Ομολογώ πως δυσκολεύτηκα αρκετά να διαλέξω τα καλύτερα για τον μήνα Σεπτέμβριο. Δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός των παραγωγών που μας έκαναν εντύπωση, ήταν η ποιότητα και η διαφορετικότητα τους. Καλή ακρόαση.
Η μουσική είναι φασαρία. Πως άλλωστε θα γινόταν να καταλάβεις οτι "κάτι τρέχει" αν δεν γινόταν φασαρία; Πως θα μπορούσες να τραβήξεις τη προσοχή κάποιου που είναι απορροφημένος απο κάτι ; Μόνο με φασαρία. Θα διαφωνήσω λοιπόν με αυτούς που υποστηρίζουν ότι απο το ραδιόφωνο μερικά κομμάτια θα πρέπει να αποκλείονται γιατί είναι «φασαριώζικα». Η μουσική είναι τρόπος έκφρασης, οχι τρόπος σιωπής και μέτρησης Decibel. Και οι Raveonettes, σε αυτό το άλμπουμ κάνουν φασαρία, κυριολεκτικά φασαρία. Ο νέος τους δίσκος ακολουθεί όσα ξέρεις για εκείνους εδώ και 9 συναπτά έτη, δηλαδή απο το 2003. Γρατζουνάνε ηλεκτρικές κιθάρες με περίτεχνο τρόπο κουβαλώντας ήχους απο τις δεκαετίες του 60 και του 70, μαζί με αρκετό θόρυβο και επιρροές απο Ροκ μπάντες όπως οι Velvet Underground.
Σήμερα, το κομμάτι "Observations" που σου παρουσιάζω, είναι ίσως το κορυφαίο κατά τη γνώμη μας, για το νέο τους άλμπουμ που σύντομα φτάνει στα δισκοπωλεία. Ο καινούργιος αυτός δίσκος είναι ο έκτος κατά σειρά και έρχεται να μας υπενθυμήσει πως δεν έγιναν τυχαία πασίγνωστοι. Κομμάτια σφραγίδες για το ύφος τους όπως τα "Love in a Trashcan", "Heart of Stone", "I Wanna Be Adored" και πολλά άλλα, ήδη αποτελούν την μουσική τους ταυτότητα. Το δίδυμο των Sharin Foo και Sune Rose Wagner απο τη Δανία μας παραδίδει ένα πλούσιο σε ήχους άλμπουμ με τη γνωστή και απαραίτητη ζοφερή θλίψη που τους χαρακτηρίζει, ενώ είναι ηχογραφημένο στο Los Angeles σε παραγωγή Richard Gottehrer των Blondies. Για πρώτη φορά όπως λένε οι ίδιοι σε συνεντεύξεις τους, χρησιμοποιούν πιάνο στις ηχογραφήσεις τους και ανακαλύπτουν πόσο πολύ τους ταιριάζει ο μελαγχολικός του ήχος. Παρόλα αυτά, η "πρωτοκαθεδρία" της κιθάρας παραμένει και είναι αυτή που διαμορφώνει και πάλι ένα πανέμορφο ύφος για το δίσκο. Ασαφή κιθαριστικά Reverb, βιαστικά αλλά απόλυτα εναρμονισμένα τύμπανα και όλα αυτά μαζί λαχταρούν να εκπέμψουν μια μελωδική νοσταλγία. "Observator", μια συλλογή παρατηρήσεων για όσα συμβαίνουν γύρω μας, γιατί η ζωή συμβαίνει παντού.
Το τελευταίο διάστημα δεν είναι τυχαίο το ότι ασχολούμαστε τόσο συχνά με Indie μπάντες και Alternative Rock συγκροτήματα. Κυκλοφόρησαν ήδη πολλά και εντυπωσιακά άλμπουμ μέσα στο τρέχον έτος. Ένα άλμπουμ από μία μπάντα με μικρή σχετικά προϊστορία είναι και αυτό στο οποίο ανήκει το κομμάτι που ακούς στην αρχή του άρθρου. Οι Grizzly Bear έρχονται ξανά από το Brooklyn των Η.Π.Α με νέα συλλογή, ακολουθώντας τα δύο Singles που η μπάντα είχε δώσει σε κυκλοφορία πριν λίγους μήνες. Αυτή θα είναι και η τέταρτη κατά σειρά απο το 2004 που ξεκίνησαν να δισκογραφούν σε Indie, Folk-Rock και Lo-Fi ύφος.
Είναι γεγονός πως η προηγούμενη τους δουλειά του 2009, πέρα από το απίστευτα όμορφο "Ready, Able" που ακούς στο τέλος του άρθρου, θα μπορούσε να σε κουράσει πολύ. Η προσοχή σου θα έπρεπε να είναι συνεχώς τεταμένη έτσι ώστε να καταφέρεις να μην χάσεις την δύσκολη ομολογουμένως αύρα των περισσότερων απο τα κομμάτια της. Συγκρίνοντας το τελευταίο άλμπουμ "Veckatimest" με το επερχόμενο "Shields" που βγαίνει σε κυκλοφορία την ερχόμενη εβδομάδα, θα βρείς την ίδια πολυπλοκότητα και τις ίδιες καθαρές σε ηχόχρωμα κιθάρες. Θα βρείς όμως και περισσότερη μελωδία. Μέσα στο χάος των ήχων που συνήθισες να ακούς απο την τετραμελή παρέα, θα δείς τελικά μια αρκετά επιτυχημένη προσπάθεια για εμβάθυνση στη μελωδία και τελικά χρησιμοποίηση της ενέργειας των φωνητικών του Ed Droste στην κατάλληλη ένταση. Αν και το τραγούδι κλείνει με έναν οχι ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο, αναβλύζοντας παραμορφωμένους ήχους και Delay ψυχεδελικής κιθάρας, αφήνει πίσω του ακριβώς αυτό που οι Grizzly Bear ήθελαν, έναν πιο up-tempo ρυθμό και μια πιο χαρακτηριστική μελωδία. Βάλε τα πάντα στην άκρη και με καθαρό νου άκουσε επίσης και το πρώτο Single "Sleeping Ute" που είναι απο τις κορυφαίες επίσης στιγμές αυτού του δίσκου.
Μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις αυτής της χρονιάς είναι και το νέο άλμπουμ των The Heavy που κινούμενοι στα μουσικά άκρα της Ninja Tune, όσο αφορά το είδος της κυκλοφορίας και του τι κυκλοφορεί συνήθως το Label, παρουσιάζουν ίσως την πιο μεστή τους δουλειά μέχρι τώρα. Ξεκινώντας απο το 2007 και με τον πρώτο τους δίσκο «Great Vengeance And Furious Fire», οι The Heavy καθόρισαν τα δεδομένα για αυτούς. Η χαρισματική φωνή του Kelvin Swaby, εναλλάξ κινούμενη μεταξύ Marvin Gaye και Curtis Mayfield, αποτελεί τη σφραγίδα και το υπερόπλο της μπάντας. Δεν είναι τυχαίο οτι βρίσκουν τρόπο να παρουσιάζουν μπροστά απο όλα, πέρα από την σωστότατη ενορχήστρωση, τα φωνητικά του έγχρωμου τραγουδιστή τους. Παρόλα αυτά, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, το άλμπουμ πάει μέτρια και ο λόγος ήταν το οτι παρόλο που η μπάντα έπαιζε μια Funk-Rock με αξιώσεις, επαναπαύθηκε στο όνομα και μόνο της μεγάλης Ninja Tune.
Ήταν φανερό ότι οι Βρετανοί δεν είχαν πεί την τελευταία τους κουβέντα και ας μην είχαν λάβει τότε επαρκή χρόνο προβολής στα τηλεοπτικά δίκτυα των Η.Π.Α που κατά κόρον προβάλουν αυτά τα είδη της μουσικής. Το 2009 λοιπόν, επανέρχονται με 10 καινούργια κομμάτια σε ένα άλμπουμ με τίτλο «The House That Dirt Built». Εκπληκτικό ! Κριτικοί μουσικής και ειδήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν πως το συγκρότημα καταφέρνει να συνδυάσει τόσα είδη και επιρροές σε ένα στύλ και έναν δίσκο. Soul, Garage, Punk, James Brown, Hendrix και ροκαμπιλιές είναι οι διαδρομές που ακολουθούν για να σχηματίσουν το σύνολο και την εικόνα τους με κορυφαία κομμάτια αυτή τη φορά το «How You Like Me Now?» που γίνεται επιτυχία και το «Short Change Hero» που κατά τη γνώμη μας είναι ίσως το peak αυτού του δίσκου.
Δεν θα σε ταλαιπωρήσω όμως άλλο με διήγηση. Σήμερα ακούς το «Be Mine» και οι The Heavy έχουν νέα δουλειά. Θα πάω κατευθείαν στο "ζουμί" αφήνοντας πίσω τα singles που κυκλοφόρησαν πριν την πρώτη επίσημη στα δισκοπωλεία. Φαίνεται πως η μπάντα δε χρειάζεται πλέον, ή δεν έχει την ανάγκη της δισκογραφικής, ο ήχος ολοκληρώνεται μεγαλοπρεπώς με κορυφαίες στιγμές περισσότερες απο όσες θα περίμενες. Πιο ραδιοφωνικοί και με τη καθαρή Soul φωνή απο τον συνήθη ύποπτο Kelvin είναι μια ομάδα πλήρως συνειδητοποιημένη για το τι κάνει. Για την Hip Hop, την Funk, τη Rock και τα Blues που μιξάρει καταθέτοντας ψυχή. Λίγες Βρετανικές μπάντες κατόρθωσαν να μιμηθούν τόσο καλά μουσικές του Νοτιοαμερικάνικου Rock. Το πάρτυ με το τσάι έχει τελειώσει και τη θέση του πήρε το πάρτυ με τις ροκιές και τις αλητίες των λυκειόπαιδων. Τραγούδια που μας άρεσαν και ξεχωρίσαμε είναι τα «Curse me Good», «Blood Dirt Love Stop» και «Be Mine» το οποίο ακούς στην αρχή του άρθρου. Καθόλου άσχημα αλλά αντίθετα πολύ σοφά φέρνει πολύ στο μυαλό μου εικόνες απο Amy Winehouse που συμπληρώνουν άριστα το σκηνικό για τους The Heavy. Φαντάσου να μπορούσες να έχεις όλες τις αγαπημένες σου μπάντες σε μία, οι The Heavy είναι αυτό ακριβώς.
Η τελευταία εμφάνιση τους ήταν το 2010 όταν με το άλμπουμ τους "Gemini", άφησαν συγκεχυμένες εντυπώσεις, τουλάχιστον σε όσους περίμεναν κάτι παραπάνω απο μια μπάντα με Indie προσανατολισμό και Dream Pop ύφος. Απο εκείνο το δίσκο τα κομμάτια που ξεχώρισαν απο τον μέτριο ομολογουμένως ήχο του, ήταν το "Confirmation" και το "Our Composition Book" που κατάφερναν να σου μείνουν για ώρες αφού τα είχες ακούσει. Ο καιρός πέρασε και όπως συνήθως γίνεται με τις μπάντες που δεν θέλουν να μένουν στο περιθώριο, οι Wild Nothing επανήλθαν. Αυτή τη φορά έρχονται με έναν ήχο που τους ταιριάζει περισσότερο, με περισσότερα synths, όμορφα τύμπανα, φυσικά όργανα και λιγότερο απροσδιόριστες γραμμές στη σύνθεση που είναι πλέον μετρημένη και έχει σκοπό. Σκοπό να σε παρασύρει στην Dream Pop που τώρα πια γράφουν με αξιώσεις.
