Είναι όπως
όταν ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, μαγεύεσαι και θέλεις να μάθεις
για αυτό όσα περισσότερα γίνεται. Εκείνη τη στιγμή, δε τη συγκρίνεις με
τίποτα γιατί είναι το καινούργιο και το φρέσκο που λαμπιρίζει. Στη θέση
του φρέσκου αυτή τη φορά βρίσκεται μια νέα καλλιτέχνιδα,
η Sophia Knapp. Μεγαλωμένη στο San Francisco και με μουσικές επιρροές,
όπως δηλώνει η ίδια, απο David Bowie, Jimi Hendrix, Kate Bush, Mike and
Sally Oldfield, Serge Gainsbourg και πολλούς άλλους. Η παράξενη ξανθιά, εκτός από δύο απίστευτα σαγηνευτικά μπλέ μάτια, έχει και μια γλυκιά φωνή που σου αποσπά τη προσοχή αμεσώς με το άκουσμα της. Η μελωδία δεν επικαλύπτει καθόλου την φωνή της, και οι δύο δένουν αρμονικά. Αυτό που μπορείς να βρείς ως προιστορία για τη Sophia, είναι το πρώτο της single "Nothing to Lose" που είχε κυκλοφορήσει το 2011 ως προπομπός του άλμπουμ της "Into the Waves" που θα είναι διαθέσιμο στα τέλη του μήνα που διανύουμε.
Ομολογώ πως μονάχα και απο το εξώφυλλο είχα την εντύπωση ενός ελαφρο-indie άλμπουμ μιας νεαρής φιλόδοξης δεσποινίδος που αναζητούσε τη τύχη της στο πεντάγραμμο. Έκανα λάθος όμως. Πηγαίνοντας στη σελίδα της Drag City , της δισκογραφικής δηλαδή με την οποία υπέγραψε η Knapp, διάβασα τα δικά τους σχόλια για το άλμπουμ. Μιλούσε λοιπόν για αγάπη, μαγεία, μυστικισμό, ήχους κινηματογραφικά λαμπερούς, βρόχη και σαμπάνια. Διόλου άσχημα για ξεκίνημα, είπα μέσα μου. Ήταν όντως έτσι ; Ναι, χωρίς υπεκφυγές. Το κομμάτι που σου παρουσιάζω σήμερα είναι το "Close to Me" και διαθέτει όσα περιγράφονται και απο την ετικέτα της. Ήχοι που ξεκινούν απο folk και χωρίς να το καταλάβεις, μέσα σε ένα λεπτό μεταπηδάς δε άλλη διάσταση. Στη διάσταση μιας ολόφρεσκης δυναμικής Indie-Pop που αν φορούσες γυαλιά ηλίου, θα ήσουν σε μια αμμουδιά γεμάτη κόσμο να κουνιέται στον χαρούμενο ρυθμό μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης. Υπερβολές ; Αν κρίνω από το ότι η Drag City μιλάει γενικότερα για μελωδική Psych Pop των 60’s, νομίζω ότι η εικόνα που φτιάχνει στο δικό μου μυαλό το κομμάτι, είναι απλά ευκολότερα ελκυστική. Μάλλον ο δίσκος έπρεπε να κυκλοφορήσει μερικούς μήνες μετά..
Μέθυσες ποτέ με κιθάρες; Αναζήτησες φίλους εκείνη τη στιγμή, για να μοιραστείς το συναίσθημα σου ακριβώς εκείνη τη στιγμή; Μου συναίβει και θέλω να συμβεί και σε εσένα γιατί είναι παράξενα μαγικό. Τους ανακάλυψα μερικές μέρες πρίν και νιώθω σαν να τους ξέρω καιρό, τόσο οικείος ο ήχος τους. Οι μεθυστικές κιθάρες των Porcelain Raftείναι το σημερινό μουσικό φύτρο. Και αν σκεφτείς ότι εκείνοι ή μάλλον εκείνος, γιατί ο άνθρωπος-μπάντα πίσω απο τους Raft είναι ο Mauro Remiddi, ανήκει στην πληθωρική Secretly Canadian, τότε θα καταλάβεις πως όπως πάντα, τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Antony and the Johnsons, Yeasayer, JJ και Damien Jurado είναι μερικά απο τα ονόματα-γίγαντες στο ρόστερ της Indie Rock ετικέτας απο την Ιντιάνα των ΗΠΑ. Ο Ιταλός Mauro περιπλανιέται μεταξύ Ιταλίας, Λονδίνου και Μπρούκλυν για να φτάσει και στα δικά μας αυτιά. Δικαίως, αφού δυσκολεύτηκα να διαλέξω το κομμάτι που θα ξεχωρίσω απο το ντεμπούτο του άλμπουμ. Δε θα πώ μεγάλα λόγια για μεγάλο δίσκο. Όχι, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν συμβαίνει. Θα μιλήσω όμως και έναν υπερ-επαρκή, καινοτόμο και επαγκελματικό δίσκο.
