Αυστριακός αλλά και αειθαλής όπως αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά. Ο Parov Stelarπεριπλανιέται στηνπαγκόσμια μουσική σκηνήσανφάντασματα τελευταία χρόνια, βρίσκεται παντού. Μόνο το τελευταίο έτος έχει επισκευθεί δύο φορές την Ελλάδα για συναυλίες και DJ sets με την μπάντα του.Μέσα απότη μουσική του, αλλάκαι τοεξαιρετικό του ταλέντοδεν έχεικερδίσειμόνομια τεράστιαβάση οπαδών,έχει πετύχει και να λατρεύεταικαι ως παραγωγός.Οι Ρετρόεπιρροές στη μουσική που παράγει, ενισχύονται καιαπόμια αύρακομψότητας, μια παράξενη αλλάκαθαρή ενέργεια.Οι εμπνεύσεις τουφέρνουν στυλκαιδείγματααπόπολλά και διαφορετικάείδημουσικής όπως ηsoul, η pop, ηjazz και ηswing για την οποία τελικά φαίνεται να τρέφει τη μεγαλύτερη αγάπη.Ο κατά κόσμον Marcus Fürederσυνδυάζεισύγχροναbeats και grooves πουδημιουργούν έναν ασύγκριτοκαιαπαράμιλλοήχο.
Το νέοδιπλό του άλμπουμ "The Princess",φανερώνει έναν ώριμο πλέον Parov Stelarπουαναπτύσει περαιτέρω τον χαρακτηριστικό του ήχομε τις swing τρομπέτες και μπότες, χωρίςνα χάνει κάτι απότην υπογραφή του γνώριμου στυλ του.Το πρώτο CDείναι αφιερωμένο σεακυκλοφόρητο υλικόκαιστην αφήγησηιστοριών, κάτι που είχε γίνει και στο άλμπουμ του "COCO" το 2009. Η δεύτερη εκδοχή - CD της παρούσας κυκλοφορίας, αποτελεί δείγμα του πόσο καλός DJ μπορεί να γίνει ο ίδιος μιξάροντας χορευτικούς ρυθμούς που σίγουρα θα ακούσεις το φετινό καλοκαίρι σε κάποιο μπάρ. Ιδρυτής και ιθύνον νούς της Etage Noir Recordings,ο Stelarφαντάζεται τη νέα του δουλείαωςμυθιστόρημαστο οποίoτα τραγούδια είναι αλληλένδετααλλάταυτόχρονα αποτελούν και απο μόνα τουςμικρά διηγήματα. Ο ήχος τουParov Stelarσυνεχίζεινα σπάειτα σύνορα μεταξύ των διαφορετικών ειδών μουσικής που χρησιμοποιεί και για αυτό του το θάρρος και την τόλμη απολαμβάνει τα τόσα χρόνια θετικότατης δημοσιότητας και αναγνώρισης. Ένα "must have" άλμπουμ που δεν θα σε αναγκάσει σε καμία στιγμή του να πατήσεις "next track" επειδή βαρέθηκες.
Ψυχεδέλεια ; Πανδαισία ; Περιδύνηση στο άπειρο ; Αναρωτιεμαι ποιές να είναι οι λέξεις για ένα τόσο μεστό άλμπουμ απο το οποίο δυσκολεύτηκα να διαλέξω κομμάτι για να σου προτείνω σήμερα. Διάλεξα το "Paper Knife" γιατί κάτι έπρεπε να διαλέξω. Οπότε στο προτείνω αυτούσιο και ολόκληρο, για να είμαι και δίκαιος και με τα 13 του μέλη. Αν και είναι το τρίτο του άλμπουμ και ο ίδιος έχει γράψει μουσική και για το Film "21" του Robert Luketic όπως με πληροφορεί το ίντερνετ, η τελευταία του δουλειά με έκανε να σκαλώσω και να πω δύο κουβέντες και εδώ, στο Blog του "W Music Radio". Σίγουρα δεν είναι ο ήχος που ακούγεται ιδιαίτερα αυτή την εποχή όπου η Nu Disco και η Space Disco μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Οι καταθλιπτικές κιθάρες, τα ηλεκτρονικά στρώματακαι τα ηχητικά εφέμεπυλώνατιςΗip Ηopεπιρροές, δίνουν στο άλμπουμ ένα επικό ύφος. Σε πολλά σημεία του μου θύμισε κάτι απο την δεκαετία του 90 των U2. Υπερβολή ; Εσύ θα κρίνεις και θα αποφασίσεις. Γιατί όμως να προσπαθούμε πάντα να δούμε με τι μοιάζει κάτι ; Ας δούμε ότι ο δημιουργός του, Joe Corrales Jr., ολοκλήρωσε μια καταπλικτική δουλειά μέσα σε 3 χρόνια προσπαθειών και απέφερε ένα μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής με υπόβαθρο την Trip Hop που τελικά καταλήγει να είναι μεγαλοπρεπώς ποιοτικό.
Ο Καλιφορνέζος Joe, όντως καταφέρνει να παντρέψει μουσικές που μοιάζουν με αυτές των Μ83 και του Dj Shadow χωρίς ποτέ καμία απο τις δύο να κάνει πως ξεχωρίζει ή υπερβαίνει την άλλη. Δεν θα μπώ στη διαδικασία να σου ξεχωρίσω κανένα απο τα κομμάτια του άλμπουμ γιατί καθέ ένα κουβαλάει τη δική του λάμψη που καθόλου δε θα μου άρεσε να χαθεί σχολιάζοντας την και δίνοντας προσωπικές γνώμες. Τα φωνητικά της 32χρονης Anomie Belle κρατούν ίσα ίσα την απόσταση της μουσικής των Yppah απο την τάση της προς το Shoegaze ή Σουγκέιζιγνκ περνώντας την απο Breakbeat όμοια με του Moby και φτάνοντας την μέχρι την πιο χαρούμενη εκδοχή των Unkle. Ένα τόσο ευκολοάκουστο άλμπουμ και συνάμα μια τόσο δυνατή παραγωγή. Πως το συνδυάζει αυτό ο Corrales ; Πως το καταφέρνει ; Αν ακούσεις το ονειρικό ξεκίνημα του με το "Blue Schwinn" και το τελείωμα του με τημαλακή, ρυθμικήκιθάρα του "Her Star Won't Shine" τότε ίσως καταλάβεις οτι αυτή η πολυπλοκότητα αφήνει κατα μέρος όλες του τις αδυναμίες απο πλευράς παραγωγής. Το "Eighty One" σε κάνει να ονειροπολείς και είναι απλά συναρπαστικό. Ένα ιδανικόεπιστέγασμα τουμέχρι σήμερα έργου του, τόσοεπικόκαι ευαίσθητοπουαξίζει νατοποθετηθείμεταξύ των φετινών άλμπουμυποδείγματα.