Οι Wild Nothing οφείλουν την ύπαρξη τους σε έναν εικοσιενάχρονο Αμερικάνο απο τη Virginia των ΗΠΑ, τον Jack Tatum. Η ιστορία τους μέχρι στιγμής μικρή, αφού υπάρχουν απο το 2009 και απο τις τότε προσπάθειες του Jack να διασκευάσει Kate Bush με έστω και μικρή αναγνώριση. Μια αναγνώριση που έφερε συμβόλαιο με την Captured Tracks με την οποία συνεργάζονται μέχρι και σήμερα. Το "Nocturne" δεν είναι ένα βαρετό και easy listening άλμπουμ. Η νέα δουλειά της μπάντας απέχει πολύ απο τον εαυτό που παρουσίασαν πριν 3 χρόνια. Εκτός του ότι ο δίσκος περιέχει τουλάχιστον 5 κομμάτια που αξίζουν της προσοχής σου, πλέον εδώ κατά τη γνώμη μας, οι Wild Nothing βρίσκουν τον πραγματικό τους εαυτό. Μια υποτονική, συγκρατημένη ατμόσφαιρα που έχοντας και τον παραπλανητικό τίτλο Nocturne, δηλαδή νυχτερινός και με κομμάτια όπως το Shadow (αυτό που θα ακούσεις στην αρχή του άρθρου) και το Midnight Song παραπέμπουν σε εντελώς διαφορετικές εικόνες απο αυτές που τελικά σου δημιουργεί ο δίσκος. Το κομμάτι που αποτέλεσε την αφορμή της αναφοράς μας είναι το Shadow που ενώ ξεκινά νωχελικά, μεταπηδά απότομα σε ένα δυνατό Pop κομμάτι με ισπανικές κιθάρες, χαρακτηριστικά κρουστά και τα βελούδινα φωνητικά του Tatum που αφήνουν τα απαραίτητα κενά για να ξετυλιχθεί η μελωδία. Ένα βαθιά συναισθηματικό τραγούδι που δεν ακολουθεί την τυπική δομή αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και παράδειγμα ενορχήστρωσης. Σίγουρα ένα θαυμάσια γραμμένο κομμάτι που ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο ένα άλμπουμ που στο σύνολο του αξίζει να σε σηκώσει για να το ακούσεις.
Ο σκοπός και προορισμός κάθε καλλιτέχνη θα πρέπει να είναι μια διαρκής μετάλλαξη μέχρι να προσεγγίσει την τελειότητα. Την κάθε είδους τελειότητα, είτε αυτή είναι η κατάκτηση της πνευματικής σοφίας είτε η κατάκτηση στόχων που ετέθησαν απο τον ίδιο κατά τη διάρκεια της πορείας του. Και λέμε μετάλλαξη γιατί καλλιτέχνης σημαίνει συλλογή εμπειριών και όχι ευθεία ανιαρή πορεία. Προλογίζοντας λοιπόν έναν δίσκο στον οποίο είδα να συμβαίνει «μπροστά» μου μια τόσο απλή αλλά συνάμα και τόσο θαυμαστή μετάλλαξη, τη μουσική μετάλλαξη του Γιώργου Μπρατάνη ή αλλιώς "Cayetano". Και χωρίς υπερβολή ήταν η κατάλληλη στιγμή βάζοντας το δισκάκι να παίξει, να ακούσεις κάτι διαφορετικό απο τα τόσα κατά τα άλλα ομορφά άκουγες μέχρι σήμερα απο τον συγκεκριμένο Καλλιτέχνη, με όλη την έννοια που περικλείει ο όρος «Καλλιτέχνης».
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη είχε απο πολύ μικρός το μικρόβιο που μεταδίδει μέχρι σήμερα μέσα απο Κυκλοφορίες, Ρεμίξ, DJ Sets και πρόσφατως με την άκρως επιτυχημένη Cayetano Live Band που όντως σαρώνει όπου και αν βρεθεί επι σκήνης. Το 1999 και μετά απο ένα ατύχημα που έχει με τη βέσπα του, γλυτώνει κυριολεκτικά απο του χάρου τα δόντια και βλέπει τα πράγματα γύρω του διαφορετικά. Και δεν εννούσε μόνο τη μουσική. Το 2000, με αφορμή ένα καυγαδάκι με το έτερον ήμισυ, αντί να αναζητήσει παρηγοριά στο σπίτι του κολλητού του, αναζητά ανάταση πνεύματος και φεύγει για Ολλανδία. Μουσικός δραπέτης, ταξιδευτής και λάτρης της Dub, της Trip - Hop και της Electronica, το 2001 μετακομίζει στη Βαρκελώνη όπου και ξεκινά το project "Cayetano". Έκεί γράφει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες και ρεμιξάρει γνωστούς μουσικούς παραγωγούς. Το 2003 επιστρέφει στη Πατρίδα και κυκλοφορεί την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά "Focused" στη Γερμανική "Kinky Lounge".
Ακολουθούν δύο δίσκοι σταθμοί για την καριέρα του στην Etage Noir του Αυστριακού Parov Stelar. "Up and Down" (2008) και "The Big Fall" (2009) δεν τον κάνουν απλά γνωστό εντός και εκτός συνόρων αλλά φτάνει να θεωρείται τουλάχιστον ανενημέρωτος και εκτός μουσικής πραγματικότητας οποιοσδήποτε ραδιοφωνικός σταθμός του είδους δεν έχει "ψαρέψει" ακόμα τις μουσικές του Cayetano. Τα είδη της μουσικής του εμπλουτίζονται διαρκώς με μελωδίες που δένουν τη συνταγή όπως η Jazz, Funk, Break Beat, Down Tempo και Latin με αποκορύφωμα το δισκάκι "Back Home" στην Klik Records το 2010 που έρχεται να θυμίσει σε όσους ασχολούνται με το "Freestyle" είδος πως ο Γιώργος περπατά σε έναν δρόμο που φτιάχνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Έναν πολύχρωμο ακουστικά δρόμο όπου δεν χρειάζονται πεπατημένες και οδηγίες χρήσης και πάνω απο όλα τον ορίζει ο δημιουργός με μόνο του όπλο την ποιότητα των τραγουδιών και όχι την κοινώς αποδεκτή ρυθμολογία που οι περισσότεροι ακολουθούν σχεδόν τυφλά.
