγών τους, πάντα σε "πρώτο πλάνο". Νωχελικά, αβίαστα φωνητικά συμπληρώνουν μια σχεδόν απόκοσμη μελωδία που όμως υπάρχει και είναι το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μας. Ακόμα και το look τους, παραπέμπει σε εικόνες εκείνων των εποχών με τη πλούσια και ατημέλητη κόμη τους να "φέρνει" σε Jim Morrison. Οι Temples δε θα πρέπει πιστεύουμε να συγκριθούν κατά βάση με καμία μπάντα του παρελθόντος. Είναι εδώ με το δικό τους στύλ και ταιριάζουν απόλυτα με την εποχή τους. Φαίνεται πως προσπάθησαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, ανάμεσα σε ένα απέραντο χώρο απο μπάντες. Ξεχώρισαν τελικά όμως περισσότερο και απο συγκροτήματα που είναι πρώτα ονόματα στο είδος τους. Μετριοφροσύνη ή τυχαίο γεγονός ; Θα δείξει. Το βέβαιο είναι πως τα τραγούδια τους ακούγονται τόσο "κλασικά" απο τώρα, απο τόσο νωρίς. Μια συναρπαστική σίγουρα επερχόμενη κυκλοφορία όταν και αν βρούν ετικέτα για τους εαυτούς τους.
Απο τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που δεν χρειάζονται μάνατζερ, προώθηση μέσω καναλιών του είδους ή τυμπανοκρουσίες σε events και clubs. Αρκούσε ένα άκρως προοδευτικό και χωρίς ταμπού video clip έτσι ώστε να γίνει πολύς λόγος για εκείνους μέσω διαδικτύου φυσικά. Όχι οτι η μουσική τους είναι μέτρια ή δεν άξιζε της προβολής αλλά κατά την άποψη μας, πήραν μπόλικη φόρα (με το εν λόγω κλιπάκι) ενώ την είχαν απο τις παραγωγές τους. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν έχουμε απολύτως κανένα πρόβλημα με ανθρώπους που επιλέγουν το ίδιο φύλλο ως ερωτικό σύντροφο, η ένσταση μας έγκειται στο αν ο εντυπωσιάσμος ισοδυναμεί με έναν σωστό τρόπο προβολής και προώθησης. Θα μου πείτε, μια ζωή έτσι δεν δούλευε το σύστημα ; Ναι, όμως η δεοντολογία και η κριτική επίσης, πάντα θα υπάρχουν. Παρόλα αυτά, το οπτικό μέρος ακολουθεί τέλεια το θολό vibe του τραγουδιού και με τον ασπρόμαυρο αισθησιασμό του πετυχαίνει να σε βάζει στο κλίμα τόσο άμεσα.
Η πεντάδα λοιπόν απο το Λος Άντζελες με το τραγούδι που ακούς και βλέπεις στην αρχή του άρθρου, έκανε το άλμα προς τη δημοσιότητα. Μπορώ να πώ πως είμαι αρκετά μπερδεμένος μαζί τους, σε ότι αφορά το είδος της μουσικής τους. Μια κυκλοθυμία γύρω απο την RnB και το hip-hop, μια διαρκής υπενθύμηση οτι δεν πρόκειται καθαρά για indie rock μπάντα αλλα το σημαντικότερο και αυτό που ξεχωρίζω περισσότερο, μια βαθιά γνώση του τι λέγεται Pop σήμερα. Ας επικεντρωθούμε όμως στο κομμάτι που σήμερα μου έδωσε την αφορμή για σχόλιο. Η ραχοκοκαλιά του τραγουδιού, αν θα μπορούσε να μας επιτραπεί αυτή η έκφραση, είναι το μπάσο που κρατάει έναν αδιάλειπτο ρομποτικό ρυθμό. Χωρίς βέβαια τα φωνητικά του Jessie Rutherford, το κομμάτι δεν θα είχε την τόσο προσωπική επαφή με τον ακροατή. Η μελαγχολική υφή του κομματιού συνδυάζεται με τόση μελωδία, όση χρειάζεται για να απορροφηθεί κανείς τελείως. Στο τέλος του άρθου μπορείς να ακούσεις το επίσης πανέμορφο Female Robbery απο την προηγούμενη τους δουλειά I'm Sorry EP που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2012 αν και οι ίδιοι υπάρχουν απο το 2011. Οι The Neighbourhoodέχουν ένα μεθυστικό μείγμα απο ρίζες hip-hop μαζί με ένα ώριμο indie rock παράγοντας έναν ζουμερό ήχο για κάθε αυτί. Έχουν ήδη διανύσει πολύ δρόμο μέσα σε ένα χρόνο δημοσιότητας. Έγιναν ελκυστικοί αλλά έχουν ακόμα να κερδίσουν πολλά στοιχήματα.
ENJOY
Μ.Α.
P.S.: A little death = Le Petite Mort = Όρος για τον "οργασμό" στην Γαλλική αργκό.
Ποιός είπε ότι η Σουηδική Pop έχει πεθάνει ; Έχω αντίθετη άποψη. Πλέον όμως έχω και τις αποδείξεις για αυτό το "πιστεύω" μου. Ζεί και βασιλεύει και μάλιστα αναγεννάται μέσα απο συγκροτήματα που κυκλοφορούν άλμπουμ όπως το Sweet Sensation το οποίο έρχεται στα δισκοπωλεία στα τέλη Φεβρουαρίου. Προσωπικά, θα το ξεχωρίσω τελείως από οποιαδήποτε μέχρι τώρα δουλειά τους, για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον επειδή ακούγοντας τους τρείς πρώτους τους δίσκους δεν κατάφερα να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι που να με αναγκάσει να τους χαρακτηρίσω ή απλά να μου αρέσει πολύ. Γιατί καλώς ή κακώς, τα συγκροτήματα που αφήνουν σφραγίδα, την αφήνουν με 2-3 τραγούδια "σήμα κατατεθέν" για την ιστορία τους. Δεύτερον, επειδή οι συνεργασίες, τα remixes και οι δημόσιες γενικότερα σχέσεις τους με άλλους καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής σκηνής υπήρξαν καθαρά εμπορικές απο άποψης παραγωγής και πολύ λιγότερο ποιοτικές (Θυμίζω το remix του Tensnake για το "Lurkin" στην Permanent Vacation). Ο καινούργιος τους δίσκος απέχει λοιπόν πολύ απο τα ήδη κεκτημένα. Δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί mainstream και επίσης διαθέτει ολοκληρωτικά διαφορετικό ήχο. Ας τους γνωρίσουμε όμως.