Για γλυκιά μελαγχολία και για τραγούδια που σε ρουφάνε ολότελα, σίγουρα θα έχεις ξανακούσει. Στο "Strange Weekend", ο Remiddi ως Porcelain Raft πλέον,δεν φέρνει απλά ένα μελαγχολικό περιστοίχισμα και μια νοσταλγία, κάνει πραγματικά ενα πορσελάνινο ξεκίνημα. Η συνοχή ανάμεσα στη μουσικήκαιστον λυρισμό, δηλαδή την ποίηση, είναι το δυνατό σημείο αυτού του άλμπουμ. Είναι πραγματικά τόσα τα αξιόλογα κομμάτια που θα μπορούσα να διαλέξω για εσένα απο το "Strange Weekend", που σου προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη να το ακούσεις απο την αρχή μέχρι το τέλος του και να κρίνεις μόνος σου ποιό είναι για εσένα το "διαμάντι". Ακόμα και όταν κατέληξα, διαλέγοντας να σου παρουσιάσω το "Shapeless & Gone", ένιωθα πως αφήνω ασχολίαστο ένα μεγάλο κομμάτι του δίσκου. Ίσως στα μέσα του, ο δίσκος όντως να "κορυφώνει" αισθητικά με το συγκεκριμένο τραγούδι. Σαφώς πιο Pop απο τα υπόλοιπα, μου θύμισε τις παλιές καλές εποχές των Radiohead, όταν φωνητικά και συγχορδίες ερχόντουσαν να ταιριάξουν γάντι. Μη μπορώντας να αντισταθώ, στο τέλος της ανάρτησης σε αφήνω να απολαύσεις και το εξίσου εκθαμβωτικό "Unless You Speak From Your Heart".
Σήμερα σου επιτρέπω να σπάσεις τα ηχεία σου. Και αν δεν διαθέτεις δυνατά ηχεία, ήρθε η ώρα να τα αλλάξεις. Υπέρμετρος ενθουσιασμός ; Παρόρμηση ; Δεν ξέρω, εγώ αφέθηκα πάντως και το ευχαριστήθηκα με τη ψυχή μου. Ήταν καλοκαίρι του 2011 όταν πρωτοέπεσε στα χέρια μου μια δουλειά των Satin Jackets, το "Brand New Day" σε ένα Rework από DATO. Φοβερή ατμόσφαιρα, καθόλου πρόχειρη δουλειά και ήταν ολοφάνερο ότι εδώ τα πράγματα είχαν μια αρχή και ένα τέλος. Έβαλα λοιπόν έκτοτε τους Satin Jackets στους "υπό παρακολούθηση" καλλιτέχνες. Σήμερα και σχεδόν ένα εξάμηνο αργότερα, σου παρουσιάζω τη μετεξέλιξη τους και την προσπάθεια τους που ήδη αποφέρει αξιόλογους μουσικούς καρπούς. Οι Satin Jackets δημιουργήθηκαν το 2009 απο τον Γερμανό Tim Bernhardt που ακολουθώντας μονοπάτια απο δημιουργούς όπως οι Trevor Horn, Giorgio Moroder και Reggie Lucas (γνωστός και ώς John "Jellybean" Benitez) έφερε μια ρυθμικά πρωτόγνωρη 80's ατμόσφαιρα.
Ακούγωντας αρκετές φορές και προσεκτικά τις δουλειές του Γερμανού, αντιλαμβάνεται κανείς μια προσπάθεια για ένα γεφύρωμα της συγχρονης Dance μουσικης με την Pop. Κατεβάζοντας έξυπνα τα Bpm κάτω απο τη ζώνη των 120 αλλά διατηρώντας τα πάνω απο τη κατηγορία των Rn'B, o Tim καταφέρνει να δημιουργήσει κλασικές μελωδίες τυλιγμένες με τη σύγρονη λάμψη του Club ήχου. Το σκηνικό του "Girl, Forever" που θα ακούσεις εδώ, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Ατμόσφαιρα χωρίς πολλά στολίδια, γυρίσματα και εφέ αλλά γεμάτη με συναίσθημα και ειλικρινή αγάπη για τον προορισμό του κομματιού, την έκσταση. Ο ρομαντισμός είναι παντού μέσα στο κομμάτι, ακόμη και ο τίτλος αυτό θυμίζει, ότι πρέπει για να διώξεις τη μελαγχολία και το κρύο των ημερών. Το "Girl Forever", βρίσκεται σε μια ολοκαίνουργια κυκλοφορία της DIKSO Records ενώ επέλεξα να ακούσεις το Reprise του τραγουδιού που πραγματικά με γοήτευσε. Ο Bernhardt συνεπικουρούμενος ενίοτε και απο τους Eric Crozier και Linda Mathews στη μουσική και τα φωνητικά αντίστοιχα δηλώνει πως από τα αγαπημένα του πράγματα είναι το παγωτό, η ιππασία και τα όμορφα ηλιοβασιλέματα. Τόσο απλά, τόσο εκπληκτικά, τόσο εθιστικά..