Αξίζουν άραγε τόσα ιστορικά στοιχεία για τον Cayetano ; Ναι, αξίζουν! Παρότι αρκετά, είναι χρήσιμα για να καταλάβει κανείς το σήμερα του εν λόγω παραγωγού. Στο τελείωμα του καλοκαιριού είμαι εδώ για να σου μιλήσω για τον νέο του δίσκο και πάλι απο την Klik Records αυτή τη φορά μέσα απο το Sublabel (Θηγατρική) της "Pale Sounds" που πρόκεται να "τρέξει" υπο την επίβλεψη του ίδιου. H καταξιωμένη ετικέτα, την οποία ευχαριστούμε πολύ, μας έδωσε τη δυνατότητα να το ακούσουμε και να το προλογήσουμε. Μεταλλαγμένος πια σε έναν Uptempo και χαρούμενο ήχο, ο Cayetano αφήνει πίσω την εντελώς Dub πλευρά των όσων ηχογραφούσε μέχρι σήμερα, κρατώντας όμως δείγματα της όπως με το μεθυστικό "Never Gonna Happen Twice". Στα τραγούδια που ξεχωρίσαμε βρίσκεται τo ανεβαστικό "Fire On Babylon" που ίσως θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει και ως Single πριν την επίσημη κυκλοφορία αφού είναι ένα άκρως καλοκαιρινό χορευτικό κομμάτι. Επίσης, το "There is a Sky Now" που παρότι Downtempo το διαπερνά η ελπίδα και ο μεσημεριανός ήλιος απο τον οποίο λέει ο ίδιος οτι το εμπνεύστηκε. Κατά τη γνώμη μας, οι κορυφαίες στιγμές του άλμπoυμ είναι δύο κομμάτια. Αυτά που θα βρείς στο 10 και 12 του δίσκου αντίστοιχα. Το "Night Without Stars" με τα φωνητικά του George Perin μου θύμισε πολύ έντονα τις κιθάρες των Smokie των 70's στο We're Flying High μπλέκοντας Pop και Rock σε μια καθαρή σειρά απο νότες που γρήγορα σου δίνουν να καταλάβεις πως στο κομμάτι έχει γίνει πολλή δουλειά. Το "Cirlcle Of Life" με παρέσυρε οχι μόνο με τον έξυπνο στίχο αλλά και με την υπέροχη γλυκιά μουσική του. Ίσως όσα διαβάζεις να σου φαίνονται κενό γράμμα χωρίς να έχεις στα χέρια σου και τα αυτιά σου τον δίσκο, θα συμφωνήσω. Δε μένει παρά να τα επιβεβαιώσεις ή να διαφωνήσεις στις 17 Σεπτεμβρίου που πλέον θα μπορείς να το βρείς στα δισκοπωλεία. Ένας νεός Cayetano, πιο προσιτός αλλά όχι απομακρυσμένος απο την ποιότητα και τη σκληρή δουλειά που μας είχε συνηθίσει. Ένας Cayetano που δεν αφήνει αμφιβολία σε κάποιον που ξέρει να διακρίνει το πυροτέχνημα απο την σταθερή αξία, ότι είναι ένας άριστος επαγγελματίας που καταλήγει κάθε φορά σε θετικό πρόσιμο ξεπερνώνας τον μέσο όρο που άλλοι καλλιτέχνες αδυνατούν να αντιληφθούν πως παραμένουν εκεί γιατί επιμένουν να αναμοχλεύουν τα ίδια και τα ίδια υλικά.
Απο τις περιπτώσεις κομματιών που η πηγή δεν έχει καμία σχέση με το αποτέλεσμα της διασκευής. Σπάνιο αλλά συμβαίνει και αυτό, όπως στο τραγούδι που θα σου παρουσιάσω. Ομολογώ πως παρόλο που ενώ χρόνια τώρα Ιάπωνες καλλιτέχνες όπως ο Hiroshi Watanabe, o Satoshi Fumi ή ο Satoshi Tomie μας έχουν χαρίσει φοβερές ηλεκτρονικές μουσικές, δεν περίμενα με τίποτα να ακούσω Indie παραγωγές απο Ιαπωνικά συγκροτήματα που μάλιστα βγαίνουν και εκτός συνόρων. Δύσκολο εδώ που τα λέμε να βρείς ακόμη και πληροφορίες στο διαδίκτυο για εκείνους. Η αφορμή για μεγαλύτερη δημοσιότητα για τους "Quattro" δεν ήταν φυσικά το Original του "Last Dance", ήταν η πανέξυπνη διασκεύη απο τους Σουηδούς "Museum of Bellas Artes". Να σου πώ εν τάχει λοιπόν οτι οι "Quattro" που δεν θα πάρουν τα εύσημα σήμερα καθώς δεν βρίσκω κάτι ιδιαίτερο στη μουσική τους, είναι μια τετραμελής κολεγιακή Indie Rock μπάντα που δημιουργήθηκε το 2005 με ήχο και επιρροές από είδη όπως η Country, τα Blues και η Pop-Rock.
To Last Dance είναι λοιπόν απλά μια ευχάριστη Indie Pop Funky μελλωδία της σειράς, για όσους φυσικά έχουν συνηθίσει τα αυτιά τους σε παρόμοιες δημιουργίες. Την έκπληξη θα κάνουν οι Σουηδοί Museum of Bellas Artes που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν όντως ρεμίξαραν το ίδιο κομμάτι ή ο τίτλος είναι απλή συνωνυμία. Πραγματικά, ακούγοντας τα το ένα μετά το άλλο, δεν θα βρείς κάτι στο ρεμίξ που να σου θυμίσει τo original. Οι Σουηδοί για τους οποίους οφείλω μερικά λόγια παραπάνω, γράφουν δροσερές και εθιστικές μουσικές όπως το "Bear Clubs" που μπορείς να ακούσεις στο τέλος του άρθρου και φέρνει αρκετά σε Florence & The Machines. Δεν κάνουν όμως μόνο αυτό καλά, ξέρουν και πώς να διασκευάζουν κομμάτια δίνοντας τους τη μαγική δημιουργική «κλωτσιά». Το γενικό ύφος του κινείται σε Downtempo ρυθμό με τα αυξομειούμενης έντασης φωνητικά της Alice Luther Näsholm, να έρχονται απο τα βάθη του κομματιού αντηχώντας πλάι σε μια Reggae Dub ροή. Μαεστρία ; Επιδίωξη ; Τύχη και συγκυρία ; Ονόμασε το όπως θέλεις αφού όπως και να'χει, το αποτέλεσμα σε αφήνει άναυδο. Σε τραγούδια σαν και αυτό, τα πρώτα 4-5 δευτερόλεπτα φτάνουν οχι για να αποφασίσεις αν σου αρέσουν, αλλά για να μπούν στα 4-5 αγαπημένα που έχεις στο μυαλό σου αυτόν τον καιρό.