Τον θυμάμαι απο το 2006 όταν κομμάτια του όπως το "Analog Log Catalοg Part 2", δεν υπήρχε περίπτωση να μη σου τραβήξουν όχι απλά την προσοχή αλλά να σε κάνουν να ακολουθήσεις τη νέα μουσική κουλτούρα που έφερνε μαζί του ο Λευτέρης. Ένα μεθυστικό τότε άλμπουμ, το "Lullaby", που με τραγούδια όπως το "I'm Sorry" και το "No Idea" έδειχνε τον δρόμο για τη μουσική συνέχεια στον τότε νεαρό Liberto που είχε ήδη κερδίσει σεβασμό και αγάπη απο την KLIK Records και τους Fan αυτής. Αν ειδικά βρισκόσουν και σε κάποιο απο τα ετήσια επετειακά Party του Label, θα μπορούσες να διαπιστώσεις και ιδίοις όμμασι και ήχοις τον λόγο αυτής της αγάπης του κοινού. Το όνομα όμως άλλαξε, ο Λευτέρης ωρίμασε μουσικά και το αποτέλεσμα, Lee Burton και "Busy Days For Fools". Δύσκολες μέρες για ανόητους. Τίτλος που παραπέμπει στο πόσο δυνατός πρέπει να είναι κανείς νοητικά για να διατηρήσει το είναι του στα χρόνια που διανύουμε.
Οι καλλιτέχνες που δεν βιάζονται μου αρέσουν πολύ. Είναι σίγουρο πως κάποιος που δεν βιάζεται δε θα σερβίρει ποτέ κρύο ή καυτό. Θα σερβίρει όταν πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Έτσι και ο Lee Burton κατά κόσμον Λευτέρης Καλαμπάκας, επέστρεψε έχοντας λόγο. Σαφώς, είναι άλλος. Μια δουλεία λεπτή και με στραμμένη τη προσοχή στην
παραγωγή και στη σύνθεση. Χρησιμοποιούνται ήχοι απο αντικείμενα που ίσως να μην είναι κατάλληλα, όπως κινητά και μικρόφωνα VHS κάμερας, όμως γίνονται κατάλληλα στα χέρια του καλλιτέχνη. Ο ίδιος αναφέρει σε συνεντεύξεις του πως αυτό το άλμπουμπηγάζει απο τα συναισθήματάτου, απότην καθημερινήζωή, απο τους ανθρώπουςγύρω του,τις διαθέσειςκαι τον τρόποπουσκέφτονται.
Σήμερα σου δίνω ένα ερέθισμα αφύπνησης για ένα αξιολογότατο άλμπουμ που μπορείς να βρείς στα δισκοπωλεία αφού πάρεις πρώτα μια ιδέα με το "Recover" που σου προτείνω εδώ. Στο ξεκίνημα του το κομμάτι σε στέλνει κατευθείαν στα Blues με μια συνέχεια όμως που ενώ κουβαλάει το ξεκούρδιστο κιθαριστικό παίξιμο, ενσωματώνει άριστα έναν minimal ρυθμό, ένα μπάσο βόρειων ευρωπαικών προτύπων και ένα synth που ολοκληρώνει ένα πραγματικά εμπνευσμένο μωσαικό ήχων. Άκου επίσης και το μεθυστικό, γραμμένο καθάρα απο ζωντανή ηχογράφηση μουσικών οργάνων "Eleven". Το άλμπουμ ήδη πήρε κολακευτικά σχόλια μερικών πολύ σημαντικών καλλιτεχνών όπως ο Laurent Garnier και ο Michael Mayer και ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό με μια σειρά από 12ιντσα βυνίλια.Αν περιμένεις να ακούσεις μπότες βαλμένες στη σειρά και ευκολοχώνευτες μελωδίες που παραπέμπουν σε ραδιοφωνικές επιτυχίες απομιμούμενες ευκαιριακές παραγωγές του εξωτερικού, είσαι στο λάθος μέρος. Το δεύτερο άλμπουμ του Λευτέρη φτιάχτηκε για αυτιά ανθρώπων που έχουν κάτω απο το μαξιλάρι τους την Lo-Fi αίσθηση και αναζητούν γνήσιους εκφραστές, καινοτόμους και συνεχιστές της.
Διαβάσαμε διάφορα σχόλια πάλι. Του τύπου της ισοπέδωσης που συνηθίζουν να γράφουν περιοδικά και sites που πλέον έχουν επάγγελμα το θάψιμο και τη δημιουργία εντυπώσεων. Μέχρι και οτι η Beth Dido αντιγράφει Adele με το ρετρό στύλ της ακούσαμε.. Εμάς πάντως μας άρεσε. Είτε με, είτε χωρίς βλεφαρίδες η Beth είναι φωνάρα και το αποδεικνύει. Είναι η ίδια μπάντα, οι ίδιοι άνθρωποι που το 2009 ειχαν σαρώσει τα βραβεία, τα remixes και τα θετικά σχόλια στα απανταχού μουσικόβια στέκια με το "Heavy Cross". Ηταν όντως ένας απίστευτος συνδυασμός της Punk με την Disco και την Alternative Rock συνεχίζοντας την επιτυχία τους με το γνωστό Remix του Fred Falke που παραδόξως έγινε πιο Big και απο την ίδια την Original κυκλοφορία. Σήμερα την τιμητική του έχει το νέο τους Single απο την δουλειά των Gossip που μέσα στον Μάιο θα βρίσκεται διαθέσιμη στα δισκοπωλεία. Το "Perfect World" δεν είναι άξιο σχολίου μόνο για το πόσο καλοστημένο και ξεσηκωτικό είναι αλλά κυρίως για τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την προβολή του το συγκρότημα.