H καθαρά χορευτική μουσική ίσως να μην είναι το ατού αυτού εδώ του ραδιοφώνου. Στις περιπτώσεις όμως σαν και αυτή που σου παρουσιάζω σήμερα, νομίζουμε πως μία εξαίρεση του κανόνα επιβάλεται. Στη δική τους περίπτωση λοιπόν, το "Club των Θαυμάτων", καταφέρνει καιυφαίνειμε δεξιοτεχνίαμαζίElectro, Disco και Old School ήχους απο το Σικάγο των 90's. Οι The Miracle Club κατάγονται απο τη Δυτική ακτή των Η.Π.Α, το Όρεγκον. Έιναι μία τριμελής μπάντα αποτελούμενη απο τους Rafael Fauria, Honey Owens και Ryan Boyle με επικεφαλείς και "μυαλά" του συγκροτήματος τους δύο πρώτους. Πρωτοεμφανίστηκαν στα μουσικά πράγματα το 2010 με μία κυκλοφορία που ήρθε απο την Mexican Summer σημειώνοντας επιτυχία με το "New Love". Έκτοτε δίνουν μεγάλο βάρος στη θεατρικότητα και την εμφάνιση τους κάτι που γίνεται φανερό και απο το κομμάτι που θα ακούσεις εδώ.
Η μουσική τους θυμίζει Αcid House μιας εποχής που πλέον αδίκως παλεύουν να μιμηθούν επίδοξα συγκροτήματα των δικών μας χρόνων. Tα τέλη τηςδεκαετίας του '80 και οι αρχές τηςδεκαετίας του '90 έχουν τη τιμητική τους στις εμπνεύσεις τους. Χρησιμοποιούν ακριβώς το ίδιο πιάνο,που φαίνεται οτι το λατρεύουν, προσθέτοντας φυσικά και την απαραίτητη δική τους μαγεία που δίνει τη σωστή αναλογία για ένα αποτέλεσμα που έστω και απο τις λίγες έως τώρα κυκλοφορίες τους είναι καταφανώς αξιόλογο. "I Can't Help It", το track που μας τράβηξε τη προσοχή, είναι ακυκλοφόρητο απο πλευράς self release και μπορείς να το βρείς μόνο σε μία συλογή της Wurst Music Coμε 10 κομμάτια σε Deep και Nu Disco ρυθμούς που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο που μας πέρασε. Οι Miracle Club, δροσερoί,με αυτοπεποίθηση καιενέργεια, θασε κάνουν να ξαναζήσειςτις ημέρεςδόξαςτουclubbingκαιθα σου ξαναφέρουν τη φοβερήοσμήπου είχαν οι κασέτες οταν βασανιζόσουν να τις ξεπακετάρεις στοδισκοπωλείοαπο το σελοφάν τους. Το κομμάτι συνοδεύεται πλέον και απο ένα χιουμοριστικό και πανέξυπνο Video Clip για τα μάτια σου μόνο.
Βλέποντας τον να φοράει εκείνα τα τεράστια κέρατα όταν ανέβηκε πάνω στη σκηνή, είπα μέσα μου, να ακόμα ένας εκκεντρικός "μπούρδας" που πάει να εντυπωσιάσει με την προκλητική του εικόνα. Όλα αυτά, πέρυσι την Άνοιξη στο ετήσιο πάρτυ της Klik Records που έγινε για τα όγδοα γεννέθλια της στην Αίγλη Ζαππείου. Έλα όμως που φορούσε δε φορούσε τα κέρατα η προσοχή σου δε γινόταν να μην αποσπαστεί απο τους ήχους που μίξαρε και απο τον τρόπο που τους ένιωθε να τον διαπερνουν. Ήταν ο ίδιος καλλιτέχνης που το 2004 σε Dub και Downtempo ρυθμούς μας μίλαγε για κραγιόν με το αξιολάτρευτο "L.I.P.S.T.I.C.K" και το "Think Twice", παρέα με την "Jack Harren Band". Πάντα θάυμαζα ανθρώπους ευπροσάρμοστους, όχι αυτούς που καταπιέζουν τους εαυτους τους, ίσα ίσα∙ Αυτούς που αναζητώντας και άλλες τους πτυχές και πλευρές καταλήγουν στην επιτυχία και την ανακάλυψη. Αυτή την απροσδόκητη πλευρά ανακαλύπτει κανείς περιχαρής και στον Νορβηγό Ralph Myerz ο οποίος έχει τη τιμητική του σήμερα. Αφορμή, όχι μόνο το νέο του άλμπουμ "Outrun" που κυκλοφορεί με μεγάλη επιτυχία απο την δική μας KLIK RECORDS, αλλά και ένα track που δυστυχώς έμεινε εκτός 16άδας του άλμπουμ, ενώ κατά τη γνώμη μου αξίζει πολλά και μόνο η σύλληψη του.