Το να είσαι απλός τελικά σώζει απο πολλές κακοτοπιές. Αρχικά βέβαια απο τη κακοτοπιά του να είσαι υπερβολικός ή να παρεξηγηθείς και δευτερευόντως απο την κακοτοπιά να χάσεις τον στόχο σου. Εκπληκτικά απλό και στοχευμένο λοιπόν το Video Clip της Jessie Ware όπου μια κάμερα περιστρέφεται γύρω της πιάνοντας κάθε λεπτομέρεια των εκφράσεων της. Έτσι, βρίσκει έναν πολύ όμορφο τρόπο για να προωθήσει σιγά σιγά το πρώτο της Album που έρχεται μέσα στον Αύγουστο, με γενικό τίτλο "Devotion". Λονδρέζα και με «προυπηρεσία» στους συμπολίτες της και λάτρεις της Electronica, της Garage και του Dubstep "SBTRKT" ή αλλιώς Subtract. Η Jessie δεν είναι καινούργια στον χώρο. Μια χούφτα διαφορετικές συμμετοχές της σαν δεύτερη φωνή αλλα και μερικά σόλο, έφταναν για να την κατατάσουν και να την συγκρίνουν σήμερα με καλλιτέχνες όπως η Tracey Thorn, η Sade, και η Lisa Stansfield. Μεγάλη διάκριση σαφώς αλλά όχι άδικα, θα το καταλάβεις άλλωστε ακούγοντας την. Η 27χρονη Jessie ξεκίνησε τις σπουδές της στη δημοσιογραφία ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα της, ενώ γρήγορα την εγκατέλειψε για να συμμετάσχει σε περιοδεία μαζί με τον καλό της φίλο JackPenate, όπου καιαποκαλύφθηκε το πλούσιο ταλέντο της.
Είναι φανερό πλέον, η καλλιτέχνιδα έχει αφήσει πίσω της το style των SBTRKT και απο το Dub step και το καθαρά ηλεκτρονικό ύφος, περνά στην διάσταση του συναισθήματος. Η φωνή της απο μόνη της είναι ένας επαρκής λόγος για να της δώσεις σημασία και ας μην ξέρεις για καριέρα και συνεργασίες. Στο "Wildest Moments" που σήμερα σου παρουσιάζω το σκηνικό στήνεται με λεπτές πινελιέςπιάνουκαι μεγαλοπρεπή κρουστά. Το κομμάτι είναι μιαμαγευτική Pop - Electronica μπαλάντα,που συμπληρώνεται μετην εικόνατης Jessieως μια καλλιτέχνιδα που φαίνεται πως έχει τον πλήρη έλεγχοτων ικανοτήτων της. Αφού απολογηθώ για την καθυστέρηση στο να γράψω εγκαίρως για εκείνη θα κλείσω λέγοντας οτι πρόκειται σίγουρα για μια φωνή εκφραστική, μελαγχολικήκαι αβίαστακομψή. Η Ware έχει ήδη στεριώσει για τα καλά ως μια από τιςλαμπρότερεςελπίδες για κάτι δισκογραφικά αξιόλογο μέσα στο 2012.
You and I look like We come together every time Do wrongs, no rights We lose ourselves tonight...
Τώρα που καλοκαίριασε και οι διαθέσεις γίνονται όλο και πιο χορευτικές και ευχάριστες, θα μου επιτρέψεις να κάνω κι'εγώ σαν Blog μία παρασπονδία, μουσική παρασπονδία. Αν και δε σε έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους μουσικές, σήμερα επιβάλεται να γίνει μια αναφορά στο γεμάτο ποιοτική House άλμπουμ των Tube & Berger που μόλις κυκλοφόρησε. Είναι Γερμανοί και πίσω απο το project τους κρύβονται τα ονόματα των Arndt Roerig και Marko Vidovic που ειδικεύονται σε Dance Electronica παραγωγές. Αυτή τη φορά η καταγωγή έχει τη δική της σημασία. Και οι δύο τους μεγάλωσαν στο Solingen της Βορειοδυτικής Γερμανίας. Μια περιοχή που έχει δώσει καλλιτέχνες και ταλαντούχους DJs του επιπέδου του Marc Romboy, του Robert Babizc και του Timo Maas. Ασχολούνται με τη μουσική και πιο συγκεκριμένα με την Punk Rock απο τα 15 τους, το μεγάλο βήμα τους όμως προς τη δημοσιότητα έρχεται το 2003 με την επιτυχία τότε "Straight Ahead" που κυριολεκτικά τους εκτίναξε στα μουσικά πράγματα των ημερών. Σήμερα; Σήμερα χρησιμοποιούν ακουστικάκαι vintage όργανα για ναδημιουργήσουνένα ζεστό και πλούσιο ήχο. Είναιπάνταδύσκολο ναπεριγράψει κανείς τον ήχοενός DJαλλά οι ίδιοι οι Tube&Berger,θαπεριγράψουντο μοναδικό τους στύλως αρχέτυπη Deep και Tech Houseμεμιαγεύσημουσικής των 60's που σφύζει αποθετικά vibes."