Θα περίμενε κανείς, εφόσον το σύστημα της μουσικής βιομηχανίας όπως λέω συχνά, τους αντιμετωπίζει ως εμπορικό συγκρότημα, να βρίσκουν εύκολες λύσεις όπως μικρές ευκαιρίες προβολής με προκλητικό τρόπο σε εκπομπές του είδους. Κι'όμως, η μπάντα δίνει έμφαση και καλά κάνει, στην εικόνα ενος καλοφτιαγμένου Video Clip απο τον Price James που είχε κάνει επίσης και την παραγωγή για το υπέροχο "I Wrote The Book". Άκρως κινηματογραφικό, με εναλλαγές απο τη μονοχρωμία στη πολυχρωμία και τούμπαλιν, με βιτρώ τζάμια,φωτιές,κηροπήγιακαιγυμναστές - χορευτέςμεταξύ άλλων, το σκηνικό παραπέμπει στον αποκρυφισμό που η Beth φαντάζεται στον τέλειο κόσμο της. Θα επιμείνω. Όλο το μέταλλο των Gossip ήταν και θα είναι η Dido που μπορεί να μην προσέχει την δίαιτα της και να μοιάζει με κουβαράκι όμως η συμπυκνωμένη δύναμη της είναι η φωνή που υποσκελίζει όλα τα αδύνατα σημεία της μονομιάς. Η κατά κόσμον Mary Beth Patterson Searcy είναι Αμερικανίδα και λατρεύει την Punk την οποία κουβαλάει και στυλιστικάμαζί της, ενώ δεν νιώθει άβολα να μιλήσει ανοικτά για τις σεξουαλικές της προτιμήσεις και την υποστήριξη της στο κίνημα των ομοφυλοφίλων. Έκτος απο τη συνεργασία της με πολλά συγκροτήματα της ηλεκτρονικής μουσικής όπως οι Simian Mobile Disco, το 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της ΕΡ, με τίτλο το όνομα της. Ελπίζουμε σε μιά εξίσου συναρπαστική συνολική δουλειά στο νέο τους άλμπουμ "Joyful Noise" τον προσεχή Μάιο.
Το πρωί της Τετάρτης 4/4/12, ένας 77χρονος άνδρας αυτοκτόνησε στην
πλατεία Συντάγματος εξαιτίας των χρεών του. Το πραγματικό νούμερο όσων
έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία 3 χρόνια, εξαιτίας των πολιτικών ακραίας
λιτότητας που υπαγορεύει το ΔΝΤ και η κατά τα άλλα αλληλέγγυα ΕΕ στους πολιτικούς - μαριονέτες
της, παραμένει άγνωστο. Κανένας
εθνοσωτήρας δεν βρέθηκε να ξοδέψει λίγα κροκοδείλια δάκρυα για τους
συνανθρώπους μας που παγιδεύτηκαν στα απάνθρωπα σχέδια αυτών που μας κυβερνούν. Η εξουσία δεν
ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται. Νοιάζεται μόνο για τις καταθέσεις,
τα κτίρια, τις βιτρίνες και τα γιαούρτια.
Μπορεί λοιπόν το νούμερο των ανθρωπίνων ζωών που έχουν χαθεί να είναι
άγνωστο, αλλά οι ηθικοί αυτουργοί είναι πασίγνωστοι, όπως και οι
συνεργάτες τους. Είναι οφθαλμοφανές ότι η οικονομική χούντα που έχει
εγκατασταθεί στην Ελλάδα, με έναν φυτευμένο πρωθυπουργό,
λειτουργεί υπέρ των τραπεζών, των διεφθαρμένων κυβερνήσεων, των μεγάλων
εταιρειών και των ντόπιων - ξένων καρχαριών, που ευελπιστούν να
διατηρήσουν και να αυξήσουν όλα τα ανήθικα προνόμια που έχουν κατακτήσει
εδώ και δεκαετίες. Επίσης, όλοι γνωρίζουμε τα κυρίαρχα ΜΜΕ (εφημερίδες,
κανάλια, ιστοσελίδες) και τις καλοπληρωμένες "πόρνες" που στηρίζουν με
κάθε τρόπο την οικονομική χούντα που υπάρχει στην Ελλάδα, αφού έχουν
αποκτήσει αμύθητα πλούτη από την ολοκληρωτική παροχή υπηρεσιών που
προσφέρουν στους νταβατζήδες τους. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
ότι χωρίς την αμέριστη στήριξη της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, η
χούντα θα κατέρεε μέσα σε λίγες ώρες.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας είναι πως εδώ και πολλά χρόνια η ανθρωπότητα ζεί με λάθος τρόπο σε ένα λάθος σύστημα. Ζούμε
σε ένα Matrix. Μπορεί να μην είναι το Matrix της ομώνυμης ταινίας αλλά
σίγουρα είναι κάτι που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Νομίζουμε ότι
είναι αληθινό ενώ δεν είναι. Μας ρουφάει την ενέργεια για να συντηρηθεί.
Χωρίς εμάς δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Όσο περνάει ο καιρός θα αντιλαμβανόμαστε πόσο υπαρκτό είναι κάτι τέτοιο.