Ο Ralph πέρασε απο πολλά είδη μουσικής για να φτάσει στους ήχους που θα ακούσεις στη τελευταία του δουλειά. Η Hip Hop και η Disco είναι οι μεγάλες του αγάπες έχοντας επίσης και συνεργασία με τον γνωστό "αλήτη" ράπερ Snoop Dogg. Στο νέο του άλμπουμ όμως, ο ίδιος χαρακτηρίζει την υφή της μουσικής του ως Spaced Out, Phased Out, Dub Disco και Late Nite. Μπόλικο κρασί λοιπόν και ακούσματα απο 90's μουσικές επειρεασμένες απο ονόματα όπως του Tom Moulton, του John Morales και του Larry Levan ήταν οι συνιστώσες δυνάμεις που έφεραν το αποτέλεσμα που γράφτηκε στα εδάφη της ηλιόλουστης Καλιφόρνια. Το κομμάτι που σου παρουσιάζω σήμερα, δεν το βρίσκεις πουθενά παρα μόνο σε κάποιο Pc στα αρχεία της Klik Records και στο Youtube. Η φωνή της Anita Baker επιβλητική και καθηλωτική και μία ατμόσφαιρα απο Synths που σε κάνει να ανυπομονείς για την έκρηξη του κομματιού κάπου εκεί στο 2' 52''∙ Και είναι μια πανέμορφη έκρηξη. Το κομμάτι κρατημένο στο ίδιο tempo όπως και του original, δηλαδή του "Caught Up In The Rapture" απο το 1986, διατηρεί τη μαγεία και το ύφος του και με τα μαγικά του Myerz μεταμορφώνεται σε ένα downtempo διαμάντι. Μη ρωτάς γιατί δεν κατάφερε να μπεί στο άλμπουμ, ανωτέρα "κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων"... Ας είναι.
Αν ψάχνεις δικές τους εγχώριες παραγωγές, θα τις βρείς σε συλλογές που κυκλοφόρησαν απο μεγάλα Labels της Ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής. "V.I.M" (Very Important Music) και KLIK Records είναι οι δύο δισκογραφικές που δε θα μπορούσαν να αφήσουν εκτός παιχνιδιού μουσικά ταλέντα όπως οι Airbus Modular που σήμερα σου παρουσιάζω. "Los Dies" και μετέπειτα "Airbus Modular" τα καλλιτεχνικά των κατά κόσμον Σωτήρη Κουλιακιώτη και Γιάννη Αλεξανδρόπουλου. Απο το 2006 και με βάση την Θεσσαλονίκη, έχουν καταφέρει να γίνουν γνωστοί και εκτός συνόρων αφού ήδη έχουν στο ενεργητικό τους κυκλοφορία στην Γερμανική "Traum Schallplatten". Και αν ακόμη ακούγοντας δεν έχεις ιδέα σε ποιό είδος ανήκουν τέτοιοι ήχοι, θα σου πώ ότι ανήκουν σε μια κατηγορία που είναι δικαιολογημένα Underground αλλά αδικαιολόγητα παρεξηγημένη. Τα στοιχεία που καθιστούν την Tech House, την Techno και την Minimal Techno είδος που αρκετός κόσμος της ηλεκτρονικής μουσικής θεωρεί δυσπρόσιτο είναι η ίδια της η ιδιοσυγκρασία. Και για να μην σε φορτώσω με αναλύσεις και λόγια, η ίδια της η καταγωγή, δηλαδή οι υπολογιστές, είναι η "πηγή του κακού".