Το δίδυμο, έχοντας υπό την ιδιοκτησία του την "Kittball Records"είναι έτοιμo για μια πολυποίκιληκυκλοφορία,το πρώτο άλμπουμτους "Introlution". Πολυποίκιλο αφού η πλοκή αλλά και η άκρως ποιοτική κατασκευή του, φαίνεται απο την ικανότητα του στο να σου μεταφέρειτη διάθεση μέσα απο ταπολύ όμορφα φωνητικάκαι το άφθονοσυναίσθημα. Είναι σίγουρα κάτι περισσότερο απόμια απλή συλλογήαπόχορευτική μουσική, σχεδιασμένονα μεταφέρειστον ακροατή έναν αριθμό μουσικών επιλογών. Μέσα στο "Introlution" μπορείς να βρείς σοβαρές παραγωγές όπως αυτή στην οποία συμμετέχει ο θρύλος Robert Owens, το Slipknot δηλαδή με Balearic ύφος, πιάνο και oldschool τύμπανα που κατά τη γνώμη μας, ίσως να αποτελεί την κορυφαία στιγμή του δίσκου. Κομμάτια όπως το "Surfin" δίνουν την πινελιά του υψηλού ποιοτικού επιπέδου που οι δύο καλλιτέχνες επιθυμούν να προσδώσουν, ενώ το "Jam Word Up" και το "Soulgood" που samplάρει Jolene απο Dolly Parton, άνετα τα ακούς να σπάζουν ηχεία σε Beach Bar και Clubs. Μια φρέσκια κυκλοφορία εμπνευσμένη απο Clubiσιες μουσικές με 15 κομμάτια έτοιμα να σφραγίσουν με τον καλύτερο τρόπο το 2012 για τους Tube & Berger.
Το παρακάτω κείμενο είναι η επίσημη θέση του σταθμού όσο αφορά mail που λάβαμε απο ακροάτρια και οφείλαμε να δώσουμε ορισμένες διευκρινήσεις. Σας το παραθέτουμε αυτούσιο καθώς η διεύθυνση mail που δηλώθηκε δεν ήταν πραγματική και δεν καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με την ακροάτρια.
Mail ακροάτριας:
Απο: maritsa Θέμα: "Klopi Moysikis"
"giati klevete moysiki apo alla radio gia sas parakalo paixte thn dikia sas moysiki"
Αγαπητή "Μaritsa",
αναφορικά με mail σας που λάβαμε στις 19/6 θα θέλαμε να αναφερθούμε στα σxετικά με τον υπαινιγμό σας περί κλόπης μουσικής.
Αρχικά θα πρέπει να σας ευχαριστήσω που ακούτε τον W Music Radio αλλά
και για το mail σας. Ο W Music Radio συμπλήρωσε επιτυχημένα 1 μισή χρόνο
ζωής και οποιαδήποτε επαφή του κοινού μαζί μας, μας βοηθά να γίνουμε
καλύτεροι και να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τις απαιτήσεις
σας. Παρόλα αυτά πιστεύουμε πως θα ήταν πιο δεοντολογικό για την μεταξύ
μας επικοινωνία να γνωρίζαμε με ποιά ακροάτρια μιλάμε. Το "Μαρίτσα" δε
νομίζω οτι είναι το πλήρες ονομά σας. Θα θέλαμε λοιπόν να το μάθουμε σε
μελλοντική σας επικοινωνία μαζί μας καθότι το mail σας είχε καταγγελτικό
ύφος και κατά τα γνωστά διαδικαστικά της επισήμης αλληλογραφίας θα
έπρεπε να είναι επώνυμο και υπεύθυνο. Παρόλα αυτά, Ο W Music Radio
οφείλει να κάνει σαφή τα παρακάτω για αποφυγή μελλοντικών παρεξηγήσεων
και παρανοήσεων με τους ακροατές και το κοινό του.
α) Αναφερθήκατε σε κάποιους "άλλους σταθμούς". Θα μπορούσατε να γίνεται πιο συγκεκριμένη για ποιούς σταθμούς μιλάτε
; Το W Music Radio όπως θα γνωρίζετε αν είστε τακτική ακροάτρια μας,
είναι απο τα ελάχιστα ιντερνετικά ραδιόφωνα που μεταδίδουν μουσική χωρίς
την παρεμβολή διαφημήσεων και καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα μουσικής με
κύρια έμφαση στα είδη της Jazz, Soul, Funk, Electronica, Ambient, Lounge, Trip-Hop, Indie, Alternative κ.α.
Είναι επομένως λογικό και καθόλου αντιδεοντολογικό να μεταδίδονται και
μουσικές που συμπίπτουν με αυτές που κατά πάσα πιθανότητα μεταδίδουν και
άλλοι σταθμοί παρόμοιου περιεχόμενου. Οι παραγωγοί του σταθμού έχουν
την ελευθερία επιλογής των δικών τους μουσικών ο καθένας, χωρίς ο
σταθμός να επεμβαίνει σε αυτό τους το δικαίωμα. Τις ώρες που δεν
μεταδίδονται μουσικά Set απο παραγωγούς, το πρόγραμμα του σταθμού
συνεχίζεται μεταδίδοντας οτιδήποτε απο τα είδη που σας ανέφερα
προηγουμένως. Η επιλογή της υπόλοιπης μουσικής ανήκει σε εμένα και στον
Δημήτρη Μασούρα που είναι και ο Διευθυντής προγράμματος του σταθμού. Η
μουσική που διαλέγουμε γίνεται με αναζήτηση της απο πηγές όπως μουσικά
sites, επίσημα sites πώλησης μουσικής όπου ανιχνεύονται καινούργιες
κυκλοφορίες για να αναδειχθούν και να προωθηθούν απο το σταθμό αλλά και
απο μεμονωμένες παραγωγές καλλιτεχνών που έρχονται στα χέρια μας ώς
promotional πακέτα μαζί με αυτά των δισκογραφικών που συνεργαζόμαστε.