Οι Fredrik Lindson και Torbjörn Håkanssonαπο το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, είναι μια μπάντα ή καλύτερα ένα ντούο που απο το 2000 ακολουθεί τα πρότυπα της εποχής μας σε ότι αφορά τον σχηματισμό ενός συγκροτήματος. Παλαιότερα ο μαγικός αριθμός ήταν το "4". Μπάσο, κιθάρα, πλήκτρα και τύμπανα ήταν το minimum για να κλείσει ο κύκλος. Μετά την είσοδο των υπολογιστών, των midi και των επεξεργαστών ήχου στη μουσική βιομηχανία, ο αριθμός αυτός είναι πλέον το "2". Έτσι και με τους The Embassy που τώρα σερβίρουν πολλά περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία σε ένα πακέτο με αιθέριο ηχητικό περιβάλλον και disco beat. Ο δίσκος τους, ένας ρομαντικός indie-pop κήπος με πολλά λουλούδια που το καθένα έχει τη δική του μυρωδιά και χρώμα. Το Related Artist, που κατά τη γνώμη μας δεν βρίσκεται τυχαία "μπροστά" ως πρώτο single του νέου άλμπουμ μαζί με το International, είναι τα κομμάτια που θα σου δώσουν το έναυσμα να ακούσεις και τα υπόλοιπα με την ίδια θέρμη. Το αποτύπωμα της νέας αυτής συλλογής, μου φάνηκε λαμπερό, ηλιόλουστο και κομψό, αφήνοντας πάντα κάτι για να φανταστεί και ο ακροατής.
Πλούσιος, γεμάτος και ποικιλόμορφος μουσικά ο Ιανουάριος του 2013, προμηνύει ένα άκρως ενδιαφέρον νέο έτος σε νέες κυκλοφορίες και πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες. Τα 10 καλύτερα για τον μήνα που φεύγει, είναι εδώ και είναι ελάχιστα αν αναλογιστούμε το πόσα τραγούδια μας άρεσαν ανάμεσα σε όσα ακούσαμε τις περασμένες 30 ημέρες. Τα υπόλοιπα επίσης αξιολογότατα, μπορείτε να τα ακούτε μέσα απο τη διαδικτυακή συχνότητα του W Music Radio !
Υ.Γ.: Ευχαριστούμε όλους και όλες για τις αμέτρητες καθημερινές επισκέψεις σας σε αυτό το blog που με τόση αγάπη κόπο και πάνω απο όλα ερασιτεχνική ανιδιοτέλεια, διατηρούμε.
Μερικές φορές "συλλαμβάνω" τον εαυτό μου να προσπαθεί να βρεί λόγια για μουσικές και ήχους που ίσως θα ήταν καλύτερα να μείνουν ασχολίαστοι. Ανέγγιχτοι και καθαροί απο κρίσεις και σχόλια που μπορεί να μην αρμόζουν, να μην είναι αρκετά μπροστά στη μεγαλειότητα ενός δημιουργήματος. Αναγκαίο κακό όμως, για να έρθει η μουσική στα αυτιά κάποιων "υποτιθέμενων" κριτικών και εκείνοι με τη σειρά τους να την περάσουν στο ενδιαφερόμενο κοινό, είναι η λεκτική τους ένδυση με μερικές επεξηγήσεις. Σήμερα, σκεπτόμενος τον πρόλογο για το τραγούδι που θέλω να σου παρουσιάσω, ένιωσα κάπως έτσι. Κενός και ανάξιος να γράψω για μια τόσο ωραία μελωδία που έρχεται απο το Malmo της Σουηδίας, κυκλοφορεί μόνο σε βυνίλιο και αφήνει την αίσθηση που με έκανε να δειλιάσω να το "αγγίξω", την αίσθηση του εξαίσιου.
Οι Death and Vanilla είναι ένα ντουέτο αποτελούμενο απο τους Marleen Nilsson και Anders Hansson. Ζούν στη Σουηδία όπου και ξεκίνησαν να περνούν μερικές απο τις μουσικές τους ιδέες σε μια σοφίτα με θέα ολόκληρη την πόλη του Μάλμο, το φθινόπωρο του 2007. Ένα βιμπράφωνο (ή ξυλόφωνο), ένα moog, πολλά samples και reverbs που σε πάνε στο όνειρο, είναι μερικά απο τα συστατικά της ονειρικής pop που παράγουν. Η συνταγή κλείνει με γλυκύτατες μελωδίες, μικρές πινελιές απο χορδές κιθάρας και μια ηχό που περιπλανιέται σε όλα τους τα κομμάτια, κάνοντας τα ιδανικά για τη κατασκευή μιας κινηματογραφικής πανδαισίας. Οι κυκλοφορίες τους μέχρι στιγμής, ένα EP το 2010, ένας δίσκος το 2012 και σύντομα η δεύτερη τους ολοκληρωμένη δουλειά που θα περιλαμβάνει και το From Above το οποίο ακούς στην αρχή του άρθρου. Μέχρι σήμερα το ύφος τους είναι μια ψυχεδελική απαλή pop επηρεασμένη από την ηλεκτρονική μουσική του 60' και του 70' αλλά και τα Γαλλικά και Ιταλικά soundtracks της ίδιας εποχής. Ακούγοντας και βλέποντας ένα δείγμα της νέας τους δουλειάς, θα έλεγα πως οι συγκρίσεις με Stereolab και Still Corners με αφήνουν αδιάφορο. Το κομμάτι είναι αριστουγηματικό. Μια υπέροχη μελωδική ψυχεδέλεια που είναι ικανή να σε διαπεράσει αφήνοντας πάνω σου μόνο στοχασμό και ανατριχίλα.
Είναι απο τις φορές που μένεις με ανοιχτό το στόμα και απλά ακούς και ξανακούς και ξανακούς, μέχρι να βαρεθείς ακόμα και την εισαγωγή. Το κομμάτι που σήμερα σου παρουσιάζω δεν είναι μια προσπάθεια να βγεί το συγκρότημα The Chemist απο την αφάνεια. Είναι μια προσπάθεια να συνέλθουμε όσοι τους πήραμε χαμπάρι και ακόμα δεν έχουμε βγεί στα μπαλκόνια να φωνάζουμε γι'αυτούς. Υπερβολικός, βιαστικός ; Δε το νομίζω, άκου το κομμάτι στην κορυφή του άρθρου και θα καταλάβεις. Στην Αυστραλία, εκτός του να δέχονται επισκέπτες και μετανάστες που κάνουν ένα 24ωρό υπομονή μέχρι να φτάσουν εκεί, την τελευταία πενταετία "φτιάχνουν" και αξιόλογα συγκροτήματα και μεμονωμένους καλλιτέχνες. Σε πολλά ειδη μουσικής, απο την ηλεκτρονική, την pop, μέχρι και την folk rock, οι κάτοικοι του Νοτίου ημισφαιρίου διαπρέπουν. Τελευταία ανακάλυψη μας οι The Chemist, που είμαι σίγουρος πως θα μας απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια αν συνεχίσουν με την ίδια φόρα. Γιατί αυτό που έχουν τώρα δεν είναι καν φόρα, είναι αστέρι και μάλιστα τεράστιο.