Δεν θα διαφωνούσα σε τίποτα με κάποιον που υποστηρίζει πως η καλλιτεχνία και η έμπνευση καταστρέφεται απο κάποιους, που μπορεί διαθέτοντας βασικές γνώσεις υπολογιστών, να κατασκευάσουν ένα μουσικό κομμάτι βάζοντας στη σειρά πέντε νότες και δύο επαναλαμβανόμενους κτύπους. Διαφωνώ όμως στο να παίρνει η μπάλα κατα το κοινώς λεγόμενο και κατασκευαστές μουσικής που πραγματικά είναι αρχιτέκτονες σε αυτό που κάνουν. Χωρίς φόβο και πάθος λοιπόν, θα το πώ για τους Airbus Modular. Το ύφος τους δεν έχει σε τίποτα μοιάσει τις σκληρές και χωρίς μελωδία "μπότες" που συνήθισες να ακούς. Τα synths έρχονται για να δώσουν σκελετό στο κομμάτι και οχι απλά για να το ντύσουν. Ακούγοντας σχεδόν όλα όσα έχουν παράγει στην μέχρι τώρα 5χρονη δισκογραφική ιστορία τους, μοιάζει παράλογη η μικρή δημοσιότητα τέτοιου είδους ποιοτικών αποτελεσμάτων στις μουσικές τους. Πλέον το project τρέχει μόνο απο τον έτερο των δύο, τον Γιάννη Αλεξανδρόπουλο, αφού ο Σωτήρης αποχώρησε το 2009. Εδώ, το ακυκλοφόρητο ακόμη "Rocketeer" μας υπενθυμίζει οτι το "Distortion" μπορεί εκτός απο παραμόρφωση να έχει και εκπληκτικά αποτελέσματα. Στην εποχή τελικά της αρπαχτής και των τυχάρπαστων, μετράει αυτό που κάνεις να το κάνεις καλά. Και αυτοί οι Θεσσαλονικείς το κάνουν..
Η νέα χρονιά το 2012, ανατέλει αφήνοντας πίσω το 2011 που αποδείχθηκε ένα έτος ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον επειδή δοκιμάστηκαν με τρόπο παράξενο και ιδιαίτερο οι αντοχές του ανθρώπινου είδους πάνω σε έναν πλανήτη που παρέχει στέγη, τροφή και οξυγόνο απλόχερα και σε αφθονία. Γιατί όμως δοκιμάστηκαν οι αντοχές μας ενώ διαθέτουμε όλα αυτά τα αγαθά ; Δοκιμάστηκαν γιατί τα στερούμε ο ένας απο τον άλλο θυσιάζοντας τα στο βωμό του χρήματος και της απόκτησης εξουσίας. Πόλεμοι, ταραχές, εξεγέρσεις και μια ψευτική (;) οικονομική κρίση είναι αυτά που ταλανίζουν δισεκατομμύρια κατοίκους της Γής. Φυσικά, το μόνο που θα έπρεπε να έχουμε ως αντίπαλο και μέλημα μας είναι η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών που δεν ρυθμίζονται απο εμάς αλλά καθαρά απο τον πλανήτη και τις συνθήκες που επικρατούν πάνω σε αυτόν, έτσι ώστε να μακροημερεύσουμε. Η Γή δεν καταστρέφεται λοιπόν, καταστρέφονται οι συνθήκες που συντηρούν το κάθε είδους ζωής σε αυτή. Όσο λοιπόν ο άνθρωπος θα συνεχίζει να αγνοεί τις προειδοποιήσεις της φύσης και να χρησιμοποιεί αλόγιστα τους φυσικούς πόρους, άλλο τόσο άχρηστα θα είναι τα ευχολόγια και οι παραινέσεις για ειρήνη και ευημερία σε αυτή την θαυμαστήόαση που λέγεται πλανήτης ΓΗ. Κλείνοντας την τελευταία ανάρτηση για το 2011, το "W" Music Radio και οι συντελεστές του ευχόμαστε ο καθένας απο εμάς να κάνει τη δική του προσπάθεια για να γίνει περισσότερο αλληλέγγυος προς τον συνάνθρωπο και λιγότερο φίλαυτος και εγωπαθής.
Εγώ πάντως αν δεν δώ πιστοποιητικό γέννησης, δεν πείθομαιότι ο συγκεκριμένος νεαρός είναι μόλις 22 ετών !! Μια φωνή που ή φτιάχτηκε απο πόση μπόλικων μπουκαλιών ουίσκι χρόνια τώρα ή απλά είναι δώρο θεού θυμίζοντας Johnny Cash, Nick Cave και Joe Cocker στα καλύτερα τους. Περιμένοντας το πιστοποιητικό γέννησης λοιπόν και όσο εσύ ακούς, να σου πω ότι μιλάμε για τον Jamie N Commons που είναι γεννημένος στο Μπρίστολ (καθόλου τυχαίο, η Βρετανία για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται αστείρευτη πηγή Καλλιτεχνών με "Κ" κεφαλαίο) αλλά οι επιρροές του ανήκουν στην Αμερικάνικη Blues σκηνή. Απο τα 6 του μετακόμισε στο Σικάγο οικογενειακώς για να επιστρέψει αργότερα στα 16 του στην Αγγλία συνεχίζοντας τις μουσικές του σπουδές με μπαρουτοκαπνισμένο πλέον το μυαλό του απο τα Blues των Η.Π.Α των 60s'.