Κάποιοι θα είναι σε θέση να το αντιληφθούν. Κάποιοι ξυπνάνε και σιγά
σιγά βάζουν σκοπό της ζωής τους να πολεμήσουν για την ελευθερία της ανθρωπότητας.
Το σύστημα
είμαστε εμείς. Εμείς αποτελούμε τα γρανάζια του. Μπορεί να το σχεδίασαν
και να το ελέγχουν κάποιοι πολλοί λίγοι αλλά στην πραγματικότητα, χωρίς
την ανθρωπότητα σύστημα δεν υπάρχει.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ενδυναμωθείς μέσα σε αυτό και να
δράσεις παρασιτικά καθώς ενώνεις τις δυνάμεις σου με άλλους που κάνουν
το ίδιο. Επόμενο βήμα είναι να περάσεις αυτή τη λογική και σε άλλους.
Χωρίς όμως να προσπαθήσεις να πείσεις κανέναν να σε ακολουθήσει. Όποιος
μπορεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα μόνος του θα ακολουθήσει.
Το σημαντικό που θέλω να πω είναι αυτό: Το σύστημα δεν το πολεμάς με
βία. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βγουν αρκετοί από μέσα ώστε να
καταρρεύσει από μόνο του. Ο περισσότερος όμως κόσμος δεν θέλει να
ξυπνήσει. Ο ρυθμός αφύπνισης έχει όμως πολλαπλασιαστεί τόσο μα τόσο πολύ
που είναι θέμα χρόνου να φτάσουμε σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Το Μάτριξ
θα διαλυθεί από μόνο του. Αυτοί που το ελέγχουν δεν μπορούν να το αποτρέψουν. Προετοιμάζονται για αυτό, κερδίζουν χρόνο με διάφορους
τρόπους, αλλά ξέρουν καλά ότι δεν είναι στο χέρι τους να το σταματήσουν.
Όταν το σύστημα καταρρεύσει, τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα για
όσους ζούσαν αποκλειστικά μέσα σε αυτό. Θα ξυπνήσουν απότομα και μπορεί
να μην καταφέρουν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της πραγματικότητας.
Όσοι ζούσαν ήδη μέσα-έξω στο σύστημα και μπορούσαν να το αντιληφθούν και
να ζήσουν χωρίς αυτό, θα είναι προετοιμασμένοι. Το να μπορείς να ζήσεις
στην φύση, να έχεις σε κάποιο βαθμό αυτάρκεια και αυτονομία είναι
σημαντικά. Ο κόσμος έχει αρχίσει να στρέφεται προς αυτά και να αναζητά
την έξοδο του από το Μάτριξ.
Αργά η γρήγορα αυτό το σύστημα δε θα μπορεί να συντηρηθεί και θα
γκρεμιστεί. Αν θες να ζεις μέσα σε αυτό δικαίωμά σου. Να θυμάσαι όμως
ότι ίσως θα πρέπει να είσαι και προετοιμασμένος για να εγκαταλείψεις το Μάτριξ, αν χρειαστεί.
Θα φανταζόσουν ποτέ οτι εκτός απο τα CD, τα βινύλια και τις ηλεκτρονικές κυκλοφορίες (mp3) θα μπορούσε να υπάρξει και ένας νέος πρωτοποριακός τρόπος κυκλοφορίας μουσικής ; Ε, να λοιπόν που κάποιος μπόρεσε και σκέφτηκε και αυτό. Και αυτός ο "κάποιος" δεν είναι κάποιος, είναι ο Nicolas Jaar, ο Αμερικανο-Χιλιανός που τα τελευταία δύο χρόνια έχει φέρει εκτός απο νέες μουσικές και νέες ιδέες για να προωθήσει τη δουλειά του. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη αλλά μεγαλωμένος ανάμεσα στην Χιλή και την Αμερική, το 2009 ξεκίνησε το δικό του Label, την "Clown & Sunset" με τη βοήθεια του καλού του φίλου και επίσης γνωστού Χιλιανού παραγωγού Ricardo Villalobos. Αν και στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής οπου τα γρήγορα Beat είναι το χαρακτηριστικό, εκείνος δηλώνει πως θα κατεβάσει τις ταχύτητες, τα BPM δηλαδή όσο πιο χαμηλά γίνεται. Αν κανείς ακούσει το "Angles" είναι σίγουρο πως θα καταλάβει τι εννούσε ο Jaar. Δεν ξέρω αν σε κούρασα με τις παραπομπές, μπορεί. Σήμερα όμως είμαι εδώ για να σε προσανατολίσω στη νέα του κυκλοφορία, το Prism όπως το ονόμαζει ο ίδιος.
Η ιδέα ξεκίνησε αναζητώντας την αποκοπή απο τις συνήθειες και τα δεδομένα στη μουσική. Και μέχρι σήμερα τα δισκάκια αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν για ότι κυκλοφορούσε. Άκουγες παντού, "κυκλοφορία νέου δίσκου", ή "το νέο CD του τάδε είναι ήδη στα δισκοπωλεία". Ουσιαστικά ο τρόπος δημοσιοποίησης και πώλησης της μουσικής έδωσε το όνομα του και σε όλη τη μουσική βιομηχανία, δίσκος - δισκοπωλεία. Ο Jaar λοιπόν με την ευκαιρία της κυκλοφορίας μιας συλλογής κομματιών ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το κομμάτι που θα ακούσεις πριν το κείμενο, αποφάσισε να φέρει τον αλουμινένιο κύβο. Σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Jaar, το Prism είναι ένας αλουμινένιος
κύβος με υποδοχή για ακουστικά, τέσσερα κουμπιά επιλογής (play, pause,
skip through tracks) και μέγεθος που χωράει στην παλάμη σου. Αν αναρωτιέσαι απο που φορτίζει, μια μικρή κρυμμένη θύρα USB κάνει αυτή τη δουλειά. Το νέο αυτό format έρχεται ήδη φορτωμένο με playlist oνόματι Don’t Break My Love, η οποία περιέχει ακυκλοφόρητα και b-side κομμάτια του Nicolas και άλλων συνεργατών της Clown & Sunset. Το μαγικό κουτάκι είναι ήδη Sold Out και μην μπαίνεις στον κόπο να ψάξεις, τουλάχιστον τώρα που είναι αρχή αν και η κυκλοφορία αναμένεται για τον Μάιο.