Απο το Πέρθ της Δυτικής Αυστραλίας και με ιθύνων νου τους τον Benjamin Witt στα φωνητικά και τη κιθάρα, η τετραμελής μπάντα υπάρχει απο το 2009 χωρίς να έχει δώσει κάποιο κομμάτι σε κυκλοφορία. Φαίνεται πως το 2012 ήταν σηματοδότης για το ξεκίνημα τους, αφού στα τέλη της περασμένης χρονιάς κυκλοφορούν σε single το Spray Paint or Praise με το οποίο και "παίρνουν κεφάλια" κυριολεκτικά όπου και αν βρεθούν για Live. Μου θύμησαν σαφώς αμερικάνικες μουσικές με folk στοιχεία και rock που παραπέμπει σε παραγωγές των Monophonics, των The Heavy και των White Stripes. Το συγκρότημα δηλώνει επίσημα στις διαδυκτιακές του σελίδες πως παίζει rock, folk, blues και pop. Το κομμάτι που είναι η πρώτη τους επίσημη επαφή με το κοινό είναι γεμισμένο με ένα αφέψημα από ήχους που μόνο το μυαλό ενός ανθρώπου όπως ο Ben Witt θα μπορούσε να συγχωνεύσει μαζί.
Μια διαπλοκή απο ήχους κιθάρας και τυμπάνου που οδηγούν στο επιστέγασμα τους, δηλαδή τη ξεχωριστή φωνή του Ben. Ένας ήχος τρελός με διαμελισμένα κιθαριστικά riffs και blues παραμορφωμένα φωνητικά που μαζί με το video clip θα σε οδηγήσουν σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι. Η soul και η garage που πουθενά δεν αναφέρει η μπάντα οτι εμπλέκεται μέσα στις παραγωγές της, κατά την άποψη μας είναι το σημείο καμπής. Δύσκολο άλλωστε να συνδυάσεις τόσα πολλά στοιχεία, τόσο έξυπνα φέρνοντας ως αποτέλεσμα μια τόσο "βρώμικη" και συνάμα πανέμορφη blueζια. Αν αυτό είναι ένα δείγμα απο τον επερχόμενο δίσκο τους τον Μάρτιο, θα μας πάει καλά η χρονιά.
Η trip-hop πάντα με γοήτευε, όσο και αν δεν ανήκε στα είδη που έχω περισσότερο μέσα στη καρδιά μου. Η καταγωγή της, δηλαδή η ηλεκτρονική υφή, είναι αυτή που της επιτρέπει να έχει ρυθμό, να κρύβει μυστήριο και τελικά να είναι ένα πολύ δύσκολο και δυσεύρετο είδος μουσικής. Η trip- hop, υπάρχει απο τις αρχές της δεκαετίας του 90 και ίσως να είναι εκείνη που "μπλέκει" και περικλείει μέσα τις πιο πολλές επιρροές απο κάθε άλλη μουσική κατηγορία. Funk, soul, ambient, house, experimental rock, post-punk, breakbeat, acid jazz, lounge, alternative rock είναι μερικές ρίζες απο τις πολυάριθμες καταγωγές της. Παρόλα αυτά, όπως ξεκίνησα να λέω, η trip-hop δεν ήταν ποτέ το ατού αυτού εδώ του blog. Σήμερα όμως, έχουμε μια υπέροχη αφορμή, μια αφορμή που δίνεται σπάνια, έτσι ώστε να παρουσιάσουμε και να σχολιάσουμε μια αξιόλογη trip-hop παραγωγή.
Για μερικούς ίσως ο Emancipator ή αλλιώς Douglas Appling μοιάζει να ήρθε απο το πουθενά. Κι'όμως, ζεί στο Πόρτλαντ των Η.Π.Α και δημιουργεί με επίσημες κυκλοφορίες απο το 2006. Έκτοτε, 3 δισκάκια στο ενεργητικό του με μια εύπλαστη trip-hop που σαγηνεύει και αισίως μετά απο πολλές διακρίσεις ένα δικό του κομμάτι, το "Maps" να παίζει στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Ο Emancipator, που σημαίνει ελευθερωτής, στις παραγωγές του χρησιμοποιεί πολλά φυσικά μουσικά όργανα, μελωδίες που σε βυθίζουν μέσα τους αλλά και εθιστικά κρουστά σε μια γενικότερα ποιοτική και πολύ προσεγμένη παραγωγή. Αυτή τη φορά, Minor Cause αλλά για εμάς που αγαπάμε την καλή μουσική, μείζονος σημασίας αιτία, σε αντίθεση φυσικά με τον τίτλο. Dusk To Dawn θα είναι ο τίτλος της τέταρτης πλέον ολοκληρωμένης του δουλειάς, που πρόκειται στο τέλος του μήνα να έρθει στα δισκοπωλεία. Πανέξυπνη κίνηση εκ μέρους του, να δώσει για ελεύθερη μεταφόρτωση ένα κομμάτι του δίσκου που απο ότι δηλώνει ο ίδιος, είναι αντιπροσωπευτικό του νέου δίσκου. Αν όντως και το υπόλοιπο μέρος του άλμπουμ περιλαμβάνει αυτή τη συγκινητική ατμόσφαιρα που εξέπεμψε το Minor Cause σε εμάς, τότε ίσως μιλάμε για μια κυκλοφορία στην οποία, αν είσαι λάτρης αυτής της μουσικής, θα πρέπει να σκύψεις ευλαβικά.
Η πρώτη εντύπωση ακούγοντας πως κάποιο συγκρότημα ή καλλιτέχνης ανήκει στη Ρώσικη πλευρά της μουσικής, είναι ένα ανάμεικτο συναίσθημα απορίας και ενθουσιασμού. Αν σκεφτείς πως τα τελευταία χρόνια, ο "κόκκινος στρατός" εκτός απο μερικούς νεοανερχόμενους στον χώρο της Space Disco Ρώσους καλλιτέχνες, δεν έχει δώσει κάτι το αξιοσημείωτο, θα ήταν όντως άκρως ενδιαφέρον ένα indie συγκρότημα. Οι Cats Park, γράφοντας οι ίδιοι για τη μουσική που δημιουργούν, λένε πως δεν είναι αυστηρά συνδεδεμένη με κάποιο συγκεκριμένο είδος. Το ύφος τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως trip-rock, δεδομένου ότι υπάρχουν στοιχεία ψυχεδελικής ροκ και κλασικής trip-hop στο μεγαλύτερο μέρος. Ωστόσο, ένας προσεκτικός ακροατής θα εντοπίσει την indie αλλά και άλλες υφές στα κομμάτια τους. Ας αφήσουμε όμως τη μουσική να μιλήσει.