β)
Όσο αφορά τα περί κλόπης μουσικής, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν εσείς
γνωρίζετε την ύπαρξη κάποιας ειδικής άδειας για τη μετάδοση
συγκεκριμένων μουσικών κομματιών, πέρα απο την επίσημη ΑΔΕΙΑ της ΑΕΠΙ. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν γνωρίζουμε αν κάποιος σταθμός απο αυτούς που εσείς δεν
διευκρινήσατε, έχει εξασφαλίσει αποκλειστικότητα στη μετάδοση κάποιων
τραγουδιών και απαγορεύει συνεπώς τη μετάδοση τους απο άλλη πηγή πέραν
των ιδίων. Σε κάθε περίπτωση και αν εσείς γνωρίζετε κάτι αντίστοιχο, θα
θέλαμε να μας πληροφορήσετε για ποιά συγκεκριμένα κομμάτια που
μεταδόθηκαν απο το σταθμό μας έχει γίνει κάποια παρατυπία σε σχέση με
πνευματικά δικαιώματα. Θα πρέπει να σας θυμίσω πως σύμφωνα με τα όσα
ισχύουν περί πνευματικών δικαιωμάτων που οι καλλιτέχνες έχουν εξασφαλίσει
για τις παραγωγές τους, όσοι σταθμοί έχουν την ειδική άδεια της ΑΕΠΙ,
έχουν δικαίωμα να τις μεταδίδουν ελεύθερα και ανεμπόδιστα εφόσον αυτές
έχουν αποκτηθεί με νόμιμα μέσα και εφόσον έχουν κυκλοφορήσει επίσημα
στους τόπους πώλησης μουσικής (Δισκοπωλεία - Sites πώλησης). Το να ομιλεί λοιπόν κανείς για κλοπή
είναι ένα άκρως σοβαρό θέμα και κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να δίνεται
ιδιαίτερη προσοχή σε θέματα που θίγουν πρόσωπα, εταιρίες και πνευματικά
δικαιώματα. Αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνον για τον σταθμό μας, ισχύει και
για κάθε άλλο σταθμό που μεταδίδει παράνομα μουσικά κομμάτια.
γ)
Απαντώντας στην παράκληση σας στο να μεταδίδουμε δικές μας μουσικές και
σε συνδυασμό και με όσα ήδη σας ανέφερα παραπάνω, θα καταλήξω λέγοντας
σας πως η μουσική δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στους δημιουργούς της
και μόνον απο εκείνους μπορεί να παρασχεθεί άδεια για αναμετάδοση της.
Άρα, τα περί "δικών μας και δικών τους μουσικών" δεν έχουν βάση και
υποθέτω πως εννοείτε την όποια ομοιότητα διαπιστώσατε ακούγοντας τον W
Music Radio σε σχέση με άλλα ραδιόφωνα. Η μουσική δεν ανήκει σε κανέναν
ραδιοφωνικό σταθμό που ίσως έτυχε να έφερε πρώτος στον αέρα και δεν
αποτελεί ιδιοκτησία του ή αποκλειστικότητα εκτός αν ο εκάστοτε
καλλιτέχνης διέθεσε σε αυτόν με αποκλειστικότητα ένα δημιούργημα του. Να
σας πώ λοιπον ότι ο W Music Radio επιλέγει
τις "δικές" του μουσικές χωρίς να επηρεάζεται ή να έχει την ανάγκη
καμίας άλλης πηγής μετάδοσης μουσικής, ραδιόφωνικούς σταθμούς (FM -
Internet) καθώς διαθέτει
έμπειρους μουσικά παραγωγούς και προσωπικό
έτσι ώστε να έχει τη δική του αίσθηση για το τι θα επιλέξει να βγεί
στον αέρα. Αυτό αποδεικνύεται απο τις πολυάριθμες μουσικές που μεταδίδουμε
πρώτοι και έπειτα ακούγονται απο σταθμούς παρόμοιου μουσικού
περιεχόμενου, κάτι που μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας αν είναι τακτικά
συντονισμένος στην ιντερνετική μας "συχνότητα". Επίσης, απο την επίσημη σελίδα μας στο facebook (https://www.facebook.com/Wmusicradio.gr) και απο το Blog (www.wmusicradiohellas.blogspot.com) που διατηρούμε και μέσω αυτού παρουσιάζονται και προωθούνται καινούργιες μουσικές που έρχονται στα FM ραδιόφωνα, μήνες μετά την δική μας πρώτη παρουσίαση. Λυπούμαστε αν κάποιοι μας αντιγράφουν αλλά συγχρόνως χαιρόμαστε που ο κόπος μας βρίσκει μιμητές που άθελα τους τον αναγνωρίζουν και τον τιμούν.
Ευχαριστούμε
για το mail σας και περιμένουμε τυχόν αντιρρήσεις σας στα όσα σας
γράφουμε, ελπίζοντας να καλύψαμε τις όποιες απορίες - παρερμηνίες σας.
Με τιμή, Μιχάλης Αποστόλου Παραγωγός W Music Radio.
Αν με ρωτούσες ποιός ήχος θα ταίριαζε σε μια καλοκαιρινή ταράτσα με θέα ολόκληρη τη πόλη στα πόδια σου, θα σου απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη, ο ήχος των SCSI-9. Υπάρχει λόγος που το λέω αυτό με τόση ευκολία και άνεση. Τα ανεπανάληπτα πάρτυ του Label της KLIK Records τις Κυριακές στο Galaxy Bar στο Hilton της Αθήνας, είχαν και την αύρα των Ρώσων που τόσο ταίριαζε στην ατμόσφαιρα και την τοποθεσία των events. Ο οποιοσδήποτε ερχομός τους στην Ελλάδα για ένα DJ set, αποτελεί είδηση καθώς το δύδιμο των Anton Kubikov και Maxim Milyutenko έχει καταφέρει να κερδίσει το σεβασμό σε κάθε γωνιά του πλανήτη για τον εκλεκτικό και έντεχνα περιπεπλεγμένο με την Deep House, Tech ήχο του. Για να μη βιαστείς να βγάλεις συμπέρασμα, αν (κακώς) για πρώτη φορά ακούς για αυτούς, θα σου πω πως χαρακτηριστικό των παραγωγών τους είναι τα
πολύ έντονα συναισθήματα τα οποία κάθε κομμάτι «κουβαλάει». Γεγονός πολύ περίεργο αν σκεφτείς το παγωμένο σχεδόν περιβάλλον της πατρίδας τους. Για εσένα που ξέρεις τι περίπου θα ακούσεις απο τους SCSI-9, ετοιμάσου να θυμηθείς τα πρώτα τους χρόνια με τα άφθονα πειράματα με dub και σκοτεινές ambient συνθέσεις που άφηναν αποστάσεις από τις πιο
pop φόρμες που χρησιμοποίηθηκαν τελευταία.