Αν με ρωτούσες για το κομμάτι, θα σου έλεγα ότι με κλειστά μάτια αναγνωρίζω πλέον τον ιδιαίτερο ήχο του καλλιτέχνη. Ένας minimal tech ήχος που δε θυμίζει σε τίποτα αυτά που σου φέρνει στο μυαλό η λέξη tech. Η μουσική του Jaar στο συγκεκριμένο κομμάτι ξεκινά με Beat που είναι απλά ρυθμικά clicks και όχι συνηθισμένες μπότες. Για δύο ολόκληρα λεπτά προσπαθείς να καταλάβεις που πρόκειται να καταλήξει αυτό το τζαμάρισμα των click και των σκόρπιων φωνητικών. Στα δύο τελευταία όμως λεπτά το κομμάτι σου δίνει ότι σου στέρησε πρίν. Μια απίστευτη άνοδος απο το πουθενά που σε παρασέρνει με τα καθηλωτικά φωνητικά και την όλο και αυξανόμενη ένταση. θαπρέπει να συμφωνείςότικανείς άλλοςαυτή τη στιγμήδεν φαίνεται ναπειραματίζεταιμε αυτό το είδος της μουσικής τόσο αποτελεσματικά. Ο NicolasJaarείναι σαφώςένας δάσκαλοςτης τέχνης του, ότι και ανσημαίνει αυτό.
Αυτός ο τύπος φτιάχνει όμορφη μουσική. Είναι τα πρώτα λόγια που έρχονται στο μυαλό μου μόλις κάποιος με ρωτήσει για εκείνον. Δεν φταίει μόνο το ότι το τελευταίο διάστημα κατακλυζόμαστε απο μέτριες παραγωγές στον χώρο της Soul, είναι το ότι ο Michael εκτός του ότι είναι, φαίνεται κιόλας ένας γνήσιος καλλιτέχνης. Η σεμνότητα ποτέ δεν ήταν προνόμιο της μάζας των τραγουδοποιών που είχαν πολλά φώτα επάνω τους. Να είσαι σίγουρος όμως ότι ο Kiwanuka δε μοιάζει με τους άλλους και μέχρι στιγμής τα πάει περίφημα. Για την ταύτιση με ονόματα όπως του Bill Withers, του Richie Havens και του Bob Dylan που ίσως να έχεις διαβάσει αν είσαι ενημερωμένος, δεν θα σου κάνω καθόλου λόγο γιατί πιστεύω ότι "κάθε ένας είναι ένας" που έλεγε και ο Νίκος ο Παπάζογλου "και τον κόπο του ας τιμά", παραφράζω εγώ.. Κοινώς, έχει τη δική του προσωπικότητα και ούτε μυθοπλασία χρειάζεται, ούτε προώθηση με πλάτες άλλων. Ναι, μπορεί να είχε επιρροές αλλά ο Michael αποτελεί πλέον μια υπολογίσιμη δύναμη. Η βρετανία, θα το λέω πάντα, χρόνια μας δίνει καλλιτέχνες που άφηναν και αφήνουν ιστορία. Ίσως το νερό ; Δεν ξέρω. Ένα ακόμη όμως δυνατό χαρτί για τη Soul φαίνεται ότι ξεπροβάλει. Μεγαλωμένος στα νότια του Λονδίνου απο γονείς που κατάγονται απο την Ουγκάντα, σπούδασε τελικά γραφικές τέχνες ενώ παράλληλα έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε περιστασιακά σε διάφορες ρόκ μπάντες.
Άνετος και συναισθηματικός, όπως προστάζει και η Soul άλλωστε, τελικά διαθέτει φωνή, αυτή τη φωνή. Μια φωνή που πλάστηκε μέσα απο μικρές συναυλίες και ενώ προοριζόταν να μείνει "βουβή" σημαδεμένη απο την ιδιότητα του κιθαρίστα, τα ανέτρεψε όλα γράφοντας τραγούδια για πάρτυ του. Για να λέμε την αλήθεια, ούτε εγώ ξέρω κανέναν κιθαρίστα που να μη πιάνει να τραγουδήσει ή να συνθέσει και ένα το δικό του ακόρντο εκτός απο το να ερμηνεύει μονάχα. Έτσι και έγινε. Έγγραψε απο αγάπη για τη μουσική που του έδινε χαρά και ικανοποίηση, που θα του κρατούσε ουσιαστικάτο πάθος τουγια τη μουσικήζωντανό. Τα πρώτα του Demo υπήρξαν μια έκπληξη για όσους τα άκουσαν. Μετά απο παροτρύνσεις φίλων λοιπόν, ανέβηκε και τα τραγούδησε ο ίδιος αντί να τα παραχωρήσει σε άλλους. Ο ίδιος δηλώνει τώρα πως η επαφή με το κοινό δε συγκρίνεται με τίποτα. Εμείς απο το το ίδιο βήμα και σχεδόν πριν ένα χρόνο, ακούγοντας το Tell Me a Tale" και το "Ι Need Your Company", είχαμε πεί πως περιμέναμε πως και πως μια ολοκληρωμένη δουλεία του. Αυτή πήρε σάρκα και οστά με το άλμπουμ "Home Again" και είμαστε πολυ χαρούμενοι που δικαιωθήκαμε αλλά και που η συνέχεια του πρώτου του ΕΡ είναι αληθινά μια ασφαλής και πανέμορφη γωνιά καταφυγής για τα κουρασμένα απο το μουσικό συνοθύλευμα αυτιά. Το κομμάτι που ηχεί αδαμάντινα σε εμάς είναι το "I'll Get Along" με το "Worry Walks Beside Me" να βρίσκεται επάξια δίπλα του. Ο εικοσιπεντάχρονος Kiwanuka αναδείχθηκε καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός καλλιτέχνης του 2012 και ψηφίστηκε ως ο πιο ταλαντούχος ερμηνευτής μπαίνοντας στο Top 5 του Amazon. Πραγματικό ταλέντο, να τον έχεις απο κοντά..