Το 2010, ο μπασίστας Alexey Andreev συναντά μια τραγουδίστρια της τζαζ, τη Faijee. Ενώνοντας τις εμπειρίες τους, και οι δύο συμφωνούν να μη μείνουν στα πρότυπα και στερεότυπα της τζάζ αλλά να δημιουργήσουν κάτι πιο σκοτεινό και πειραματικό. Το αποτέλεσμα; Ένα EP με τίτλο Face the Future και πέντε τραγούδια καθρέφτης των ιδεών τους, που ήρθε στο φώς τον Απρίλιο του 2012. Η μπάντα δίνει την ίδια σημασία και στο οπτικό της κομμάτι, το επίσημο βίντεο για το "Your Love Is a Sin" θα σε πείσει. Το Safety μπορεί να ξεκινά με σοφιστικέ trip-hop ύφος όμως στη συνέχεια προστίθενται και άλλα στοιχεία, όπως η τρομπέτα και η σόλο κιθάρα, που του αλλάζουν εντελώς κατηγορία. Προσωπικά δε μπορώ να θυμηθώ κάποιο αντίστοιχο συγκρότημα που να χρησιμοποιεί τα ίδια συστατικά ή να μοιάζει σε αυτούς τους Ρώσους. Οι Cats Park ενδιαφέρονται για τον πειραματισμό και την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης. Πιστεύουν ότι είναι αυτός ακριβώς ο τρόπος για να πετύχουν να αγγίξουν τις καρδιές των θεατών. Αν και ο νέος τους δίσκος πρόκειται να κινηθεί στα ίδια μονοπάτια, τότε θα τον περιμένω όσο κι'αν αργήσει.
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μπόλικη σιγουριά ένα απο τα καλύτερα τραγούδια της τελευταίας πενταετίας, μαζί με τις παραγωγές των Last Shadow Puppets, του Danger Mouse και των Air. Είναι απο τις περιπτώσεις που όταν τέτοιου είδους κομμάτια, που προσεγγίζουν δηλαδή το επίπεδο του αριστουργήματος, σου ξεφεύγουν, προσπαθείς τουλάχιστον να το κρύψεις επιμελώς. Απο την άλλη, μία μικρή στεναχώρια που τόσο καιρό θα μπορούσες να το είχες στη δισκοθήκη σου και να το μοιράζεσαι με αυτούς που αγαπούν παρόμοιες μουσικές. Αυτή τη φορά, δε θα νιώσω καθόλου έτσι. Ούτε θα κρύψω πως μου ξέφυγε, ούτε θα στεναχωρηθώ. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να το μοιραστώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα μαζί σου. Οι Kan Wakan πρόσφατα άλλαξαν όνομα. Η πρώην τους ονομασία, Oren Lyons θα μείνει πλέον στην ιστορία για αυτό το πανέμορφο τραγούδι των τεσσεράμιση λεπτών που καταφέρνει να σε κάνει να πατάς επανειλημμένα το "play".
Απο το Λος Άντζελες των Η.Π.Α, το συγκρότημα ξεκινά τον Ιανουάριο του 2012 με τρία μέλη ενώ ιδρυτής του θεωρείται ο Gueorgui Linev. Το καλοκαίρι που μας πέρασε η μπάντα γίνεται εξαμελής και μόλις τον Δεκέμβρη μετονομάζεται σε Kan Wakan. Όσο αφορά τα δείγματα γραφής τους, το ένα και μοναδικό κομμάτι που κυκλοφόρησε ως single, εν αναμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ τους, δεν τους έκανε απλά γνωστούς, έχει εγείρει και μεγάλες "απαιτήσεις" για τη συνέχεια τους. Οι ίδιοι περιγράφουν το είδος της μουσικής που προσπαθούν να πλάσουν, ώς «μια προσπάθεια να φέρουν τον κλασικό μινιμαλισμό και την πειραματική soul μέσα σε ένα περισσότερο προσβάσιμο ηχητικό περιβάλλον». Το αποτέλεσμα ; Μια ambient ψυχεδελική post-rock που έχει προσβάσεις και στην κινηματογραφική υπόσταση. Μπορεί να είναι λόγια στον αέρα για κάποιον που δεν γνωρίζει απο ωρολογία, δε χρειάζεται όμως να γνωρίζει επίσης πολλά απο μουσική για να καταλάβει πως το Forever Found είναι απλά συναρπαστικό. Ορχηστρικό, με σοβαρή παραγωγή και με τα υπέροχα soulfull φωνητικά τηςKristianne Bautista, το τραγούδι έχει πολλά επιμέρους μέρη που ενωμένα, το απογειώνουν. Το λάτρεψα και μόνο απο την εισαγωγή.
Μπορεί ένα κομμάτι να σε κάνει διάσημο ; Μπορεί. Μπορεί αυτό να είναι και το μόνο αξιόλογο κομμάτι ολόκληρης της καριέρας σου ; Μπορεί. Για το πρώτο είμαι σίγουρος, για το δεύτερο ας περιμένουμε λίγο. Ο λόγος για τον Chrome Sparks που παρόλο οτι υπάρχει σαν σόλο καλλιτέχνης εδώ και μερικά χρόνια, μόλις πριν λίγες μέρες άρχισαν να ασχολούνται μαζί του διαδικτυακά μέσα προβολής μουσικής. Ένας νεαρός μουσικός παραγωγός που ζεί και γράφει μουσική στο Μπρούκλιν των Η.Π.Α. Με φόντο τα κλασικά κρουστά, συνδυάζοντας την αγάπη του για τα synthesizers, τη ρυθμική και χορευτική μουσική σε ένα μοναδικό μείγμα του οποίου δείγμα μπορείς να πάρεις με το πανέμορφο Send the Pain On που ήταν και η αφορμή για τη σημερινή αναφορά.
Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές μελετώντας τύμπανα και γρήγορα μεταπήδησε στη δισκοθετική και τη χορευτική μουσική. Όπως συνήθως γίνεται με τους ορεξάτους αυτής της κατηγορίας, άρχισε να γράφει τις δικές του συνθέσεις σε έναν υπολογιστή και το 2010 κυκλοφόρησε υπό δική του επιμέλεια, χωρίς την εμπλοκή δισκογραφικής, ένα EP που δεν εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Ο Jeremy Malvin όπως είναι το πραγματικό του όνομα, φαίνεται πως βρήκε το δρόμο προς κάτι αξιόλογο μέσα στο 2012. Αρχικά, πριν μερικούς μήνες με τη κυκλοφορία του Marijuana που ακούς στο τέλος του άρθρου αλλά και στο τέλος του έτους με το κομμάτι που κατάφερε να τον βγάλει απο την αφάνεια. Μια παραγωγή με ζεστά κρουστά και pop προσανατολισμό που μου θύμισε πολύ τους Μ83 και μουσικές των Washed Out και του Teen Daze. Το πολύ όμορφο που εντοπίζω στο κομμάτι είναι πως δεν αφήνει περιθώρια ώστε να γίνει προβλέψιμο. Δεν υπάρχει σταθερός ρυθμός, δεν υπάρχει η καθορισμένη "άνωδος" και "κάθοδος" στα synths, όλα εκτυλλίσονται με σκοπό την εκπομπή ηχο-χρωμάτων στην ατμόσφαιρα. Μια συναισθηματική μελωδία που αναμφισβήτητα έχει γίνει αγαπημένη τις τελευταίες μέρες στα ακουστικά και τα ηχεία μας, καταπληκτικό.