Ο Jamie στο τραγουδι που ανοίγει τη πρώτη του κυκλοφορία, λέει τηνιστορία ενόςευαγγελικούιεροκήρυκααπό τηνΑλαμπάμα πουστραγγάλισετη σύζυγό του, έκανε κομμάτιατο σώμα της και το έριξεσε έναν καταψύκτη. Το "The Preacher" περιγράφοντας με τους στίχους του μία όντως σκοτεινή και μίζερη "πραγματικότητα", είναι τοκαλύτερο τραγούδι του ΕΡ. Παρόλα αυτά, σήμερα σου παρουσιάζω το έτερο κομμάτι που μου άρεσε εξίσου πολύ, το "Nina". Οι ξεκούρδιστες Blues κιθάρες είναι απο τα αγαπημένα μου ακούσματα. Όχι μόνο επείδη παραπέμπουν στη Δύση, αλλά επειδή εκπέμπουν ενα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας και μουσικής ανεξαρτησίας. To πιάνο και τα τύμπανα όσο λιτά παραμένουν, άλλο τόσο χαρακτηρίζουν με τον τρόπο τους το αποτέλεσμα ενός κομματιού που, ενώ είναι ένα τζαμάρισμα, σε ξεγελά αφήνοντας στα αυτιά σου το άκουσμα μιάς πολύ σοβαρής και μετρημένης δουλειάς, όπως φυσικά και συνολικά το ΕΡ.
..Και λέμε Κατά Δημήτρη Μασούρα Top 20 διότι ο συντελεστής δεν είναι ένας, είμαστε ομάδα και κάθε μέλος της ομάδας έχει τη δική του άποψη και αίσθηση. Εδώ λοιπόν μπορείς να βρείς τα δημοφιλέστερα τραγούδια απο αυτά που επέλεξε να ακουστούν στις εκπομπές του ο Δημήτρης Μασούρας για το 2011.
Επανερχόμαστε για να σε μπερδέψουμε περισσότερο μέσα στο ήδη μεγάλο μπέρδεμα σου. Ξέρω, ήδη θα έχεις μπουχτίσει απο τα αμέτρητα Top Song Lists που εμφανίστηκαν για το 2011 και ήδη έχεις βαρεθεί και μόνο βλέποντας τα να σε περιμένουν έτοιμα και ζεστά. Αναρωτιέμαι αν στα 80's και τα 90's οι άνθρωποι περίμεναν τα blogs, τα sites και κάθε λογής υποτιθέμενο DJ να τους δόσει τη δική του λίστα. Μάλλον όχι. Όντας λιγότερο ανασφαλείς για τη δική τους μουσική άποψη πήγαιναν απλά στα δισκάδικα και ρωτούσαν για να μάθουν. Ή στην καλύτερη, ξόδευαν μερικές ώρες ψάχνοντας μουσικά "διαμαντάκια" στα ράφια. Και τότε είχε και περισσότερη αγωνία το πράγμα. Επειδή λοιπόν εσύ πλέον στα 2011 τα έχεις όλα στα πόδια σου και δε χρειάζεται να "σπαταλάς" τον πολύτιμο χρόνο σου και αντί για καφέ να πας δισκάδικο, αφιέρωσε λίγη ώρα για να ξανακούσεις όσα τραγούδια μας έφεραν εκείνη τη μαγική ανατριχίλα απο τα πρώτα δευτερόλεπτα ακρόασης τους.
Λέξεις που είναι συνυφασμένες με τον συγκεκριμένο Κύριο είναι λέξεις όπως "V.I.M Records", "Echonomist", "Iνφο", "Peter Pann", "Θεσσαλονίκη" και "Πέτρος Μαγκανάρης". Με όλες αυτές έχει λόγο να σχετίζεται καθώς είτε είναι δικά του καλλιτεχνικά δημιουργήματα είτε ακόμη και ολόκληρο δισκογραφικό Label (βλέπε V.I.M Records). Γεννημένος το 1979 στη Συμπρωτεύουσα, έχει φτιάξει το δικό του τρόπο να πειραματίζεται με τη μουσική και τελικά το πείραμα να γίνεται παράδειγμα και έμπνευση για άλλους, δίνοντας απτά και πετυχημένα μουσικά αποτελέσματα. Θα τον βρείς το ίδιο εύκολα στη Θεσσαλονίκη αλλά και στο Βερολίνο όπου αναζήτησε πρόσφατα, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες του είδους, τον μουσικό του προορισμό. Η μουσική κατηγορία που ερεθίζει τα αυτία του δεν είναι άλλωστε και τόσο ευκολοχώνευτη αφού κινείται από Deep Houseμέχρι και Minimal Techno που φροντίζει τακτικά να μιξάρει σε γνωστά Stages ηλεκτρονικής μουσικής προς τέρψην των fans του είδους.