Το μεγαλείο ενός καλλιτέχνη βρίσκεται στα μικρά. Εκεί που ο υπόλοιπος κόσμος χάνεται και δεν βρίσκει καν το λόγο, εκείνος αναδεικνύει το πώς και το γιατί. Η περίπτωση του K-Mass στον οποίο κάνουμε σήμερα αναφορά, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα απλότητας και επιτυχίας στο να ξυπνήσει συνειδήσεις και να υπενθυμήσει τα αυτονόητα. Όλα αυτά δηλαδή που έχουμε ξεχάσει οτι αποτελούν την ταυτότητα μας και αυτό μέσα απο το νέο του υπέροχο Track, "I Will Be Honest With You".
Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1969 και μεγάλωσε στην Αθήνα με μεγάλα του πάθη να είναι η γυμναστική και η μουσική.Ακούγοντας, παίζονταςκαιδημιουργώνταςμουσική, περνά το μεγαλύτερο μέροςτης ζωής του, εκτός του να φροντίζει τον πιτσιρικά του φυσικά. Έμαθενα παίζει ντραμςκαικρουστάμεμια μικρή βοήθειααπόέναν καλό του φίλο ενώ επίσηςπειραματίζεται επιτυχώς και με τοπιάνο το οποίο παίζει σπουδαίο ρόλο στις δημιουργίες του.Το 2005,αποφάσισε νασυνθέσειμουσικήμετη βοήθειατης τεχνολογίαςχρησιμοποιώντας Ηλεκτρονικό Υπολογιστή και Virtual όργανα με κύριες επιρροές απο την Lounge, την Ambient και τα Breaks. Πολλές δικές του παραγωγές παίζουν ήδη εδώ και χρόνια σε διάφορες συλλογές γνωστών παραγωγών και σε πολλά καταξιωμένα ραδιόφωνα του είδους.
Είμαστε πραγματικά γοητευμένοι απο τη νέα του παραγωγή. Σε ότι έχει σχέση με αυτά που γράφουμε στο ξεκίνημα, ο Κώστας εμπνεύστηκε απο μεγάλες μορφές της τέχνης και της διανόησης αυτής εδώ της χώρας αλλά και της Ευρώπης, για να συνθέσει με τις φωνές τους ένα μουσικό μωσαικό. Θέλοντας να στείλει με τη σειρά του το μήνυμα οτι η ΕΛΛΑΔΑ αξίζει τον σεβασμό που κέρδισε όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια ιστορίας της, δημιούργησε μια άκρως συγκινητική μελωδία που φέρνει μαζί της φωνές όπως του Ελύτη και της Μελίνας. Μπορεί αυτός ο τόπος να καταδυναστεύεται απο άσχετους της πολιτικής, όμως οι πολιτιστικές του παρακαταθήκες δε θα τον αφήσουν να εξαφανιστεί σε πείσμα όλων αυτών που συντηρούν το υπάρχον απολυταρχικό, με όλη την έννοια, καθεστώς.
Η τιμή που νιώθει κανείς όταν "αγγίζει" ονόματα όπως του Κ. Βήτα ούτε μετριέται ούτε μπορεί να εκφραστεί με μερικές λέξεις. Ειδικά αν ανήκεις στους τυχερούς που παρακολούθησαν μια μουσικο-θεατρική παραστασή του και φεύγοντας από τη πόρτα του θεάτρου ένιωθες ότι κράτησε λίγο, τότε νιώθεις ακόμα μεγαλύτερο το βάρος του τι και πώς θα το πείς για τον Κωσταντίνο. Μπορεί βέβαια να αναρωτιέσαι ακόμα τι σχέση μπορεί να έχει το project "Rolla Scape" που σου παρουσιάζω σήμερα με τον Κ. Βήτα. Ο Κ. Βήτα
είναι ένας καλλιτέχνης πολυδιάστατος και συνεχώς εξελίσσεται. Είναι
ο μουσικός, που με τους στίχους και τις μελωδίες του από την εποχή των
Στέρεο Νόβα του 1992
μέχρι και σήμερα, μας μιλά για την αγάπη, για τη ζωή, για όλα τα
όμορφα και τα άσχημα, για την προσωπική ελευθερία και μας βοηθά να
πετάξουμε σε ανοιχτούς ορίζοντες. Γεννημένος στη Μελβούρνη και μεγαλωμένος στην Αθήνα, σπούδασε γραφικές τέχνες αλλά τελικά αφοσιώθηκε στην τέχνη και τη μάγισσα μουσική.
Ίσως λοιπόν ο σημαντικότερος εκφραστής της νεότερης Ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής, απαρνείται για λίγο το όνομα του όπως φαίνεται, για να κυκλοφορήσει ένα νέο project στο Label της Undo Records υπο το ψευδώνυμο Rolla Scape. Ο ήχος του αυτή τη φορά επιστρέφει στα χρόνια των Στέρεο Νόβα, με techno ήχους και έκφραση που ανήκει στη χρυσή, δημιουργική και αληθινή δεκαετία του 90'. Αυτή ακριβώς είναι η μαγεία, η προσαρμοστικότητα και η μετάλλαξη ενός μεγάλου καλλιτέχνη. Ο Rolla Scape, πλέον, μετά απο την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, συνεχίζει τις συνεργασίες με ξένους καταξιωμένους δημιουργούς, που ήδη έχουν αποδώσει δυνατά σχόλια από το εξωτερικό. Αυτή τη φορά φέρνει στα αυτιά μας 4 Remixes επιμελημένα απο τους Drop Out Orchestra, τους In Flagranti, τον Robi Insinna Headman και ένα Remix απο το δίδυμο των Γάλλων Acid Washed. Οι Richard D’Alpert και Andrew Claristidge ως "Acid Washed" βάσισαν τη διασκευή τους σε έναν ήχο που παράγεται παράλληλα απο αναλογικά αλλά και Vintage όργανα. Love and Time, το κομμάτι που ξεχωρίσαμε απο το ΕΡ, και το παραδίδουμε πιο πάνω στη δική σου κριτική.
Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να πώ τα τετρημένα ή να περάσω στη δράση αμέσως. Μου λείψατε, έχουμε καιρό να συναντηθούμε στα μονοπάτια της μουσικής κτλ. Είναι κουραστικά και ήδη γνωστά, άλλωστε αν δε μου λείπατε δεν θα επέστρεφα, λογικό. Όλο αυτό το διάστημα πάντως λείπαμε για καλό. Αναβαθμιστήκαμε και ως προς την τεχνολογία που μας υποστηρίζει και ως προς τον πάροχο του ραδιοφώνου που μας "βγάζει" στον αέρα για να μας ακούτε πάντα μέσω διαδικτύου. Πλέον, εδώ και μερικές μέρες, το W Music Radio εκπέμπει τις μουσικές του απο το διαδικτυακό τόπο: www.e-radio.gr στη κατηγορία "Sophisticated". Ήδη μας δείχνετε πόσο σας αρέσουν οι επιλογές μας και φυσικά οτι μας ακούτε φανατικά. Σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό και μπορούμε να σας υποσχεθούμε ότι θα γινόμαστε όλο και καλύτεροι για τη δική σας ευχαρίστηση.
Όσοι παρακολουθείτε το Blog τακτικά, θα έχετε καταλάβει ότι βασικό μας μέλημα είναι η δημοσιοποίηση καινούριων Projects, συγκροτημάτων και τραγουδιών στα μουσικά είδη του ενδιαφέροντος μας και αποτελούν αξιόλογες δημιουργίες ικανές να ανοίξουν νέους δρόμους στη μουσική εξελίσοντας την. Στη σημερινή μας ιστορία, προταγωνιστεί μια μπάντα που κοντεύαμε να την ξεχάσουμε κυριολεκτικά. Οι Chromatics, μας άφησαν το 2010 με ένα EP (Extended Play για να είμαστε και πιο κατατοπιστικοί) που πραγματικά τους καθιέρωσε και τους έκανε γνωστούς και ραδιοφωνικά. Το "In The City" ήταν όντως σταθμός για το τρίο απο το Όρεγκον των Η.Π.Α αφού το ομώνυμο κομμάτι αποτέλεσε ουσιαστικά τον ήχο σήμα κατατεθέν για αυτούς. Η φημολογία γύρω απο το όνομα τους είχε φουντώσει τελευταία στους κύκλους των οπαδών τους. Το πολυαναμενόμενο νέο τους άλμπουμ είναι ήδη στα ράφια των δισκοπωλείων και φιγουράρει ώς ένα απο τα πολυτιμότερα του έτους που διανύουμε. Η Ruth Radelet που χάριζει τη φωνή της στο συγκρότημα απο το 2007, σου φέρνει ξανά στο μυαλό την αίγλη τους χωρίς πολλή προσπάθεια. Επίσης η μπάντα συνεχίζει την συνεργασία της με τον Ιταλό κινηματογραφιστή Alberto Rossini σε ένα ακόμα video σε σύνολο τριών που έχει επιμεληθεί ως τώρα για αυτούς.
Η σημερινή επιλογή είναι το "Lady" που απέχει αρκετά απο τις πρώτες κυκλοφορίες τους το 2002 και 2004. Αν και το είδος τους χαρακτηρίζεται γενικότερα Lo-Fi (Low Fidelity, δηλαδή ήχοι με μπόλικη παραμόρφωση) η κυρίως γκάμα των παραγωγών τους κινείται σε Synthpop, Post-Punk και Italo Disco ρυθμούς. Το κομμάτιέχειμιααισθητική πουμιλάειστην ψυχήσουμεβουτηγμένα στο vintageχρώματα καιαποχρώσεις. Τα ασταθήπλάνατης κάμεραςκαι τα κοντινά πλάνατωνλαμπερών φώτωνσε κάνουν να νιώθειςλίγοάβολα. Είναι όμως μια αληθινήστενήματιάστη ζωήτης ομάδας των Chromatics πάνω στη σκηνή καιστο δρόμο. Ξεκάθαρο μπάσο και ρυθμός ανυπέρβλητος δείχνει ότι η μπάντα ξέρει που πατάει και έχει βρεί το δρόμο της στα σίγουρα. Το "Kill For Love" θυμιζεί πολύ τους Glass Candy. Άλλωστε θα μου πείτε, ανήκουν στο ίδιο σπίτι, την Italians Do It Better. Στη νέα τους δουλειά θα βρείς και διασκευές όπως το "Into the Black" απο το "Hey Hey, My My" του Neil Young.
Είναι όπως
όταν ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, μαγεύεσαι και θέλεις να μάθεις
για αυτό όσα περισσότερα γίνεται. Εκείνη τη στιγμή, δε τη συγκρίνεις με
τίποτα γιατί είναι το καινούργιο και το φρέσκο που λαμπιρίζει. Στη θέση
του φρέσκου αυτή τη φορά βρίσκεται μια νέα καλλιτέχνιδα,
η Sophia Knapp. Μεγαλωμένη στο San Francisco και με μουσικές επιρροές,
όπως δηλώνει η ίδια, απο David Bowie, Jimi Hendrix, Kate Bush, Mike and
Sally Oldfield, Serge Gainsbourg και πολλούς άλλους. Η παράξενη ξανθιά, εκτός από δύο απίστευτα σαγηνευτικά μπλέ μάτια, έχει και μια γλυκιά φωνή που σου αποσπά τη προσοχή αμεσώς με το άκουσμα της. Η μελωδία δεν επικαλύπτει καθόλου την φωνή της, και οι δύο δένουν αρμονικά. Αυτό που μπορείς να βρείς ως προιστορία για τη Sophia, είναι το πρώτο της single "Nothing to Lose" που είχε κυκλοφορήσει το 2011 ως προπομπός του άλμπουμ της "Into the Waves" που θα είναι διαθέσιμο στα τέλη του μήνα που διανύουμε.