Καλη χρονιά !! Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να συμπεριλάβουμε τη κυκλοφορία που σήμερα σου παρουσιάζω στα καλύτερα της χρονιάς που έφυγε. Kαιρό τώρα πάντως οι παραγωγές του Burial θα μπορούσαν να έχουν αποτελέσει θέμα αυτού του blog. Δε συναίβει όμως, οχι επειδή η μουσική του δεν το άξιζε, κάθε άλλο. Είναι δημιουργίες τόσο ιδιαίτερες που χρειάζεται η δέουσα προσοχή σε τέτοιου είδους αναλύσεις, μιας και το κοινό του καλλιτέχνη είναι αρκετά περιορισμένο. Υποπτεύομαι λοιπόν πως μάλλον το release του δίσκου δεν έγινε τυχαία στο τέλος του έτους. Η τελευταία του κυκλοφορία, στο κλείσιμο του 2012, θα μπορούσε πολύ εύκολα να λάβει θέση και στη δική μας ανασκόπηση. Ας είναι όμως, μερικές φορές είναι καλύτερο να λάμπεις δια της απουσίας σου. William Emmanuel Bevan είναι το πραγματικό όνομα που κρυβόταν επιμελώς πίσω απο το καλλιτεχνικό Burial μέχρι το 2008 όταν και έγινε γνωστό απο τις συνεργασίες του εν λόγω Λονδρέζου με το project των Four Tet. Με δύο ολοκληρωμένες δουλειές μέχρι σήμερα (2006, 2007) αλλά και πολυάριθμα EP's και συνεργασίες με Four Tet και Massive Attack, ο Burial ίσως να αποτελεί το δίδυμο του νέου αίματος για την ηλεκτρονική μουσική μαζί με τον Χιλιανό Nicolas Jaar. Οι μουσικές και των δύο έχουν κοινό χαρακτηριστικό τις απροσδιόριστες γραμμές στο ρυθμό και τις απεριόριστες χρήσεις ήχων για τη σύνθεση. Μπορούν να δώσουν απο downtempo αριστουργήματα, μέχρι ξεσηκωτικά beat που όμοια τους μπορείς να ακούσεις μόνο σε φεστιβάλ πειραματικής μουσικής.
Αυτή τη φορά, ο Burial επικεντρώνεται στην σύνθεση δύο μακράς μορφής κομματιών γύρω στα 12 με 14 λεπτά αντίστοιχα. Πραγματικά, μπροστά μας απλώνονται κινηματογραφικά τοπία που έχουν στοιχεία απο φωνητικά που σε αγγίζουν και στοιχεία που δημιουργούν μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Σαφώς όσοι γνωρίζετε τις μουσικές του, όλα αυτά επίσης τα ξέρατε. Η πλευρά του βυνιλίου όμως που ίσως σου αλλάξει τα ακούσματα, είναι η Β΄. Εκεί, το Rough Sleeper αποτελείται απο αλλεπάλληλες κορυφώσεις και διακοπές που "παίζουν" διαδοχικά ανάμεσα στο σκοτάδι, τη σιωπή και το φώς των υπέροχων φωνητικών. Ο Burial ("ταφή" στα Ελληνικά) προσπαθεί να δώσει μια αχτίδα αισιοδοξίας, μια ελπίδα που βγαίνει μέσα απο το σκοτάδι που διακατέχει γενικότερα τις παραγωγές του. Είναι ευχάριστο να βλέπεις ότι υπάρχουν ακόμα και σήμερα τυχοδιώκτες εκεί έξω. Ο Burial είναι ένας απο αυτούς αφού πειραματίζεται με ή χωρίς τις δικές του μουσικές και πάλι καταφέρνει να παραμένει εντός πορείας. Εντός πορείας για το θαύμα που ακόμη μπορεί ούτε εμείς να μη το βλέπουμε. Τα μεγάλα έργα άλλωστε αναγνωρίζονται πολύ αργότερα απο την εποχή τους.
Κάπως έτσι λοιπόν, κλείνει μια χρονιά που στο ξεκίνημα της φάνταζε "βουνό". Κάθε αρχή φαντάζει σαν μια οδύσσεια που κρύβει ανεξερεύνητα μέρη, προκλήσεις και εκπλήξεις. Και πράγματι, το 2012 περιείχε αυτά ακριβώς τα συστατικά που το έκαναν μια εκπληκτική χρονιά απο κάθε άποψη. Αμέτρητα είδη μουσικής, κυκλοφορίες απο ήδη αναγνωρισμένα και καταξιωμένα ονόματα, νέοι καλλιτέχνες, τραγούδια που θα τα θυμόμαστε για καιρό και ίσως αποτελέσουν το έναυσμα για την ανάδειξη νέων μεγάλων συγκροτημάτων και δημιουργών. Ας μη το καθυστερούμε άλλο όμως, τα 20 καλύτερα τραγούδια κατά την άποψη, την αίσθηση και τη διαίσθηση αυτού του Blog, είναι εδώ και περιμένουν να τα ακούσεις. Να θυμηθείς, να νιώσεις όπως ένιωσες όταν για πρώτη φορά τα άκουγες, και ίσως να αναθεωρήσεις αν μέχρι σήμερα κάτι δεν είχες προσέξει όσο θα έπρεπε. Καθένα απο αυτά έχει να πεί και μία ιστορία κάνοντας την ανασκόπηση πιο μεστή και ενδιεφέρουσα.
20) AP.ART - Home
Νίκος Ναούμης, Monetrik, Αντώνης Βουζουνάρας, Σπύρος Χατζηαντωνίου και Γιώργος Καναβάς. Μπορεί να μη σου λένε πολλά τα ονόματα όμως και οι 5 συνέβαλαν στην ανάπτυξη ενός project που δεν θα το χαρακτήριζα καθαρά indie. Λυρικά στοιχεία, καθαρές κιθάρες και φωνητικά που δείχνουν καλλιτέχνες με σκοπό και όχι εφήμερη ενασχόληση. Ακυκλοφόρητοι αλλά σύντομα και πανάξια μια δουλειά τους θα πρέπει να βρίσκεται σε "ψαγμένα" δισκοπωλεία (όσα τουλάχιστον ακόμα απέμειναν).