Εδώ και μερικά χρόνια ο ίδιος έχει ανέβει αρκετές βαθμίδες στη μουσική του ποιότητα, όχι μόνο ως μέλος των "Iνφο" αλλά και με τις παραγωγές υπό το καλλιτεχνικό "Echonomist". Μια τέτοια παραγωγή κάνει και εμάς εδώ στον "W" να αναφερθούμε με έστω και αυτά τα λίγα λόγια στον Πέτρο και τη δουλεία του. Και λέω δουλειά γιατί φαίνεται ότι όντως είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά απο κάθε πλευρά. Τα φωνητικά που χρησιμοποίησε ανήκουν στην "Mz. Sunday Luv" που γεννήθηκε στον Καναδά αλλά έζησε τα πρώτα της νεανικά χρόνια στην Ελλάδα και σήμερα δημιουργεί με βάση της το Βερολίνο. Η Sunday δίνει μια ειλικρινή προσπάθεια έτσι ώστε να παρουσιάσει με τη χροιά της φωνής της σε διάφορες εκδοχές και τόνους, τις εκδοχές της αγάπης. Κατά τη γνώμη μου, το καταφέρνει. Το κομμάτι απο πλευράς mastering και κατασκευής αγγίζει την τελειότητα αφού ούτε υπερβολικά beats κουβαλάει ούτε όμως σε αφήνει αδιάφορο η Techy Dub μπότα που χρησιμοποιήθηκε και τελικά το κάνει κλασσικό. Η κυκλοφορία ανήκει στην Dessous και το Original ακολουθούν τρία Remixes. To "Revisited" κλέβει τις εντυπώσεις.
Για πρώτη φορά Δημήτρης Μασούρας και Μιχάλης Αποστόλου, μαζί στο στούντιο του W ! Συντονιστείτε την Πέμπτη 8 /12 /11 στις 21:00, για μία δίωρη εκπομπή με τους παραγωγούς του σταθμού παρέα στο αγαπημένο σας Ραδιόφωνο.
Οι Magic Midnight επιστρέφουν, σκορπούν της νεραιδόσκονη τους και για μια ακόμη μια φορά μας μαγεύουν. Μετά το "Beam Me Up" του περασμένου έτους που μιλούσε στην παγκόσμια γλώσσα της χορευτικής μουσικής και έγινε σχεδόν ο ύμνος της δεύτερης ακμής που γνώρισε ποτέ η Disco. Κομμάτι που με τη βοήθεια του υπέροχου remix απο τονJacques Renault, έγινε το Hit του 2010 και πρωτοήρθε στα αυτιά μας από Jokeys όπως ο DJ Harvey και o Ed Banger που το απογείωσαν σε Clubs, παραλίες και Roof Gardens. Η μπάντα πλέον μας δίνει το δεύτερο single της, "Drop Me A Line".
Το τετραμελές Group έχει τη βάση του, που αλλού, στo Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης και δισκογραφεί επισήμως απο το 2010. Η χαρακτηριστική γυναικεία τους φωνή ανήκει στην Tiffany Roth με φοβερό βάθος και έναν αισθησιασμό φερμένο απο άλλη εποχή, την εποχή που οι φαρδιοί γιακάδες και τα παντελόνια "καμπάνα" ήταν παντού.Για άλλη μια φορά η κυκλοφορία τους στην Permanent Vacationέχει όλα τα συστατικάπου αγαπάμετόσο πολύ. AπότησαγηνευτικήBasslineμέχρι ταπλήκτρα που δημιουργούν περιδίνηση στο μυαλό αλλά καιταUpliftingφωνητικά.ΤοOriginal trackυποστηρίζεται απόένα μεγάλοπακέτοσε remixesαπόσυγκροτήματα όπως οι Holly Ghost!, ηSteffi, ο JuanMacLean(ψηφιακόμόνο)καιο ΜanoLeTough. Το βρίσκεις επίσης και στην "Permanent Vacation Selected Label Works 3" όπου η ετικέτα παρουσιάζει τα διαμάντια της σε ένα διπλό CD πραγματικό "εργαλείο" για τους λάτρεις του είδους.
Απο
τις περιπτώσεις που το "Ελληνικό" του πράγματος δεν είναι το
εντυπωσιακό. Απο τις περιπτώσεις που ο καλλιτέχνης δείχνει την μουσική
του καταγωγή χωρίς πολύ κόπο. Αυτός είναι ο Kill Emil. Γεννημένοςστη Βραζιλίατον χειμώνα1984, ήρθε στην Αθήναδύο χρόνιααργότερα. Η οικογένεια του, έχοντας πολλά μέλη της "μέσα" στη μουσική, δεν τον άφησε ασυγκίνητοοπότε άρχισε να μαθαίνεικιθάραδίπλα στονΠατέρα του που τότεέπαιζε μπουζούκι. Και επειδή όταν λέμε οτι"οι παρεές γράφουν ιστορία"δεν το λέμε τυχαία, ο Emil ανέπτυξε τη μουσική του παιδεία με παρέες Labels όπως η Cinekod και η Cast a Blast. Επιρρόες που μεταφέρουν αρρώματα απο τον τόπο που γεννήθηκε με την Reggae, την Funk, την Hip-Hop και την Freestyle να έχουν κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα εξέλιξη του. Η πρώτη του συμμετοχή σε μουσική συλλογή ήρθε το 2009 όταν κομμάτι του συμπεριελήφθει σε κυκλοφορία της Cast a Blast.