Ομολογώ πως μονάχα και απο το εξώφυλλο είχα την εντύπωση ενός ελαφρο-indie άλμπουμ μιας νεαρής φιλόδοξης δεσποινίδος που αναζητούσε τη τύχη της στο πεντάγραμμο. Έκανα λάθος όμως. Πηγαίνοντας στη σελίδα της Drag City , της δισκογραφικής δηλαδή με την οποία υπέγραψε η Knapp, διάβασα τα δικά τους σχόλια για το άλμπουμ. Μιλούσε λοιπόν για αγάπη, μαγεία, μυστικισμό, ήχους κινηματογραφικά λαμπερούς, βρόχη και σαμπάνια. Διόλου άσχημα για ξεκίνημα, είπα μέσα μου. Ήταν όντως έτσι ; Ναι, χωρίς υπεκφυγές. Το κομμάτι που σου παρουσιάζω σήμερα είναι το "Close to Me" και διαθέτει όσα περιγράφονται και απο την ετικέτα της. Ήχοι που ξεκινούν απο folk και χωρίς να το καταλάβεις, μέσα σε ένα λεπτό μεταπηδάς δε άλλη διάσταση. Στη διάσταση μιας ολόφρεσκης δυναμικής Indie-Pop που αν φορούσες γυαλιά ηλίου, θα ήσουν σε μια αμμουδιά γεμάτη κόσμο να κουνιέται στον χαρούμενο ρυθμό μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης. Υπερβολές ; Αν κρίνω από το ότι η Drag City μιλάει γενικότερα για μελωδική Psych Pop των 60’s, νομίζω ότι η εικόνα που φτιάχνει στο δικό μου μυαλό το κομμάτι, είναι απλά ευκολότερα ελκυστική. Μάλλον ο δίσκος έπρεπε να κυκλοφορήσει μερικούς μήνες μετά..
Μέθυσες ποτέ με κιθάρες; Αναζήτησες φίλους εκείνη τη στιγμή, για να μοιραστείς το συναίσθημα σου ακριβώς εκείνη τη στιγμή; Μου συναίβει και θέλω να συμβεί και σε εσένα γιατί είναι παράξενα μαγικό. Τους ανακάλυψα μερικές μέρες πρίν και νιώθω σαν να τους ξέρω καιρό, τόσο οικείος ο ήχος τους. Οι μεθυστικές κιθάρες των Porcelain Raftείναι το σημερινό μουσικό φύτρο. Και αν σκεφτείς ότι εκείνοι ή μάλλον εκείνος, γιατί ο άνθρωπος-μπάντα πίσω απο τους Raft είναι ο Mauro Remiddi, ανήκει στην πληθωρική Secretly Canadian, τότε θα καταλάβεις πως όπως πάντα, τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Antony and the Johnsons, Yeasayer, JJ και Damien Jurado είναι μερικά απο τα ονόματα-γίγαντες στο ρόστερ της Indie Rock ετικέτας απο την Ιντιάνα των ΗΠΑ. Ο Ιταλός Mauro περιπλανιέται μεταξύ Ιταλίας, Λονδίνου και Μπρούκλυν για να φτάσει και στα δικά μας αυτιά. Δικαίως, αφού δυσκολεύτηκα να διαλέξω το κομμάτι που θα ξεχωρίσω απο το ντεμπούτο του άλμπουμ. Δε θα πώ μεγάλα λόγια για μεγάλο δίσκο. Όχι, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν συμβαίνει. Θα μιλήσω όμως και έναν υπερ-επαρκή, καινοτόμο και επαγκελματικό δίσκο.
Για γλυκιά μελαγχολία και για τραγούδια που σε ρουφάνε ολότελα, σίγουρα θα έχεις ξανακούσει. Στο "Strange Weekend", ο Remiddi ως Porcelain Raft πλέον,δεν φέρνει απλά ένα μελαγχολικό περιστοίχισμα και μια νοσταλγία, κάνει πραγματικά ενα πορσελάνινο ξεκίνημα. Η συνοχή ανάμεσα στη μουσικήκαιστον λυρισμό, δηλαδή την ποίηση, είναι το δυνατό σημείο αυτού του άλμπουμ. Είναι πραγματικά τόσα τα αξιόλογα κομμάτια που θα μπορούσα να διαλέξω για εσένα απο το "Strange Weekend", που σου προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη να το ακούσεις απο την αρχή μέχρι το τέλος του και να κρίνεις μόνος σου ποιό είναι για εσένα το "διαμάντι". Ακόμα και όταν κατέληξα, διαλέγοντας να σου παρουσιάσω το "Shapeless & Gone", ένιωθα πως αφήνω ασχολίαστο ένα μεγάλο κομμάτι του δίσκου. Ίσως στα μέσα του, ο δίσκος όντως να "κορυφώνει" αισθητικά με το συγκεκριμένο τραγούδι. Σαφώς πιο Pop απο τα υπόλοιπα, μου θύμισε τις παλιές καλές εποχές των Radiohead, όταν φωνητικά και συγχορδίες ερχόντουσαν να ταιριάξουν γάντι. Μη μπορώντας να αντισταθώ, στο τέλος της ανάρτησης σε αφήνω να απολαύσεις και το εξίσου εκθαμβωτικό "Unless You Speak From Your Heart".