19) Apollo Gets The Girl - New Dawn
Αυτό το τρίο απο τη Γλασκόβη φέρνει κινηματογραφική μουσική του 80΄. Θυελλώδη ηλεκτρονικά βαθιά synths και παράξενα φωνητικά που αφήνουν το κομμάτι να τελειώσει με ηλεκτρική κιθάρα σε σόλο. Σκέψου μια ταινία όπου ο ρομαντισμός συναντά τα διαστημικά ταξίδια επιστημονικής φαντασίας. Μ'αρέσουν πολύ και θα συνεχίσω να τους παρακολουθώ και το 2013, περιμένοντας παρόμοιες εικόνες βγαλμένες απο τη μεγάλη οθόνη, τη δική τους Σκωτσέζικη μεγάλη οθόνη.
18) White Denim - Gas on F
Πέντε δισκάκια στο ενεργητικό των Τεξανών με κορυφαίο πάντα κατά τη γνώμη μας αυτό που κυκλοφόρησε το 2011, το "D". Μέσα στο 2012 ήρθε ένα σιγκλάκι με δύο ακυκλοφόρητα κομμάτια τους, εκ των οποίων το Gas on F βρίσεις στο δικό μας Νο 18. Dub, ψυχεδελικό rock, blues, punk rock, progressive rock, soul, jazz και πειραματική rock τριγυρνά στις πένες και τα τύμπανα τους. Σίγουρη δύναμη στην εναλλακτική ροκ που έχουμε ανάγκη να ακούμε. Τους αγαπώ.
17)Cayetano feat. Georges Perin - Night Without Stars
Τι να πρωτογράψει κανείς για αυτόν τον καλλιτέχνη. Γνήσιος λάτρης του ολοκληρωμένου και του απόλυτα μετρημένου. Πριν κυκλοφορήσει δίσκο ή ανοίξει το στόμα του, σκέφτεται πολλές φορές και γι'αυτό και μέχρι σήμερα είναι ένας άριστος επαγγελματίας και οχι ο άνθρωπος της αρπαχτής. Απόδειξη η συνέπεια του στον πέμπτο του κατά σειρά δίσκο όπου αλλάζει τρόπο, αλλάζει μέθοδο και δίνει 12 υπέροχες μελωδίες απο τις οποίες ξεχωρίσαμε το Night Without Stars.
16) Kindness - Cyan
Το κομμάτι Ντισκοφέρνει αλλά η μπάντα απο τη Βρετανία έχει electro-pop επιρροές. Απο το πρώτο τους ουσιαστικά δισκάκι, το Cyan. Ένα ζεστό disco-funk κομμάτι που ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα, που εκτός απο τα Gee Up και That's Allright, κινούνται σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Δες καλά το βιντεοκλίπ όπου έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και σε προειδοποιώ: κολλάς μετά απο 3 με 4 ακούσματα και ειδικά αν είναι από βυνίλιο.
15) Nicolas Jaar & Theatre Roosevelt - The Ego
Χιλιανός, ιδρυτής του δικού του Label (Clown & Sunset) και ο άνθρωπος που ξεκίνησε (επιτέλους!) μια νέα ας αλπίσουμε εποχή για την ηλεκτρονική μουσική. Κινείται πάντα με οδηγό τον πειραματισμό και μέχρι σήμερα του βγαίνει. Απίστευτα μπάσα σε ακαθόριστους ρυθμούς και μπότες που δεν ενοχλούν αλλά σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πως η αλλαγή και ο νεοτερισμός είναι τελικά θέμα timing. Ο Jaar έχει και timing και άστρο. Άκουσε τον στην τελευταία του κυκλοφορία με dubby και minimal ήχο που αποκαλύπτει ακόμα μια πλευρά του μυστηριώδους καλλιτέχνη με φωνητικά αυτή τη φορά, απο Τζαμάικα. Έμαθα οτι επίκειται συνεργασία με την κόρη του Steven Spielberg, Sasha για μια διασκεύη στο Avalanche τουLeonard Cohen. Το περιμένουμε..
14) Richard Hawley - Don't Stare at the Sun
Μερικές φορές καλύτερα να μην πείς τίποτα, παρά να γράψεις κάτι ελλειπές ή ημιτελές. Ο Βρετανός Richard Hawley ανήκει στους καλλιτέχνες που αποτελούν την μουσική ιστορία αυτού του πλανήτη. Κάθε νέος επίδοξος δημιουργός θα πρέπει να διαβάζει πριν απο όλα τη βιογραφία τους στο ξεκίνημα τους και ποτέ να μη σταματά να ανατρέχει στις σελίδες της για όσο θα γράφει ή θα συνθέτει μουσική. Ως απλός ακροατής του, θα σου πω πως οι μουσικές του με συγκλονίζουν, με κάνουν να ανατριχιάσω και να σκεφτώ πραγματικά πως του τις στέλνει κάποια ανώτερη δύναμη. Γιατί αυτά τα τραγούδια δεν γράφονται απο άνθρωπο, γράφονται απο συγγραφέα που ζεί μια εκτεταμένη περίοδο έκστασης. Μια φωνή που στο συγκεκριμένο κομμάτι ξεπροβάλει μέσα απο ηλεκτρικές κιθάρες και συνδέει με τον καλύτερο τρόπο τον τραγουδιστή με το κοινό του. Ταπεινά υποκλίνομαι. 13) Beacon - Pulse
Ο πολυαναμενόμενος νεοτερισμός στην ηλεκτρονική μουσική μπορεί να κρύβεται σε παραγωγές σαν αυτή. Ένα EP του οποίου πήραμε δείγμα αρχικά με ένα single ονόματι Feelings Gone που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά κάπου εκεί στο τέλος του καλοκαιριού. Απο την πεντάδα των κομματιών διαλέξαμε το Pulse στο οποίο το ζευγάρι απο το Μπρούκλυν έδωσε ντελικάτες ατμοσφαιρικές γραμμές απο synth για να υφάνει μια ατμόσφαιρα που ασκεί μια φοβερή έλξη για νοσταλγία με τη φωνή του Thomas Mullarney. Οι μουσικές που είναι εμποτισμένες με ατμόσφαιρα με τραβούσαν πάντα, αδύνατον να μην δώσουμε μια καλή θέση στο top 20 σε αυτή την υπέροχη κυκλοφορία. 12) Society - All That We've Become
Ξανά στην μεγάλη μου αγάπη, τα επικά τραγούδια απο τον χώρο της indie. Δεν ξέρω να σου πώ πολλά για αυτούς. Μπορώ να πώ όμως τι να περιμένεις να ακούσεις. Serge Gainsbourg και Portishead σε παραγωγή του Danger Mouse θα μπορούσε με πολύ καλό τρόπο να δώσει το περίγραμμα τις παραγωγής. Οι πένθιμοι στίχοι σε συνδυασμό με τη μεγάλη ομοιότητα με το στυλ μπάντας των 60's, καταφέρνουν να περνούν νοσταλγικές μελωδίες μιας άλλης εποχής. Όταν η μουσική είναι τόσο αριστουργηματική και ογκώδης, ποιός χριεάζεται να ξέρει ποιά είναι η ιδιοφυΐα πίσω απο αυτή τη παραγωγή ;
11) Porcelain Raft - Shapeless & Gone
Ένα άλμπουμ απο το οποίο δυσκολεύτηκα να διαλέξω ποιό κομμάτι του μου αρέσει περισσότερο, ήταν παραπάνω απο τα μισά πανέμορφα και αξιολογότατα. Μέθυσες ποτέ με κιθάρες ; Αναζήτησες φίλους εκείνη τη στιγμή για να μοιραστείς το συναίσθημα σου ακριβώς εκείνη τη στιγμή ; Μου συναίβει και θέλω να συμβεί και σε εσένα γιατί είναι παράξενα μαγικό. Οι μεθυστικές κιθάρες των Porcelain Raft είναι ο Mauro Remiddi. Ο Ιταλός Mauro περιπλανιέται μεταξύ Ιταλίας, Λονδίνου και Μπρούκλυν για να φτάσει και στα δικά μας αυτιά. Δικαίως, το κομμάτι στα 20 καλύτερα της χρονιάς.