Προσωπικά ακούγοντας το "Metamorphosis", δεν κατάλαβα πότε απο το track 1 βρέθηκα στο track 10. Μουσικές επιβλητικές που καθηλώνουν, φωνητικά που αποσπούν τη προσοχή σου όπου κι'αν την είχες και επιβάλουν την αφοσίωση στο άλμπουμ. Στο κομμάτι που επέλεξα για να μπείς στο κλίμα, ο Gregor Ladenhauf με τα φωνητικά του, αποδίδει άριστα το μέτρο και την τάξη που διαθέτει ένα πρότυπο μουσικό Deep House τραγούδι. Τέσσερα χρόνια μετά, η πέμπτη ολοκληρωμένη δουλειά των Ρώσων σε εθίζει χωρίς να το
καταλάβεις. Kορυφαίες στιγμές, το "I’m Lost" και το "Nostalgia" με έναν όντως νοσταλγικό dubbyτόνο να στολίζεται με νότες κιθάρας. Μπορεί ο δίσκος να τελειώνει όμως οι εικόνες που αφήνει στο μυαλό σου, παραμένουν. Μακάρι και την επόμενη φορά πάλι να αλλάξουν. Το αποζητάς πλέον ξέροντας οτι κάθε αλλαγή τους είναι και μία νέα θαυμαστή ανακάλυψη στον κόσμο της Techhouse και της Electronica. Αλλαγή της οποίας μια εκδοχή μπορείς να θυμηθείς και στο τέλος του άρθρου απο παλαιότερη δουλειά τους, για να μη ξεχνιώμαστε. Ξεκάθαρα, 10 κομμάτια κατάλληλα προς τέρψιν όσων λατρεύουν την Deep αίσθηση της House.
Είναι μεσημέρι, το τηλέφωνο χτυπάει, στη γραμμή είναι ο φίλος μου ο Σωτήρης, του λέω να κλείσει και να με ξαναπάρει αφού σταματήσει να οδηγάει. Eκείνος επιμένει, θέλει να μου μεταφέρει τον ενθουσιασμό του, δε κρατιέται με τίποτα. "..το κομμάτι είναι το κάτι άλλο, που το μυρίστηκες ; Κομματάρα πραγματικά, φοβερή electro-pop αίσθηση!" "Ναι, είναι ήδη στο Νο1 στο τόπ του Μαίου", του απαντώ. H μουσική τελικά δεν υπάρχει μόνο για να χαλαρώνεις, να ονειροπολείς και να καλλιεργείς το πνέυμα σου. Κατά τον μύθο άλλωστε, ο θεός χάρισε τη μουσική στους ανθρώπους για να την μοιράζονται και να τους ενώνει. Ένας μικρός πρόλογος για ένα μεγάλο αληθινά κομμάτι. Μήπως άσημοι δεν ξεκίνησαν και οι μεγάλοι της μουσικής ; Μήπως είχαν την επιτυχία με βαθμίδες ; Ήρθε ξαφνικά απο εκεί που κανείς δεν είχε ξανακούσει για αυτούς και έπειτα ήρθε η καθιέρωση και η καταξίωση.
Εύχομαι να συμβεί το ίδιο και με το συγκρότημα που σου παρουσιάζω σήμερα. Η αλήθεια είναι οτι δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για
τα ονόματα που βρίσκονται πίσω απο το Project "Ms Mr". Η μπάντα έχει
υιοθετήσει έναν Do It Youself (DIY) τρόπο προβολής και προώθησης. Ίσως
περιμένουν την κατάλληλα ώριμη στιγμή για να γίνουν πιο κοινωνικοί και
συνεργάσιμοι με τα μέσα. Υπάρχειβέβαια κάτι εγγενώςενδιαφέρονγιατο άγνωστο. Μυστήρια όπως τι βρίσκεται πίσω από μιακλειστή πόρταή το πού οδηγεί μια σήραγγα, κέντριζαν πάντατο ενδιαφέρον. Xρησιμοποιώνταςλοιπόν την αίσθησητου μυστηρίουπρος όφελός τους ανεβάζουν ανώνυματις μουσικέςτους χάρηστην ύπαρξη του διαδικτύου. Παλιά τεχνική αλλά επιτυχημένη αφού ο ντόρος γύρω απο το όνομα τους είναι ήδη μεγάλος.
Οι Ms Mr είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο duo από Μπούκλυν της Νέας Υόρκης. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει το EP "Ghost City USA" το οποίο δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με εξαίρεση το "Bones" όπου τα φωνητικά ξεχωρίζουν αναπάντεχα όμορφα. Το μεγάλο όμως μουσικό άλμα για αυτούς έγινε με το "Hurricane" που ήρθε κυριολεκτικά ως τυφώνας.Mπάντες μπορούν να ζήσουνκαι να πεθάνουναπόταvocals, συχνάμια δυνατή φωνή είναι ικανή ναφτιάξει ή να καταστρέψει ένα συγκρότημα. Δεν ξέρωκαντο όνοματης γυναίκας αυτής, αλλάδύο πράγματαείναιξεκάθαρα. Η φωνή της είναιτόσο έντονη, ώστεπροσθέτει ένα μουικά οργανικόστρώμασχεδόνσε κάθετραγούδι πουτραγουδάκαιδεύτερονείναι τόσοσέξι, επειδή.. απλά μου αρέσει ! Μιαφωνή σαν αυτή, δεν μπορεί λοιπόν ναμείνει στο περιθώριοκαι φυσικά μπορεί να μετατρέψειακόμη και μια μέτρια δημιουργία σε αξέχαστη. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και τη διαπεραστική μελωδία που θυμίζει Kosheen και Florance and The Machines στα καλύτερα τους, τρείς παράγραφοι κειμένου άξιζαν. Άκουσε τους..