Στο The Corner που είναι το γέννημα όλων αυτών των χρόνων τριβής και αγάπης για τα είδη της μουσικής που σου ανέφερα,
θα βρείς 18 κομμάτια με συνολική διάρκεια 50 λεπτών. Beats, Ηip Ηop, Βreaks, Τrip Ηop, αλλά και κάποιες Reggae στιγμές, είναι αυτά που θα ακούσεις με ένα άκρως ενδιαφέρον
αποτέλεσμα και απολαυστικότερο όσο προχωράς απο track σε track. Ξεχωρίζουν τo You know why που σου παρουσιάζω σήμερα σε downtempo ύφος, το εξαιρετικό Make me cry, το Ιnhale exhale σε reggae dub ύφος όπως και το Greenleaf Lover, ίσως το καλύτερο απ' όλα με ένα εξαιρετικό Video Clip, και το The Truth. Αρκετά instrumental κομμάτια εναλλάσονται μέσα στο άλμπουμ, ενώ ακόμη συμμετοχές έχουν και
οι επίσης Έλληνες J. Melik και Billa Qause.
ΟιGlassCandy ιδρύθηκαν απότην IdaΝο,από το Βανκούβερ τηςΟυάσιγκτον,και τον JohnnyJewel απο το Όστιν του Τέξας το 1996. Θα τους έχεις ξανα-ακούσει απο τις πολύ γνωστές τους επιτυχίες "Rolling down the hills" και "Geto Boys" που κούνησαν κουριολεκτικά το electro pop μουσικό στερέωμα το 2007 και 2008 αντίστοιχα. Οι επιρροές τους ακουμπούν πολλά είδη μουσικής με κύριο πλέγμα την Εlectro-Pop γύρω απο την οποία συνυπάρχουν η Disco Punk, η Indie Rock και η Italo Disco. Ειδικά στο τελευταίο τους ΕΡ το οποίο σου παρουσιάζω σήμερα, η Italo Disco και η New Wave είναι διάχυτες με ένα εκπληκτικό τρόπο και με αποτέλεσμα μια άκρως Happy ατμόσφαιρα. Άλλωστε τα synths του Johnny Jewel ήταν πάντα το ατού του συγκροτήματος και για ακόμα μια φορά κρατούν τον τόνο εκεί που πρέπει.
Το δίδυμο δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεταιμε τον ΙταλόσκηνοθέτηΑlbertoRossiniγια τον "ζεστό το χειμώνα."Το κλιπ, για να μη μείνουμε μόνο στη μουσική, δίνει μια ματιάστη ζωήστο δρόμο, μέσα από μιααισθητική που θυμίζει ταινία επιστημονικής φαντασίας του 80'.Μια εμπειρία γεμάτη μεοπτικά εφέτων παραστάσεων που έζησε το συγκρότημα στην τελευταία του περιοδεία στην δυτική ακτή των ΗΠΑ στο τέλος του καλοκαιρίου του 2011. Ένα εντελώς νοσταλγικό video που παρόλο ότι μόλις ξεκινάμε τον χειμώνα έρχεται να μας ζεστάνει και να μας ξεσηκώσει με την εθιστική του μελωδία. Θέλεις να αναπολήσεις ; Θέλεις να ξεκινήσεις απο τώρα την αναμονή για το καλοκαίρι ; Σε βοηθούν οι Glass Candy..
1.Elements of Noise - Wicked Game (Dreamtime Mix) 2.Lana Del Rey - Blue Jeans (Live at Promises) 3.Ilya Santana - Jolene (Instrumental mix) 4.Acetre - Mae Bruxa 5.Raphael Saadiq - Good Man 6.ATB - Let You Go (Schiller Mix) 7.Bucie - Get Over It 8.Force of Nature - Kontinents 9.Rennie Foster - Devil vs Water 10.James Blake - Limit to Your Love (Tanzlife Edit Mix) 11.Schiller Feat Anggun - Innocent Lies (Aeroplane Mix) 12.Black Keys - Lonely Boy 13.Gramatik - Muy Tranquilo 14.AUditors DOmination - Rempeto 15.K-mass - Don't Kill The Music