10) Grizzly Bear – Yet Again
Κατά πολλούς, ίσως το Shields αναδειχθεί το καλύτερο άλμπουμ για το 2012. Πλήρες, γεμάτο και με παραγωγές όπως το Yet Again που δείχνουν οτι το συγκρότημα δεν είναι τυχαία στα πρώτα ονόματα του είδους. Η προηγούμενη τους δουλειά του 2009, με εξαίρεση το απίστευτα όμορφο "Ready, Able" θα μπορούσε να σε κουράσει πολύ. Μέσα στο χάος των ήχων που συνήθισες να ακούς απο την τετραμελή παρέα, θα δείς τελικά μια αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια για εμβάθυνση στη μελωδία και τελικά χρησιμοποίηση της ενέργειας των φωνητικών του Ed Droste στην κατάλληλη ένταση. Άλμπουμ που δεν πρέπει να λείπει απο το αρχείο σου για τη χρονιά που φεύγει. 9) Gabriel Bruce - Only One
Sivert Høyem. Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις ξεκίνησε ο τραγουδιστής τον πρώτο του στίχο. Η απίστευτη ομοιότητα της φωνής του με τον τραγουδιστή των Madrugada, είναι συγχρόνως και μια αιτία για να τον θαυμάζεις για τη δική του λάμψη που δεν έχει ανάγκη καμία αβάντα για διάκριση. Βρές και άκου ολόκληρο το EP, ο καλλιτέχνης είναι πραγματικά ένα φαινόμενο. Ο Gabriel Bruce έσπασε την καρδιά μου σε τέσσερα λεπτά και δεκαεννέα δευτερόλεπτα, όσο δηλαδή διαρκεί το κομμάτι που βρίσκεις στο Νο 9 της 20αδας. θα μπορούσε και καλύτερα αλλά ευτυχώς η χρονιά ήταν αποδοτική σε καλές μουσικές. 8)The Heavy - Be Mine
Ακούστηκαν διάφορα σχόλια περί μη ικανοποιητικού άλμπουμ και οπισθοπορείας για τους Βρετανούς που αισίως κυκλοφόρησαν την τρίτη τους δουλειά. Προσωπική μου άποψη είναι πως το άλμπουμ είναι ανώτερο ίσως και απο τη πρώτη τους δουλειά. Απο τη στιγμή που 4 έως 5 κομμάτια σου μένουν να τα σιγοτραγουδάς, το άλμπουμ έχει επιτύχει. Πιο ραδιοφωνικοί πλέον και με τη καθαρή Soul φωνή απο τον συνήθη ύποπτο Kelvin Swaby είναι μια ομάδα πλήρως συνειδητοποιημένη για το τι κάνει. Για την Hip Hop, την Funk, τη Rock και τα Blues που μιξάρει καταθέτοντας την ψυχή της. Λίγες Βρετανικές μπάντες κατόρθωσαν να μιμηθούν τόσο καλά μουσικές του Νοτιοαμερικάνικου Rock. Πανάξια στο Νο 8, το λατρεύω. 7) King Creosote - Ankle Shackles
Ένα θορυβώδες folk-rock κομμάτι που το χαρακτηρίζει μια ρομαντική κυριαρχία των χορδών, το βαρύγδουπο των τυμπάνων και οι εγκάρδιες αρμονίες του King Creosote.Ένα απο τα κορυφαία μουσικά συμβάντα του έτους που πέρασε και έμεινε δυστυχώς στα αζήτητα. Δεν το πήρε σε κανένα, ψαγμένο με την καλή έννοια, ραδιόφωνο το αυτί μου. Δεν πειράζει όμως, ο Σκωτσέζος Kenny Anderson όπως είναι και το κατά κόσμον όνομα του, δημιούργησε ένα επικό τραγούδι 11 λεπτών για να θυμήσει σε όλους πως είναι ακόμα εδώ με όλες του τις δυνάμεις και μπορεί να κάνει την επανασύνδεση με τις αξίες της μουσικής. Συγκινητικό και αξέχαστο. 6)World Tour - Forever Tonight
Πριν γράψω οτιδήποτε, σου προτείνω να δυναμώσεις αν έχεις πατήσει ήδη το "Play". Αυτό το κομμάτι δεν ακούγεται σε μέτρια ένταση, αν θέλεις φυσικά να μπείς μέσα του. Επίσης απο τα κομμάτια που δεν έπαιξαν πουθενά και καθόλου, εκτός φυσικά απο το W music radio. Θα το θυμάμαι ως μια απο τις καλύτερες indie pop κυκλοφορίες της χρονιάς. Ηχογραφημένο στους απομακρυσμένους λόφους του Funäsdalen, το Forever Tonight ξεκινά με μια διαπεραστική κραυγή στους ανοικτούς ουρανούς και σύντομα ο ορίζοντας καλύπτεται με έναν μελαγχολικό ήχο που μοιάζει να έρχεται απο τον παράδεισο. Νιώθω τυχερός που το ανακάλυψα.
5) Efterklang - Black Summer
Καλλιτέχνης θα πεί να βρίσκεις έμπνευση ακόμα και στον ήχο που κάνει ενα χαρτί όταν σκίζεται. Στην περίπτωση των Efterklang, τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα, σαν την πλοκή μιας ταινίας τρόμου παρά μια τυπική ηχογράφηση. Η μπάντα ταξίδεψε σε ένα εγκαταλελειμμένο ρωσικό οικισμό στο Spitsenbergen, ένα μικρό νησί κοντά στο Βόρειο Πόλο, και κατέγραψε πάνω από 1.000 ήχους γύρω από την περιοχή. Οι καλύτεροι απο αυτούς χρησιμοποιήθηκαν στα κομμάτια του τέταρτου άλμπουμ τους Piramida αν και δύσκολα θα τους ξεχωρίσει το αυτί σου. Το τραγούδι στο Νο 5, μοιάζει με ασπρόμαυρη ταινία εποχής που ξεκινά με κτύπους σε μέταλλο, συνεχίζει με χορωδιακά φωνητικά και ξεσπά με δύναμη σε μπάσο πιάνο και βιολί που καθηλώνουν. Μια απο τις ομορφότερες και πιο καλοδουλεμένες κυκλοφορίες του 2012. 4) Wild Nothing - Paradise
Μια μπάντα με Indie προσανατολισμό και Dream Pop ύφος. Ο καιρός πέρασε και όπως συνήθως γίνεται με τις μπάντες που δεν θέλουν να μένουν στο περιθώριο, οι Wild Nothing επανήλθαν. Περισσότερα synths, όμορφα τύμπανα, φυσικά όργανα και λιγότερο απροσδιόριστες γραμμές στη σύνθεση που είναι πλέον μετρημένη και έχει σκοπό. Σκοπό να σε παρασύρει στην Dream Pop που τώρα πια γράφουν με αξιώσεις. Κορυφαίο για εμάς κομμάτι του δίσκου που σφράγισε το πλέον πολύ γνωστό όνομα τους, το Paradise. Μπορεί τραγούδια σαν αυτό να είναι ο λόγος ή αν θέλεις ο ήχος που οδηγεί τους ανθρώπους έξω στο γρασίδι να κοιτάζουν τον ήλιο για ώρες. Τους έχω ήδη στις πρώτες θέσεις της δισκοθήκης μου και είμαι σίγουρος πως θα το κάνεις και εσύ μόλις ακούσεις ολόκληρο το δίσκο τους. 3) Chromatics - These Streets Will Never Look The Same
Ξεκάθαρο μπάσο και ρυθμός ανυπέρβλητος δείχνει ότι η μπάντα ξέρει που πατάει και έχει βρεί το δρόμο της στα σίγουρα. Το "Kill For Love" θυμιζεί πολύ τους Glass Candy. Άλλωστε θα μου πείτε, ανήκουν στο ίδιο σπίτι, την Italians Do It Better. Το κομμάτι που πήρε τη τρίτη θέση στην 20αδα δεν βρίσκεται τυχαία εκεί. Synthpop, Post-Punk και Italo Disco ρυθμοί ανάμεσα απο παράσιτα βινυλίου συνθέτουν μια οκτάλεπτη πανδαισία ηχοχρωμάτων άκρως αισιόδοξη και ανεβαστική. Οι Αμερικανοί, ήδη συνεχίζουν να κυκλοφορούν δουλειές ακόμη και στο τελείωμα του έτους, συγκρότητα που οχι μόνο καθιερώθηκε πια, αλλά παίρνει και θέση πρωταγωνιστή. 2) Yast - Believes
Για αυτό το τραγούδι, μπορούμε ως W music radio να υπερηφανευόμαστε. Τους βρήκαμε πρώτοι, τους παίξαμε πρώτοι. Και ξαφνικά, όλοι μιλούν για εκείνους. Οι ρομαντικοί YaST ξεκίνησαν στο Sandviken της Σουηδίας το 2007, αλλά μεταφέρθηκαν στο Malmö το επόμενο έτος. Ήταν τρεις τότε, η παρέα των Carl Jensen, Tobias Widman και Marcus Norberg. Το 2010 θα προστεθούν και οι Markus Johansson και Niklas Wennerstrand, ντράμερ και μπασίστας αντίστοιχα για να ροκάρουν την μπάντα λίγο παραπάνω αφού μέχρι τότε το είδος τους ήταν καθαρά η dream pop. To Believes είναι για μένα το τέλειο pop. Λίγο αφελές, μελωδικό και ανέμελο. Μου θύμησε τότε που αράζαμε στην παραλία γεμάτοι αφηρημάδα και ξεγνοιασιά, πετώντας πετραδάκια. Απόλυτα ταιριαστές εικόνες για τους YaST. Το μεγαλύτερο μου "κόλλημα" για το 2012. 1) MS MR - Hurricane
Είναι μεσημέρι, το τηλέφωνο χτυπάει, στη γραμμή είναι ο φίλος μου ο Σωτήρης, του λέω να κλείσει και να με ξαναπάρει αφού σταματήσει να οδηγάει. Eκείνος επιμένει, θέλει να μου μεταφέρει τον ενθουσιασμό του, δε κρατιέται με τίποτα. "..το κομμάτι είναι το κάτι άλλο, που το μυρίστηκες ;" Οι Ms Mr είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο duo από Μπούκλυν της Νέας Υόρκης. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει το EP "Ghost City USA" το οποίο δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με εξαίρεση το "Bones" όπου τα φωνητικά ξεχωρίζουν αναπάντεχα όμορφα. Το μεγάλο όμως μουσικό άλμα για αυτούς έγινε με το "Hurricane" που ήρθε κυριολεκτικά ως τυφώνας.Mπάντες μπορούν να ζήσουνκαι να πεθάνουναπόταvocals, συχνάμια δυνατή φωνή είναι ικανή ναφτιάξει ή να καταστρέψει ένα συγκρότημα. Δεν ξέρωκαντο όνοματης γυναίκας αυτής, αλλάδύο πράγματαείναιξεκάθαρα. Η φωνή της είναιτόσο έντονη, ώστεπροσθέτει ένα μουσικά οργανικόστρώμασχεδόνσε κάθετραγούδι πουτραγουδάκαιδεύτερονείναι τόσοσέξι... απλά μου αρέσει πολύ ! Κάπου εδώ, φτάσαμε στο τέλος της ανασκόπησης για το 2012. Συγκινούμαι πραγματικά που όντας ένας απλός ακροατής μουσικής, μπορώ να επικοινωνώ μαζί σας μέσω αυτής. Στην ουσία είναι μια ανταλλαγή και ένας τρόπος έκφρασης συναισθημάτων. Ένας δίαυλος που όμοιος του δεν πρόκειται ποτέ να εφευρεθεί. Να νιώθεις το ίδιο συναίσθημα ταυτόχρονα, προκαλούμενο απο το ίδιο μέσο. Μαγικό ! Ευχαριστούμε όλες και όλους τους ακροατές, bloggers, αναγνώστες και ρίχνοντες μία ματιά στο site πού και πού, για την πιστή τους παρουσία. Υποσχόμαστε να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τα μουσικά πράγματα με τον ίδιο ζήλο και μεράκι. Όπως κάναμε δηλαδή μέχρι σήμερα εκφράζοντας μόνο τη δική μας άποψη και αίσθηση, θεωρώντας τη μουσική εραστή ή ερωμένη μας. Όπως θέλετε πείτε το.. Καλή χρονιά !! ENJOY M.A.
